بریده‌هایی از کتاب خفاش شب

«آدم‌ها بعضی وقت‌ها به مقصدشون نمی‌رسن. تقصیر خودشون هم نیست. یه چیزهایی پیش می‌آد دیگه. کسی هم نمی‌تونه جلوشو بگیره.»

«آدم‌ها بعضی وقت‌ها به مقصدشون نمی‌رسن. تقصیر خودشون هم نیست. یه چیزهایی پیش می‌آد دیگه. کسی هم نمی‌تونه جلوشو بگیره.»

«هیچ‌کس تا حالا به‌ت گفته بود دست‌های قشنگی داری،

«آدم‌ها رو این روزها نمی‌شه از ظاهرشون شناخت. آدم یه چیزی فکر می‌کنه، ولی بعد می‌بینه یه چیز دیگه از آب درمی‌آن.»

«می‌ذارین برم؟ خواهش می‌کنم. قسم می‌خورم به هیچ‌کس چیزی نگم.» گریه می‌کرد. صورتش غرق خون و اشک شده بود. قاسم گفت: «یه شرط داره.» زن گفت: «چه شرطی؟ هر چی بگین قبول می‌کنم. هر چی که بگین.» قاسم گفت: «هر چی بگم؟» زن گفت: «هر چی بگین.» دستش را کشید دور دهانش که خون از آن بیرون زده بود. قاسم گفت: «شرطش اینه که دستت مال من باشه.»