کتاب همدلی

"وجود خودتان را برای دیگران ضروری کنید"

درک و عکس‌العمل نشان دادن به نیازها، علائق، و خواسته‌های انسان‌های دیگر جزء سخت‌ترین کارهای دنیاست! برخلاف اینکه می‌گویند همدلی کردن کار خیلی راحتی است، تلاش ذهنیِ سختی را برای ورود به ذهن طرف مقابل  و سپس واکنش نشان دادن با دلسوزی، به جای بی‌تفاوتی ـ می‌طلبد.

تحقیقات نشان داده است که حس محبت و مهربانی و رابطه‌های خوب و احترام‌آمیز در سر کار، تأثیر مثبتِ بیشتری روی وفاداری کارمند دارد تا رقمِ چک حقوقش

روی هم رفته، نتایج این تحقیق‌ها نشان می‌دهند افرادی که خودشان تجربهٔ سختی را پشت سر گذاشته‌اند، بیشتر احتمال دارد آن‌هایی را که در تقلای از سر گذراندن تجربهٔ سخت و طولانیِ مشابهی هستند تنبیه کنند، تا اینکه از در دلسوزی وارد شوند!

خودی‌ها صرفاً علاقه‌ای برای همدلی کردن با غیرخودی‌ها ندارند ـ اما همین امر می‌تواند سبب شود از فرصت‌های پیش‌آمده برای همکاریِ سازنده با افراد حوزه‌های دیگر شرکت‌شان یا شرکت‌های دیگر غافل شوند.

اول اینکه، ما آدم‌ها معمولاً در به‌یادآوریِ دقیق این موضوع که تجربهٔ نفرت‌انگیزی در گذشته چقدر سخت بوده است، مشکل داریم. هرچند ممکن است به یاد بیاوریم که آن تجربه دردناک، تنش‌زا، یا به لحاظ احساسی آزاردهنده و ورای طاقتمان بوده، ولی معمولاً عادت داریم بگوییم آن تجربه در زمان خودش چندان دردناک نبوده است. این پدیده "شکاف همدلی" خوانده می‌شود. [۲]

دلسوزی برای کارکنان و همکارانِ خود گاهی موجب واکنش‌های پرخاشگرانه نسبت به دیگران می‌شود.

هنگام اِبراز همدلی، تمرکز خود را بر آن معطوف می‌کنند، متوجه سه نوعِ متمایز همدلی می‌شویم، که همگی‌شان برای کارآمدیِ رهبری مهم‌اند. همدلی شناختی: توانایی درک کردنِ دیدگاه فرد دیگر همدلی احساسی: توانایی احساس کردنِ آنچه فرد دیگری احساس می‌کند نگرانی همدلانه: توانایی فهم

هنگام اِبراز همدلی، تمرکز خود را بر آن معطوف می‌کنند، متوجه سه نوعِ متمایز همدلی می‌شویم، که همگی‌شان برای کارآمدیِ رهبری مهم‌اند. همدلی شناختی: توانایی درک کردنِ دیدگاه فرد دیگر همدلی احساسی: توانایی احساس کردنِ آنچه فرد دیگری احساس می‌کند نگرانی همدلانه: توانایی فهمیدنِ نیاز فرد دیگر، یا خواستهٔ او از شما.

بهره‌گیری از ظرفیت همدلیِ احساسی خود، بستگی به تلفیقِ دو نوع توجه دارد: تمرکزِ خودخواسته روی طنین احساس‌های فرد دیگر در وجود خودتان؛ و دیگری توجه به چهره، صدا و دیگر علائم ظاهری احساس‌های آن فرد (نگاه کنید به کادر "وقتی که همدلی را باید آموخت").

در مجموعه‌ای از آزمایش‌های اخیر، ما متوجه شدیم آدم‌هایی که در گذشته چالش‌هایی را پشت سر گذاشته‌اند (برای مثال، طلاق، یا نگرفتن ترفیعی که حقشان بوده)، احتمال کمتری دارد که نسبت به فردی درگیر با همان چالش دلسوزی نشان دهند، در حالی که دیگرانی که هرگز آن چالشِ بخصوص را از سر نگذرانده‌اند، بیشتر با فرد همدردی می‌کنند.

شاید آنچه تحقیق ما نشان داد این است: پیشنهاد دادن به‌خودی خود مشکلی نیست؛ مشکل، بیشتر، مهارت ارائهٔ درستِ پیشنهاد است.

شنونده‌های خوب مثل ترامپولین هستند: شما می‌توانید با خیال راحت با این شنونده‌ها دردِ دل کنید و آن‌ها هم ـ به جای جذب کردن ایده‌ها و انرژی‌تان ـ به بهتر فکر کردن شما کمک می‌کنند و انرژی می‌دهند. آن‌ها، نه با جذب کردن منفعلانه، بلکه با حمایت کردن فعالانه، باعث می‌شوند احساس بهتری پیدا کنید. همین امر به شما مجال گرفتن انرژی و اوج را می‌دهد ـ درست مثل ترامپولین.