کتاب بعضی زخم ها

درخت گفت: دلتنگم کاش آزادم آفریده بود چون تو انسان گفت: این‌گونه ناشیانه اگر می‌دوم ریشه‌هایم را بریده‌اند.

زمان ایستاده است تو هنوز راه می‌روی؟

بعدها وقتی موریانه‌ها سینه‌ام را شکافتند گورهای دسته‌جمعی را کشف خواهند کرد آن‌ها کسانی‌اند که دوست‌شان داشتم.

درخت گفت: دلتنگم کاش آزادم آفریده بود چون تو انسان گفت: این‌گونه ناشیانه اگر می‌دوم ریشه‌هایم را بریده‌اند.

منم آوازی که در کوه پیچیده است و هیچ‌کس نمی‌داند از کجاست

رگ‌های مؤمنم را نیز وسوسه می‌کند سیگاری که تو تعارف کنی.

دستانت را گرفتند و دهانت را خورد کردند به همین ساده‌گی تمام شدی.

مرگ چه مزه‌یی دارد؟ تو آن را چشیدی وقتی گلوله پیشانی‌ات را دریده بود می‌گویند پیش از مرگ، تمام زنده‌گی را می‌توان مرور کرد تو خودت را مرور کردی؟ چند ثانیه طول کشید؟ چند لحظه؟

اگر تو نبودی اگر تو نباشی دریا غرق می‌شود در رگ‌هایم.

مرگ می‌تواند چشمانت را خاموش کند نگاه تو را نه.

در حسرت گردنت چه می‌کشد شال‌گردن تا زمستانِ سال بعد؟

و تو هم‌چنان‌که یارت را تنگ می‌بوسی مرا نیز به یاد بیاوری.

«جهان ترانهٔ تاریکی است»

شیوع کرده‌ای در رگ‌هایم

گوسفندهایم تمام شده‌اند اما خوابم نمی‌برد دلتنگم به اندازهٔ یک گاو دلتنگم.

اگر تو نبودی اگر تو نباشی دریا غرق می‌شود در رگ‌هایم.

اگر تو نبودی اگر تو نباشی دریا غرق می‌شود در رگ‌هایم.

در حسرت گردنت چه می‌کشد شال‌گردن تا زمستانِ سال بعد؟

کودکی که مرده به دنیا آمده بود راز بزرگی می‌دانست

کودکی که مرده به دنیا آمده بود راز بزرگی بود.

خاک‌ها مین می‌زایند شراب‌ها مزّهٔ ادرار می‌دهند گرگ‌ها به پاسبانی گله نشسته‌اند و آن‌که آن بالا خوابش برده نیز قاعده‌ها را از یاد برده است.

«هیچ تنها مرا داشته باش با خودت بگذار با تو باشم، با خودت بگذار...»

«جهان ترانهٔ تلخی است»

«جهان ترانهٔ کوتاهی است»

منم همهٔ سربازان رفته برّه‌های دریده برده‌های بریده منم آوازی که در کوه پیچیده است و هیچ‌کس نمی‌داند از کجاست

پیر شده‌ام چون پرچم آوارهٔ کشورم بی‌اعتبار چون پاسپورتی که در کمدم پنهان شده  تمام عمر گریخته‌ام   از دست سایه‌یی که مرا به  تاریکی می‌کشاند    و با انگشتانش رگ‌هایم را می‌خراشید    تنها بهانه‌ام جست‌وخیز  ماهی کوچکی بود که آوازهای کودکی‌ام را زمزمه می‌کرد امشب اما دانستم سایه‌یی که از او می‌گریختم و تمام عمر به دنبالش بودم همین ماهی کوچکی است که در سینه‌ام خانه دارد.

کودکی که مرده به دنیا آمده بود راز بزرگی می‌دانست ***

من در فرارودم در تهرانم بلخم کاشغرم تو کجایی؟ کجایی تو؟

منم همهٔ سربازان رفته برّه‌های دریده برده‌های بریده منم آوازی که در کوه پیچیده است و هیچ‌کس نمی‌داند از کجاست

نفسی را که سال‌هاست در گلویت حبس است و با نفس‌های دیگر فرق دارد همان قناری غمگین را رها کن تا به آشیانهٔ گلویم برگردد رها کن خودت را