کتاب پلنگ زخمی

چشم‌ها را برای دیدنِ حرم به تو داده‌اند، و پلک‌ها را برای ندیدنِ حرام

فاصله‌ات را از گناه حفظ کن تا فاصله‌ات با خدا حذف شود.

چشم، جاسوسِ دل و نامه‌رسانِ عقل است.

دلم می‌خواست که به قول آن رانندهٔ خاور به دورانی برمی‌گشتم که بزرگ‌ترین غصهٔ زندگی‌ام شکستنِ نوکِ مدادم بود.

«آدمی که قبل از ازدواج به هیچ دختری نگاه نکرده و هیچ تجربهٔ جنسی نداشته، وقتی که ازدواج می‌کند همسرش برای او زیباترین و لذت‌بخش‌ترین زنِ دنیاست.»

زندگی یعنی سختی کشیدن برای بیشتر لذت بردن

شاید اصلاً علتِ پیر شدن و مُردنِ آدم‌ها همین باشد که آرزوهای کوچکشان بزرگ می‌شود و پَر می‌کِشد و نامحرم می‌شود و دیگر دستشان بهِشان نمی‌رسد و فاتحه. مگر اینکه... مگر اینکه هم‌زمان با بزرگ‌شدنِ آرزویشان، دلشان هم بزرگ شود. آن‌وقت آرزو سرجایش می‌مانَد.

بله! باباها و بابابزرگ‌ها این‌طوری‌اند. هرکدامشان را که بتکانی، نفری شونصد تا از این خاطرات عاشقانه برایت ردیف می‌کنند، اما خب چه می‌شود کرد. همین باباها نوبتِ عشق و حالِ بچه‌هایشان که می‌رسد هرکدامشان احساس می‌کنند که به نبوت مبعوث شده‌اند. نفری یک عصای موسی دستشان می‌گیرند و به چشم یک فرعون بهِت نگاه می‌کنند که باید فرقِ سرت را با نصیحت‌هایشان بشکافند.

«نماز تنظیمِ موتورِ روح است.»

هنوز شیرینیِ گپ‌هایی که با المیرا می‌زدم در دلم هست. هنوز صفحهٔ گفت‌وگوهایم با او را پاک نکرده‌ام و هرازگاهی به آن سر می‌زنم و پیام‌هایش را می‌خوانم.

سرم را پایین انداختم. حس عجیبی نداشتم، اما یک جایی در مغزم یک جوری شده بود.

یکی بنده‌ام با تنی پُرگناه به پیش خداوندِ خورشید و ماه

حاج‌آقا می‌گفت با چشم‌هایی که گناه نکرده‌اند خیلی کارها می‌شود کرد. می‌شود دلی را جابه‌جا کرد، یا کل وجود کسی را تصرف کرد.

(چشم‌ها را برای دیدنِ حرم به تو داده‌اند و پلک‌ها را برای ندیدنِ حرام.)

چشم، جاسوسِ دل و نامه‌رسانِ عقل است

«آن کیسهٔ پر از سکه که بالای درخت و هدفِ زندگی ماست، خداست. آدم‌ها به‌اندازه‌ای که برای نزدیک‌کردنِ خودشان به خدا سختی می‌کشند، از زندگی لذت می‌برند؛ پس زندگی یعنی سختی کشیدن برای بیشتر لذت بردن.»

شاید اصلاً علتِ پیر شدن و مُردنِ آدم‌ها همین باشد که آرزوهای کوچکشان بزرگ می‌شود و پَر می‌کِشد و نامحرم می‌شود و دیگر دستشان بهِشان نمی‌رسد و فاتحه. مگر اینکه... مگر اینکه هم‌زمان با بزرگ‌شدنِ آرزویشان، دلشان هم بزرگ شود. آن‌وقت آرزو سرجایش می‌مانَد.

گیاهان و حیوانات اختیار ندارند و بدون آنکه خودشان انتخاب کنند درحال اطاعت از خدا و انجام وظایفشان هستند. از بین موجودات فقط ما انسان‌ها هستیم که می‌توانیم انتخاب کنیم که وظیفه‌مان را انجام بدهیم، حرف خدا را گوش کنیم یا نکنیم. اگر گوش کردیم، مثل همهٔ موجوداتِ دیگر زندگی‌مان طبیعی می‌شود و بزرگ می‌شویم، مثل یک درخت که رشد می‌کند و میوه می‌دهد، اما اگر گوش نکردیم، شبیه درختی می‌شویم که آب و خاک و غذایی را که بهِش می‌دهند پس می‌زند و می‌پوسد و به چوب خشکی تبدیل می‌شود که فقط به دردِ سوختن می‌خورَد.»

زیبایی‌های جهانِ خلقت داشتند چشمم را درمی‌آوردند.

زیبایی‌های جهانِ خلقت داشتند چشمم را درمی‌آوردند. بعد از هر نگاه به هر زیبایی، یک حسرت در دلم شکل می‌گرفت؛ حسرتِ نداشتن. حسرتِ تنها بودن. حسرتِ دستانِ بسته. حسرتِ اینکه هیچ کاری از دستم برنمی‌آمد.

(وسوسه شبیه سگ است. اگر بهِش نگاه کنی یا سنگ بزنی، پارس می‌کند و می‌افتد دنبالت.)

دلم می‌خواهد گریه کنم، اما گریه چه فایده‌ای دارد وقتی فقط همان چند دقیقه است و بعدش همه‌چیز یادم می‌رود. احساس ناامیدی می‌کنم. احساس معتاد بودن. احساس گناه. احساس می‌کنم دیگر کار از کار گذشته است. همه‌چیز تمام شده و دیگر نمی‌توانم. دیگر حتی انگیزه‌ای هم برای درس خواندن ندارم. دلم می‌خواهد با یک نفر بنشینم و حرف بزنم و دردِدل کنم.

(بعضی‌ها فقط از سایهٔ زندگی لذت می‌برند و با سایهٔ زندگی جابه‌جا می‌شوند.)

با چشم‌هایی که گناه نکرده‌اند خیلی کارها می‌شود کرد. می‌شود دلی را جابه‌جا کرد، یا کل وجود کسی را تصرف کرد.

وقتی به حاج‌آقا رسیدیم خون از شکم و سینه‌اش فوران می‌زد. زمین پر از خون شده بود. رد چاقویی که به شکم و سینهٔ حاج‌آقا خورده بود روی قبای خونی‌اش معلوم بود. ریش‌ها و تمام صورت حاج‌آقا قرمز شده بود. عمامهٔ خاک‌آلود کنار جدول افتاده و باز شده بود. تسبیح فیروزه‌ای رنگش کنار دستش بود. حاج‌آقا پلک سنگینی زد و بعد از تکانی که به خودش داد، روی زمین ماند. هادی فریاد کشید.

اگر در این حالت بمانید و غسل نکنید بدنتان کِرِخت می‌شود و حالت خواب‌آلودگی و کسالت بهِتان دست می‌دهد، چون تعادلِ اعصابتان به هم می‌ریزد و فقط با غسل کردن است که به حالت طبیعی برمی‌گردد.

فرض کنیم شما راست می‌گویی. مگر بد است یک آدمِ بیکار جلوی معتاد شدنِ چند بیکارِ دیگر را بگیرد؟

نمی‌دانم این شعرِ «باز آمد بوی ماهِ مدرسه» را کدام شیرپاک‌خورده‌ای گفته است. معمولاً آن‌ها که خرِ تحصیلاتشان از پلِ مدرسه و دانشگاه گذشته، چون بیکارند می‌نشینند از این شعرها می‌گویند. وگرنه خودشان هم خوب می‌دانند دورانِ مدرسه و مشق و امتحان و معلم و کلهٔ صبح از خواب بیدار شدن و با چشمانِ خمار و خمیازه‌های ناجور در مراسم صبحگاه ایستادن و سخنرانیِ مدیر را گوش دادن و ورزش صبحگاهی و زهرماری‌های دیگر، اصلاً هم این‌قدر تعریف و تمجید ندارد که بنشینی برایش شعر بگویی،

به‌نظرم برای صبحِ زود از خواب بیدار نشدن، فقط یک راه وجود دارد: یک مدیرِ خیلی گُنده در یک جای خیلی گُنده باشی که هیچ گُنده‌ای نتواند بهِت بگوید کِی بیا کِی برو، مثل رئیس‌جمهور.

زندگی یعنی سختی کشیدن برای بیشتر لذت بردن.»