کتاب پارک شهر

آدم است دیگر، بعضی‌ها را همین‌جوری بی‌دلیل دوست دارد و از بعضی‌ها همین‌جوری بی‌دلیل خوشش نمی‌آید؛ منتها دوست داشتن بی‌دلیل‌تر از دوست نداشتن است.

زن‌ها این‌طوری‌اند دیگر؛ خدا در وجود زشت‌ترین‌شان هم یک چیزی گذاشته که پدر ما مردها را دربیاورند. شاید خدا هم مثل من عاشق زن‌ها بوده.

برای کشتن کسی لازم نیست که حتماً ماشه را چکاند یا یک چاقو تا دسته تو قلبش فروکرد؛ کافی است روحش را با تحقیر به لجن کشید و کشت. کُشتهٔ واقعی چنین آدمی است.

این چه زنجیری بود به دست‌وپای من که هیچ‌وقت نمی‌توانستم کاری را بکنم که دلم می‌خواهد.

«غصه نخور کرگدن، تو هم یه روز می‌پری.»

مردها خوب دروغ می‌گویند، مخصوصاً به زن‌ها. دنیا برای آن‌که زیبا باشد به دروغ مردها نیاز دارد، حتی بیش از زن‌ها.

آدم هیچ‌وقت زن‌ها را نمی‌شناسد از بس پیچیده‌اند. درحالی‌که تو چشم‌های آدم نگاه می‌کنند و مجیز می‌گویند توی رؤیا با کس دیگری لاس می‌زنند.

اما این حرف‌ها را که نمی‌شود گفت. خیلی حرف‌هاست که نمی‌شود گفت و آدم فقط می‌تواند به طرف نگاه کند و این حرف‌ها را با خودش به رخت‌خواب ببرد.

نشستم آن‌جا. گوشهٔ پرده را کنار زدم و به جای خالی خودم پای درخت توتِ تو پیاده‌رو نگاه کردم و خوشحال شدم از این‌که حالا پشت پنجرهٔ این خانه‌ام.

پدرم چیزی تو مایه‌های خدایی بود که یادش رفته باید کنار جهنم بهشتی هم بسازد.

مرگ تنها زنی بود که هر لحظه به من بوسه می‌داد.

دلم کسی را می‌خواست که سرم را در آغوش بگیرد و انگشت‌هاش لای موهام برقصد.

شاید یک ساعت همین‌طور به دریا نگاه کردم بی‌آن‌که حتی فکری، یادی مرا به خودش مشغول کند و بعد برگشتم خانه.

کمی آن طرف‌تر روی یکی از نیمکت‌ها دختری با کوله‌پشتی آبی و روپوش مدرسه نشسته بود. بی‌قرار می‌زد و نگاهش مثل گنجشک مدام از این طرف به آن طرف می‌پرید. سیگار را زیر پا خاموش کردم. با انگشت اشاره طرهٔ مویی را از زیر مقنعه‌اش بیرون کشید و دور انگشتش فر داد. بلند شدم. به ساعت نگاه کردم و گفتم «چشم‌هات اذیتت نمی‌کنه؟» آدامسش را باد کرد. گفتم «پدر من رو که درآورده.»

مردها زمانی می‌توانند به زن‌ها بگویند عاشق‌شان هستند که با آن‌ها مقدمه‌ای در زندگی‌شان ساخته باشند. سه چهارباری با هم هویج‌بستنی خورده باشند و سه چهارباری با هم رفته باشند دربند و بعد یک روز وقتی روی یکی از نیمکت‌های پارک لاله نشسته‌اند به طرف بگوید عاشقت شده‌ام.