کتاب محبت و آگوستین قدیس

دلم می‌خواست‌های ﻣﻦ ﺯﯾﺎﺩﻧﺪ، ﺑﻠﻨﺪﻧﺪ، ﻃﻮﻻﻧﯽ‌ﺍﻧﺪ ﺍﻣﺎ مهم‌ترین ﺩﻟﻢ می‌خواست‌ﻫﺎﯼ ﻣﻦ ﺍﯾﻦ ﺍﺳﺖ که: ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺎﺷﻢ، ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﻤﺎﻧﻢ ﻭ با ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﺤﺸﻮﺭ ﺷﻮﻡ ﭼﻘﺪﺭ ﻭﻗﺖ ﮐﻢ ﺍﺳﺖ ﺗﺎ ﻭﻗﺖ ﺩﺍﺭﻡ ﺑﺎﯾﺪ ﻣﻬﺮ ﺑﻮﺭﺯﻡ ﻭﻗﺖ ﮐﻢ ﺍﺳﺖ، ﺑﺎﯾﺪ ﺧﻮﺏ ﺑﺎﺷﻢ ﻣﻬﺮﺑﺎﻥ ﺑﺎﺷﻢ ﻭ ﺩﻭﺳﺖ ﺑﺪﺍﺭﻡ همۀ ﺯﯾﺒﺎﯾﯽﻫﺎ ﺭﺍ

محبتی که به‌دنبال چیزی بی‌خطر و از دست‌دادنی بر روی زمین باشد، مرتباً عقیم می‌ماند زیرا همه‌چیز محکوم به فناست. در این وضعیت عقیم است که محبت سر برمی‌آورد و هدف آن می‌شود نفی‌کردن،

نمی‌توان وی را طرفدار یا «هوراکش» هیچ جریان فکری یا هیچ فرقۀ سیاسی خاص دانست. به‌طور‌نمونه، او دربارۀ ایدئولوژی‌های سیاسی مارکسیسم و نازیسم بسیار نوشت اما آن‌ها را گناه یکسونگرانۀ انسان غیر‌پرسشگر و مصداق نااندیشیدن دانست و نه میدان بروز مبارزۀ حق و باطل.

دلم می‌خواست‌های ﻣﻦ ﺯﯾﺎﺩﻧﺪ، ﺑﻠﻨﺪﻧﺪ، ﻃﻮﻻﻧﯽ‌ﺍﻧﺪ ﺍﻣﺎ مهم‌ترین ﺩﻟﻢ می‌خواست‌ﻫﺎﯼ ﻣﻦ ﺍﯾﻦ ﺍﺳﺖ که: ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺎﺷﻢ، ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﻤﺎﻧﻢ ﻭ با ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﺤﺸﻮﺭ ﺷﻮﻡ ﭼﻘﺪﺭ ﻭﻗﺖ ﮐﻢ ﺍﺳﺖ ﺗﺎ ﻭﻗﺖ ﺩﺍﺭﻡ ﺑﺎﯾﺪ ﻣﻬﺮ ﺑﻮﺭﺯﻡ ﻭﻗﺖ ﮐﻢ ﺍﺳﺖ، ﺑﺎﯾﺪ ﺧﻮﺏ ﺑﺎﺷﻢ ﻣﻬﺮﺑﺎﻥ ﺑﺎﺷﻢ ﻭ ﺩﻭﺳﺖ ﺑﺪﺍﺭﻡ همۀ ﺯﯾﺒﺎﯾﯽﻫﺎ ﺭﺍ

محبت و خرد دشمن نیستند بلکه کامل‌کنندۀ یکدیگرند و می‌دانیم که مولوی درنهایت وقتی به یک «عارف ـ عاشق» یا «عاشق ـ عارف» تبدیل شد، توانست به شأن ماندگار اولیایی نایل آید.

«عشق بورز، اما مواظب باش به چه چیزی عشق می‌ورزی»

آینده به‌هیچ‌وجه ناشناخته نیست زیرا چیزی نیست جز «نه‌هنوز» از زمان حالِ تهدید‌کننده یا درحال تحقق است. با وجود این، هر تحقق‌یافتنی فقط ظاهری است زیرا در پایان آن مرگ که زیانی عمیق است، چشمک می‌زند. این حرف به معنای این است که آینده، یعنی «نه‌هنوز» یا زمان حاضر چیزی است که همیشه باید از آن ترسید.

این‌رو نمی‌توان وی را طرفدار یا «هوراکش» هیچ جریان فکری یا هیچ فرقۀ سیاسی خاص دانست. به‌طور‌نمونه، او دربارۀ ایدئولوژی‌های سیاسی مارکسیسم و نازیسم بسیار نوشت اما آن‌ها را گناه یکسونگرانۀ انسان غیر‌پرسشگر و مصداق نااندیشیدن دانست و نه میدان بروز مبارزۀ حق و باطل.

«هیچ‌کس تردید ندارد که تنها علت ترس یا از دست دادن چیزی است که به آن عشق می‌ورزیم و به‌دست آورده‌ایم، یا شکست در کسب چیزی است که با آن عشق می‌ورزیم و به‌دنبال آن هستیم».