کتاب تبسم نور

’تِلْک الدَّارُ الْآخِرَةُ نَجْعَلُهَا لِلَّذِینَ لَا یرِیدُونَ عُلُوًّا فِی الْأَرْضِ‘؛ سرای آخرت از آن کسانی است که به دنبال برتری‌جویی در زمین نیستند.

چرا در سورهٔ مزمل آمده عبادت و عمل شبانه، راست‌تر و اثرگذارتر است؟» «احساس کرده‌ای که گیاهان و درختان در شب، هوشیارتر و بیدارترند؟ دقت کرده‌ای که باغِ خانه‌تان شباهنگام از چه احساسات رنگینی آکنده است؟ شب صداهای آسمانی بهتر شنیده می‌شود. ’شب خیز که عاشقان به شب راز کنند‘ ...»

پس اکنون این سه چیز باقی می‌ماند: ایمان و امید و محبت، لیک بزرگ‌ترین آنها محبت است.‘»

لطیف از لُطف است و هم بیانگر مهربانی و محبت خداست که از راه‌های ناپیدا و غیرمنتظره نصیب آدم می‌شود و هم بیانگرِ باریک‌بینی و ظرافتهای او. بهتر بگویم: وقتی کسی به شیوه‌ای تو را مشمول مهر و عطوفت خود قرار می‌دهد که پاک شگفت‌زده می‌شوی، با تو به لطف رفتار کرده است.

بیایید طوری قرآن بخوانیم که قرآن نیز ما را بخواند. ’آن سرای آخرت را برای کسانی قرار می‌دهیم که در زمین هیچ برتری و تسلّط و هیچ فسادی را نمی‌خواهند؛ و سرانجامِ (نیک) برای پرهیزکاران است. ‘

’آن سرای آخرت را برای کسانی قرار می‌دهیم که در زمین هیچ برتری و تسلّط و هیچ فسادی را نمی‌خواهند؛ و سرانجامِ (نیک) برای پرهیزکاران است.

یقین دینی، با کندوکاوهای ذهنی به دست نمی‌آید. با استقامت در عبادت و محبت و نیایش حاصل می‌شود. کشف این نه از عقل کارافزا شود بندگی کن تا ترا پیدا شود

پس اکنون این سه چیز باقی می‌ماند: ایمان و امید و محبت، لیک بزرگ‌ترین آنها محبت است.‘»

وَدَّعَک رَبُّک وَمَا قَلَی‘. خدا می‌داند پیامبر چه ذوقی کرده با شنیدن این بشارت و کبوتر روحش چه بالی گشوده و سپس در چه اطمینان و امنیتی آرام گرفته است.

دانستن اهمیتِ اساسی ندارد مگر وقتی‌که به محبت بینجامد. این

«بسم الله الرحمن الرحیم» مهم‌ترین قاعدهٔ فهم قرآن است. نه‌تنها «طُفیل هستی عشقند آدمی و پری» که هستیِ خدا نیز بر محبت استوار است. بکوش هر سخن و کردارت، به رنگ رحمت باشد.

گاهی از گل‌ها پرستاری می‌کنم و در معنای لطیف این آیه درنگ می‌کنم: «فَتَقَبَّلَهَا رَبُّهَا بِقَبُولٍ حَسَنٍ وَأَنْبَتَهَا نَبَاتًا حَسَنًا» خدا مریم را به نیکویی پذیرفت و چون گیاهی نیکو پرورش داد. وقتی همسرِ عمران، دختر خود، مریم، را از کاروبارِ جهان آزاد کرد و به خدا سپرد، دعا کرد خدایا از من بپذیر! این بذرِ کوچک را باغبانی کن. چراکه برای بذرِ آدمی نیکوتر از تو باغبانی نیست:

تو مگو همه بِجَنگند و ز صلح من چه آید؟ تو یکی نه‌ای هزاری تو چراغِ خود بَراَفْروز در برابر جهانی که آبستن از جنگ است تو صلح باش. با خود و با دیگران درْ آشتی. باور کن که ستیزه‌خویی به محرومیت از زندگی می‌انجامد. اهل صلح برندگانِ زندگی هستند؛

این وصیّت ابوسعید ابوالخیر را به تو تقدیم می‌کنم: «این است و بس، و این بر ناخنی توان نبشت: إذبَح نَفسَکَ وَ إلّا فلا تَشتَغِل بِتُرَّهاتِ الصّوفیة.» یعنی: نفْست را بکش وگرنه خویش را به یاوه‌های صوفیه مشغول مدار.

آمده‌ایم تا دل به حقیقت، زیبایی و خوبی بدهیم. هرکجا حقیقتی است به جان در بر کشیم. هرکجا زیبایی است سراسر نگاه شویم و هرکجا خوبی است مروّج و ثناگوی آن باشیم. ما آمده‌ایم تا دل را از تابش این سه آفتاب، گوهر کنیم. خودبینی تو را از در بر کشیدن این سه باز می‌دارد.

آنکه بدهد بی‌امید سودها آن خدایست آن خدایست آن خدا یا ولیّ حق که خوی حق گرفت نور گشت و تابش مطلق گرفت

فرزندان خوبم، برای آن‌که محبتِ خدا در شما ببالد و به بار بنشیند، نام او را زمزمه کنید. نام او غذایِ دل بی‌تاب است. «ای غذای جان مستم نام تو» نام او، دل‌تان را روشن خواهد کرد. نام او، فرزندانم. «شب خانه روشن می‌شود چون یاد نامت می‌کنم»

«خداوندا مرا وسیلهٔ صلح خویش قرار ده. آنجا که کین است، بادا که عشق آورم. آنجا که تقصیر است، بادا که بخشایش آورم. آنجا که تفرقه است، بادا که یگانگی آورم. آنجا که خطا است، بادا که راستی آورم. آنجا که شک است، بادا که ایمان آورم. آنجا که نومیدی است، بادا که امید آورم. آنجا که ظلمات است، بادا که نور آورم. آنجا که غمناکی است، بادا که شادی آورم.