مو یان در بخش ابتدایی بیانیهاش در آکادمی نوبل گفت «مادر بیسوادم به اندازهٔ افراد تحصیلکرده میدانست. ما آنقدر فقیر بودیم که نمیدانستیم وعدهٔ غذای بعدیمان قرار است از کجا تأمین شود، اما او هرگز درخواست مرا برای خرید کتاب یا نوشتافزار رد نمیکرد. با طبیعت سختکوشی که داشت، کودک تنبل به دردش نمیخورد، اما تا زمانی که سرم در کتاب بود، میتوانستم از زیر کار دربروم.»