کتاب سرزمین شعر؛ گزیده شعر امروز خراسان (جلد اول، اشعار کلاسیک)

پامال کن تو نیز دلم را که غافلی، پاخورده‌اش عزیز من این فرش بهتر است

شاید گناه ماست که مغرور و زنده‌ایم در این جهان مه‌زده از انفجارها شاید گناه ماست که گردن کشیده‌ایم بر شانه خمیده‌ترین ذوالفقارها تبعید می‌‌شوند شهیدان به قابها حالا برای شادی عالی‌جنابها

گفتم آری به دارمان بزنید، چاره جز ریسمان نخواهد کرد مطمئن باش این زمین با ما آنچه کرد آسمان نخواهد کرد مرد بیرون از بدن باشد، مرگ بر آدمی که تن باشد مرد اگر لایق شدن باشد، تکیه حتی به جان نخواهد کرد

جایی که پشت ثانیه‌ها خم نمی‌‌شود از شدت کشنده‌ترین انتظارها

این مردمی که بودنشان هم نبودن است

این واژه‌های تلخ ِ معطل درون من دیری در انتظار بیان ایستاده است پشت دریچه‌های شب‌آلود ذهن من اندوه شاعران جهان ایستاده است

شاید گناه ماست که مغرور و زنده‌ایم در این جهان مه‌زده از انفجارها شاید گناه ماست که گردن کشیده‌ایم بر شانه خمیده‌ترین ذوالفقارها تبعید می‌‌شوند شهیدان به قابها حالا برای شادی عالی‌جنابها تبعید می‌‌شوند شهیدان به قابها تبعید می‌‌شوند که سر درنیاورند از بازی کثیف حساب و کتابها صندوق‌های پرشده روشن من‌اند تابوتهای پرشده با آفتابها من رأی می‌‌دهم به شهیدی که بی‌سر است هر چند رأی باطله‌ام در حسابها

حکم از تو ـ اگر بند و اگر تیغ ـ مطیعیم سقف از تو که باشد ـ اگر آوار ـ قشنگ است هر زهر علی‌رغم تو قندی است مکرر هر زشت علی‌رغم تو بسیار قشنگ است

پشت دریچه‌های شب‌آلود ذهن من اندوه شاعران جهان ایستاده است

حس می‌‌کنم که پشت همین چشمهای شاد مردی همیشه دل‌نگران ایستاده است

اینجا برای بال‌زدن آسمان کم است...

من رأی می‌‌دهم به شهیدی که بی‌سر است هر چند رأی باطله‌ام در حسابها تقصیر من که نیست اگر سقف‌هایتان این‌قدر کوچک است برای عقابها

یونسیم و قنوده بر دریا، پشت این غربت نمک تنها بین این کوسه‌ها خدا ما را، بیش از این امتحان نخواهد کرد ما حسین شکنجه و دردیم، کینه دیدیم و طاقت آوردیم ما اگر چه سکوت غم کردیم، تیغ مختارمان نخواهد کرد

موسی ز کوه آمده یا سامری است این دیوی قشنگ یا پری دیگری است این حالا مرددیم که فردا چه می‌‌شود این موریانه‌ها و عصا... ها؟ چه می‌‌شود

پشت دریچه‌های شب‌آلود ذهن من اندوه شاعران جهان ایستاده است

من رأی می‌‌دهم به شهیدی که بی‌سر است هر چند رأی باطله‌ام در حسابها