بریده‌هایی از کتاب ماشو در مه

یاد حجت افتادم. یاد آن روز که برق رفته بود و از گرما داشتیم بلال می‌شدیم. حجت لخت دراز کشیده بود جلوی در اتاق و خوابش نمی‌برد. می‌گفت: «مملکتی که شاهش نوکر جیره‌خوار آمریکا باشه از این بهتر نمی‌شه. تبش مال مان، رطبش مال اون کله گنده‌ها.»

‫«کشور ما خیلی ثروت داره. از آب و خاک کشاورزی بگیر تا معدن‌های طلا و مس و آهن و مهمتر از همه نفت. همه اینا ثروته، گنجه. ولی چیزیشون به مو و شما می‌رسه؟ بچه‌های اون کله گنده‌ها حالا توی استخرها و باغها و ویلاها دارن کیف می‌کنن. اون وقت شما بی‌خبر از همه جا عشقتون اینه که تو ایی گرما خیابونا رو متر کنین و تیسه بزنین و بازم دست از سرتون برندارن...»