کتاب اشکال ندارد که حالت خوب نیست

بعضی‌چیزها هیچ‌گاه درست نمی‌شوند، فقط می‌توان برای همیشه با آنها سازگار شد.

می‌دانیم به کمک نیاز داریم اما واقعاً نمی‌دانیم چه می‌خواهیم. د

به‌طرزی باورنکردنی، دیدن رنج کسی که عاشقش هستی دشوار است

مهم نیست چند رنگین‌کمان و پروانه به داستان بچسبانی، بعضی داستان‌ها ختم به خیر نخواهند شد.

اندوه با آدمی سازگار می‌شود، نه پیروز بر او. هرچقدر طول بکشد، دل و ذهنت به‌طور مرموزی در میان گستره‌ای ویران‌شده، زندگی جدیدی را به‌زحمت برای خود دست‌وپا می‌کنند.

همهٔ ما می‌خواهیم دربارهٔ دردهایمان حرف بزنیم. همهٔ ما داستان‌هایی در دل داریم که نیازمند شنیده‌شدن و پذیرش هستند؛ اما درست همین‌حالا؟ حالا که اندوهگینی؟ و اندوهت تازه و سنگین است؟ الان زمان مناسبی برای بحث‌های دوطرفه و بده‌بستان دربارهٔ اندوه‌هایی نیست که تحمل می‌کنیم.

مقایسهٔ یک درد با درد کس دیگر، معمولاً نتیجهٔ معکوس می‌دهد.

واکنش‌های دیگران نسبت به اندوهت چقدر می‌تواند احمقانه باشد. فکر اینکه دیگران دیوانه‌اند یا تو فقط زیادی حساس هستی، مرحلهٔ جدیدی از استرس را به اندوهت می‌افزاید. تأیید و پذیرش اهمیت دارد، اما روش‌هایی که مردم می‌کوشند با استفاده از آنها تو را تسلی دهند به‌هیچ‌عنوان تسلی‌بخش نیستند.

تجربهٔ یک شکست درست مانند تجربهٔ کس دیگری تعبیر نمی‌شود. اندوه هم به‌اندازهٔ عشق منحصربه‌فرد است. کسی که چنین تجربه‌ای دارد - حتی چیزی شبیه به ماجرای تو - به این معنا نیست که قادر به درک توست.

اشکال ندارد که حالت خوب نیست

نیمهٔ دوم جمله به تک‌تک این جملات آشنای تسلی‌بخش این عبارت را اضافه کن: «پس این‌قدر احساس بدی نداشته باش.» دست‌کم برای مدتی کنارش بودی (پس این‌قدر احساس بدی نداشته باش)؛ او برای کاری که دوست داشت جانش را از دست داد (پس این‌قدر احساس بدی نداشته باش)؛ تو همیشه می‌توانی بچهٔ دیگری داشته باشی (پس این‌قدر احساس بدی نداشته باش)؛

متأسفم که به این کتاب احتیاج پیدا کرده‌ای و خیلی خوشحالم که اینجایی.

ما به ابزارهای جدید برای خارج‌شدن از درد احتیاج نداریم. چیزی که نیاز داریم مهارت تحمل اندوه است، دربارهٔ خودمان و دیگران. روی‌هم‌رفته، ما انبار بزرگی از اندوه‌های هرگز شنیده‌نشده داریم که با خود حملشان می‌کنیم، چون داستانی نداریم که کمکمان کند آنها را بشنویم.

چیزی که از دست رفت دیگر برگشتنی نیست.

تو دیوانه نیستی؛ اتفاقی دیوانه‌کننده افتاده است و تو مثل هر آدم عاقل دیگری در حال واکنش نشان‌دادن به آن هستی.

در دنیا یک میلیون راه متفاوت برای درس‌گرفتن وجود دارد و غم و اندوه تنها یک راه برای دست‌یابی به عمق آن درس است، اما تنها راه موجود نیست.

تجربهٔ یک شکست درست مانند تجربهٔ کس دیگری تعبیر نمی‌شود. اندوه هم به‌اندازهٔ عشق منحصربه‌فرد است. کسی که چنین تجربه‌ای دارد - حتی چیزی شبیه به ماجرای تو - به این معنا نیست که قادر به درک توست. زمانی‌که مردم داستان‌های حزن‌انگیز خودشان را تعریف می‌کنند امیدوارند که ذره‌ای از دردهایت را برطرف کنند. این حقیقت دارد، اما نه کاملاً.

همهٔ ما لایق آنیم آنگاه که درگیر اندوهی بزرگیم کسی صدایمان را بشنود.

واقعیت درد و اندوه بسیار با آنچه دیگران از بیرون مشاهده می‌کنند متفاوت است. در این دنیا درهایی هست که تو توان رهاشدن از آنها را نداری.

هیچ‌کس قادر نیست به‌جای تو زندگی کند - هیچ‌کس نمی‌تواند با چیزی که متعلق به توست مواجه شود و کسی قادر نیست احساس تو را احساس کند

ما باهم چه تنهاییم!

کسی که چنین تجربه‌ای دارد - حتی چیزی شبیه به ماجرای تو - به این معنا نیست که قادر به درک توست.

تو دیوانه نیستی، تنها احساس دیوانگی می‌کنی چون در یک تجربهٔ دیوانه‌کننده به‌سر می‌بری.

«بر این باورم که جهان با عشق آفریده شده است، اینکه با عشق ادامه دارد، با عشق پیوند دارد و با عشق تحمل‌شدنی است و دنیا تنها با عشق پس‌گرفتنی است.»

باید در میان آنان کسانی باشند که بتوانیم در کنارشان بنشینیم، گریه کنیم و باز هم جنگجو به‌شمار آییم.

بعضی‌چیزها هیچ‌گاه درست نمی‌شوند، فقط می‌توان برای همیشه با آنها سازگار شد.

ما را نصیحت کرده بودند که همه‌چیز را فراموش کنیم و زندگی‌مان را ادامه دهیم. به ما گفته بودند به این مرگ‌ها نیاز داشته‌ایم تا بیاموزیم چه چیزهایی در زندگی اهمیت دارند. حتی کسانی بودند که می‌کوشیدند کمک کنند تا این درد و رنج‌ها پایان یابند. حرف‌ها و نصیحت‌های تکراری حتی زمانی‌که با قصد نیک و نیت خیر بیان می‌شوند تحقیرآمیز و خردُدیدن چنین درد عظیمی به‌نظر می‌رسند.

اگر خودت را اینجا یافتی - در میان زندگی‌ای که خواهان آن نبودی و هرگز چشم‌انتظارش نبودی - واقعاً متأسفم. نمی‌توانم به تو اطمینان دهم که درنهایت همه‌چیز روبه‌راه خواهد شد. نمی‌توانم بگویم همه‌چیز درست می‌شود. حالت خوب نیست و احتمالاً هرگز هم خوب نخواهد شد. بسیار مهم است که بپذیری هر اندوهی که به‌دوش می‌کشی بی‌نهایت بد، دشوار، هراس‌انگیز و تحمل‌ناپذیر است.

نشانه‌ها را بنویس به‌عنوان بخشی از تجربهٔ شخصی‌ات در اندوه، تهیهٔ فهرستی مثل این می‌تواند برایت سودمند باشد: یک طرف کاغذ، فهرستی از چیزهایی بنویس که واقعاً زجرت می‌دهند. در طرف دیگر نشانه‌هایی را بنویس که نشان می‌دهند داری به‌خوبی از خودت مراقبت می‌کنی.

زمانی‌که در دل اندوهت در حال زجرکشیدنی، چطور متوجه می‌شوی داری کاری را به‌درستی انجام می‌دهی؟ در دوران اندوه تشخیص نسبی سلامتی‌ات ممکن است کار دشواری باشد، چون معیارسنجِ ما نمی‌تواند بیش از این روی درد تمرکز کند. از کجا می‌دانی چه زمانی ازنظر احساسی به ثبات می‌رسی، با فرض این حقیقت که تمام مدت گریه می‌کنی؟ چطور می‌توانی بگویی دردی که احساس می‌کنی به‌خاطر خود اندوهی است که به‌دوش می‌کشی یا به‌دلیل اینکه در چرخهٔ سرزنش خودت به‌خاطر همه‌چیز گیر افتاده‌ای؟