داریوش پیرنیاکان

داریوش پیرنیاکان زاده‌ی ۲۳ فروردین ۱۳۳۴، نوازنده‌ی تار و سه‌تار، آهنگساز، استادیار پردیس هنرهای زیبا (دانشگاه تهران) و پژوهشگر موسیقی اهل ایران ، در شهر گرگر (هادی‌شهر) از توابع شهرستان جلفا در استان آذربایجان شرقی متولد شد. از ۱۰سالگی آموزش تار را در تبریز آغاز کرد؛ ابتدا نزد حسین موحدی و سپس نزد محمدحسن عذاری که خود از شاگردان علی‌اکبر خان شهنازی، علی‌نقی خان وزیری و درویش‌خان بود.

پیرنیاکان از سال ۱۳۵۳ وارد دانشگاه تهران در رشته‌ی موسیقی شده و همزمان دوره‌ی عالی ردیف موسیقی ایرانی را زیر نظر علی‌اکبر خان شهنازی دنبال کرده است. در دانشکده‌ی هنرهای زیبا با داریوش صفوت آشنا شده و از طریق او به مرکز حفظ و اشاعه‌ی موسیقی ایرانی راه پیدا کرده و آنجا از استادانی مانند یوسف فروتن، سعید هرمزی و محمود کریمی بهره برده است. این هنرمند پس از پایان تحصیل نیز تا سال ۱۳۶۷ در همین مرکز به تدریس و همکاری با گروه‌های موسیقی ادامه داده است.

همکاری داریوش پیرنیاکان با محمدرضا شجریان از سال ۱۳۵۸ آغاز شده و نتیجه‌ی آن برگزاری کنسرت‌هایی در کشورهای مختلف ازجمله آمریکا، کانادا، انگلستان، فرانسه، سوئیس، سوئد و نروژ و نیز انتشار آلبوم‌هایی مانند یاد ایام، پیام نسیم، سرو چمان، رسوای دل، آسمان عشق، بهاریه، آرام جان و طریق عشق بوده است. این هنرمند ایرانی در سال ۱۳۸۰ گروه موسیقی شهنازی را بنیان گذاشت. او در نوازندگی تار از شیوه‌ی علی‌اکبر شهنازی پیروی کرده است، اما در نوانس و رنگ‌آمیزی صوتی نیز تجربه‌های تازه‌ای ارائه داده است. همچنین در نت‌نگاری ردیف آقا حسینقلی و ردیف دوره‌ی عالی علی‌اکبر شهنازی نقش داشته است (این آثار توسط مؤسسه‌ی ماهور منتشر شده‌اند).

از آثار ساخته‌ی داریوش پیرنیاکان مجموعه‌هایی مانند جلوه‌ی یار و نازکای اندوه منتشر شده است. او در حوزه‌ی فعالیت‌های مدیریتی، دبیر و سخنگوی هیئت‌مدیره‌ی خانه‌ی موسیقی ایران بوده و در سال ۱۳۹۲ از این سمت استعفا داده است؛ هرچند بعدها اعلام کرد استعفایش پذیرفته نشده و همچنان عضو اصلی این نهاد باقی مانده است. او همچنین در جریان فعالیت‌های فرهنگی در مراسم سال ۱۳۹۲ خواستار آزادی پخش صدای زنان شده و از وضعیت موسیقی در ایران انتقاد کرده و خواسته‌هایی مانند اصلاح ممیزی، صدور مجوزها و به‌رسمیت‌شناختن موسیقی را مطرح کرده است.

از دیگر فعالیت‌های مهم این هنرمند می‌توان به سرپرستی تیم ثبت پرونده‌ی کمانچه در یونسکو اشاره کرد که در نهایت به ثبت این ساز به نام ایران انجامید و همچنین پیگیری ثبت سازهایی مانند عود، سنتور و تار ایرانی. داریوش پیرنیاکان در کنار این فعالیت‌ها در مجموعه‌ای گسترده از آثار موسیقایی رسمی و غیررسمی حضور داشته و در همکاری با خوانندگانی مانند محمدرضا شجریان، شهرام ناظری، حمیدرضا نوربخش، علی جهاندار و صدیق تعریف آثار متعددی منتشر کرده و به تدریس تار و سه‌تار در مراکز آموزشی مختلف مشغول بوده است. کتاب «ردیف میرزا حسینقلی» نوشته‌ی داریوش پیرنیاکان و محمدحسین معلم است.

داریوش پیرنیاکان در سال ۱۳۸۰ نشان درجه یک هنری را از وزارت فرهنگ و ارشاد دریافت کرد.