مزاح بیپایان از زمان انتشار در میان دوستداران رمانهای پستمدرن سروصدای زیادی به پا کرده است. مجلهی تایم آن را جزو صد رمان برتر انگلیسیزبان از ۱۹۲۳ تا ۲۰۰۵ قرار داد و دیوید فاستر والاس یکی از نویسندگان مبتکر و تأثیرگذار نامیده شد. بنابراین بهتر است پیش از واردشدن به معرفی و نقد رمان مزاح بیپایان کمی با زندگی فاستر والاس آشنا شویم.
دیوید فاستر والاس ۲۱ فوریهی ۱۹۶۲ در ایتاکا، شهری در ایالت نیویورک، زاده شد. پدرش، جیمز دانلد والاس استاد فلسفه در دانشگاه اوربانا-شامپین ایلینوی و مادرش، سالی فاستر والاس معلم زبان انگلیسی در کالج پارکلند بود. والاس در ایلینوی بزرگ شد و در کالج آمهرست و دانشگاه آریزونا در توسان فلسفه خواند. پایاننامهاش دربارهی ارادهی آزاد و جبرگرایی بود. او همزمان کارشناسی زبان انگلیسی هم میخواند و بعد از آن، دورهی کارشناسی ارشد هنرهای زیبا را در رشتهی نویسندگی خلاق در همان دانشگاه به پایان رساند. پایاننامهاش در این مقطع پایهی رمان مزاح بیپایان بود. والاس علاوه بر داستاننویسی در دانشگاه نویسندگی خلاق تدریس میکرد و در کالج امرسون، دانشگاه ایالتی ایلینوی و کالج پومونا به تدریس زبان انگلیسی مشغول بود. او در طول زندگی با افسردگی، اعتیاد به الکل، اعتیاد به مواد مخدر و تمایل به خودکشی دستوپنجه نرم کرد و بارها برای مراقبتهای روانی در بیمارستان بستری شد. سال ۱۹۸۹، چهار هفته را در بیمارستان روانپزشکی مکلین گذراند تا سمزدایی بدن از مواد مخدر و الکل را پشت سر بگذارد. تلاشهای او برای نوشتن مزاح بیپایان که طرح آن را از دورهی تحصیل یعنی بین سالهای ۱۹۸۶ تا ۱۹۸۹ آغاز کرده بود، در ۱۹۹۳ با دادن پیشنویس آن به ویراستار به ثمر نشست. از آن زمان گزیدههایی از این رمان پراکنده در مجلهها منتشر میشد تا زمانی که اصل کتاب در ۱۹۹۶ به چاپ رسید. درواقع نوشتن این کتاب بعد از سالها درگیری با اعتیاد و افسردگی والاس بود. عوارض این ابتلائات و تداخلهای دارویی کار او را به درمان با شوک الکتریکی کشاند؛ اما بیاثر بودن درمانها در نهایت منجر به خودکشی او شد. والاس در ۱۲ سپتامبر ۲۰۰۸ با حلقآویز کردن خود در ایوان خانه به زندگیاش پایان داد. پیش از خودکشی نسخهی نهایی آخرین کتابش با عنوان پادشاه رنگپریده را تنظیم کرده بود. رمانی که فینالیست جایزهی پولیتزر برای ادبیات داستانی در سال ۲۰۱۲ شد.
