کتاب چرایی و چگونگی مقابله با تحریف امام (ره)

کتاب چرایی و چگونگی مقابله با تحریف امام (ره) نوشته امین جلال‌منش و لعیا شکوهی‌ستا است. این کتاب مبتنی بر نظام بیانات رهبر معظم انقلاب (مدظله‌العالی) نوشته شده است و سعی دارد اطلاعاتی دقیق در اختیار خوانندگان قرار دهد.

درباره کتاب چرایی و چگونگی مقابله با تحریف امام (ره)

«تحریف» از نظر لغوی ریشه در زبان عربی دارد و از ماده «حرف» گرفته شده است که به معنی دگرگونی، میل و گشتن از چیزی است. صاحب نظران تحریف را به دو دسته «تحریف ظاهری» و «تحریف معنوی» دسته بندی می‌کنند. منظور از تحریف ظاهری آن دسته از تحریفات است که بر روی ظاهر موضوع مورد نظر اثر می‌گذارد. اما منظور از «تحریف معنوی» به این معناست که تحریف در بطن موضوع یعنی علل، انگیزه ها، بسترها، اهداف و مقاصد پدیده یا شخصیت صورت گیرد. در این تحریف حتی ممکن است در تصویرسازی از ظواهر موضوع هیچ انحرافی صورت نگیرد و قلب حقیقت اتفاق نیفتد، اما در مقصود مورد نظر از آن تحریف صورت گیرد؛ نمونه این نوع تحریف در رابطه با واقعه عاشورا آنجا مشاهده می‌شود که عده ای متاثر از اعتقادات مسیحی، شهادت امام حسین (ع) را هدفی برای کفاره گناهان امت عنوان می‌کنند و یا حادثه کربلا را به عنوان دستور خصوصی و صرفا مرتبط با شخص امام حسین (ع) تفسیر می‌کنند.

تحریف بیشتر در موضوعات و مسائل مهم بشری رخ می‌دهد؛ چرا که به واسطه اهمیت و گستردگی آنها علاوه بر موافقان بسیار، مخالفان و دشمنان سرسختی هم پیدا می‌کند که برای دور کردن مردم از واقعیت موضوع، به تغییر یا تاویل ناروای آن روی می‌آورند.

در این میان طبیعی است که بهترین راه برای به انحراف کشاندن ذهن ها از ماهیت اصیل انقلاب اسلامی، تحریف اندیشه ها، روشها ، سلوک و مقاصد معمار این انقلاب کبیر است. به این ترتیب، تحریف گران با غبارآلود کردن شخصیت امام خمینی (ره) و انحراف ذهن ها از مکتب و اندیشه های ناب و سنن راستین و عملکردهای ایشان، به مقاصد سوء خود دست خواهند یافت. بنابراین تحریف شخصیت امام به این معنی است که: « ارکان اصلی شخصیّت آن انسان بزرگ، یا مجهول بماند، یا غلط معنا شود، یا به‌صورت انحرافی و سطحی معنا شود.»

مساله تحریف شخصیت امام را نباید جزو آسیب های نوظهور انقلاب قلمداد کرد؛ بلکه پیشینه آن به دوران حیات حضرت امام بر می‌گردد. در نگاه مقام معظم رهبری امام در دوران حیات خود نیز مورد هجمه تحریف گران قرار می‌گرفت.

آیت الله خامنه ای تحریف امام را برای ملت و نظام اسلامی بسیار خطرناک دانسته و مقابله با آن را ضروری می‌داند؛ چراکه معتقد است مکتب همه جانبه امام اصلی ترین عامل نجات بخش ملت ایران و شروع حرکت تاریخی انقلاب اسلامی است. کتاب چرایی و چگونگی مقابله با تحریف امام (ره) براساس سخنان ایشان سعی دارد راه مقابله با این تحریف را به ما بیاموزد.

خواندن کتاب چرایی و چگونگی مقابله با تحریف امام (ره) را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب را به تمام علاقه‌مندان به شناخت حقیقی امام راحل (ره) پیشنهاد می‌کنیم.

بخشی از کتاب چرایی و چگونگی مقابله با تحریف امام (ره)

 «اگر نظام جمهوری اسلامی و این انقلاب بزرگ و جهانی را و رستاخیز عظیمی که در دنیا به وجود آمده و رستاخیز عظیم‌تری که در درون انسان‌ها پدید آمده و این تحولی که مس‌ها را طلا کرده است، کلمه‌ی طیّبه و شجره‌ی طیّبه بدانیم - که هست - ریشه‌ی این شجره‌ی طیّبه، همین‌ شخصیّت عظیمی است که همه چیز از او رویید. او بود که این درخت مبارک را رویاند. او همه چیز بود، و اگر نبود، ما هیچ-چیز نداشتیم. در گذشته، همین ایران و ملّت و موقعیّت جغرافیایی و همین فقه و قرآن و نهج‌البلاغه بود؛ اما در واقع چیزی نداشتیم و روزبه‌روز عقب‌تر می‌رفتیم و بیشتر بر سرمان می‌خورد وشخصیّت ما هضم می‌شد. بعد که او پدید آمد و قدم در صحنه گذاشت، مثل وجودی که ماهیّات را هستی و تحقّق می‌بخشد، و مثل خورشیدی که می‌تابد و اشیاء را آشکار می‌کند، و مانند روحی که به کالبدی دمیده می‌شود و اجزای آن را زنده می‌سازد، ما را زنده و نمایان کرد و به حرکت درآورد؛ آن ‌وقت ارزش جغرافیایی و تاریخی و فرهنگ گذشته و قرآن و نهج‌البلاغه و ملّت ما احیا شد و به کارمان آمد. او کلید بود. او ریشه‌ی این درخت محسوب می‌شد. این ریشه باید محفوظ بماند. اگر این نظام از ریشه‌ی خود - یعنی از امام عزیز (ره) - جدا شود، مثل درختی است که «اجتثّت من فوق الارض»؛ یعنی از روی زمین آن را اره کرده باشند و بین تنه و ریشه‌ی آن فاصله انداخته باشند. ممکن است چهار روزی هم نمود و هیکلی داشته باشد، اما سرنوشتش معلوم است: دیگر رابطه‌ی حیاتی و تغذیه‌ای بین این دو نیست. ما نباید بگذاریم نظام اسلامی از ریشه‌ی خودش - یعنی امام (ره) - جدا شود. ممکن است بگویید امام از ما جدا شد و در عالم ملکوت بسر می‌برد و ما با او مرتبط نیستیم. ولی باید بگویم شخصیّت امام (ره) مثل‌ شخصیّت پیامبران، فقط به وجود خارجی او نبود. آن روزی که حضرت موسی (ع) از مردم خودش گرفته شد، آیا بنی‌اسرائیل و امّت موسی(ع) به‌کلی از منبع خودشان جدا شدند؟ خیر، ارتباط و اتصال درشخصیّت‌های معنوی و روحی که به وجود خارجی آنها وابسته نیست. آن روزی که رسول اسلام، حضرت محمّد بن ‌عبداللَّه (ص) رحلت فرمود، آیا امّت اسلام بی‌ پیامبر شد؟ ما که در قرن‌ها و نسل‌های بعد آمدیم، آیا دیگر پیامبر نداشتیم؟ چرا، ما هم پیامبر داشتیم؛ در حالی که جسم او نزد ما نبود و در عالم ملکوت و بالاتر از آن بسر می‌برد. هویّت شخصیّت‌های معنوی، به جسم و حضور دنیوی‌شان نیست؛ بلکه به فکر و راه و رهنمود و سرانگشت اشاره‌شان - که همواره باقی است - وابسته است.