کتاب آیین‌ها و باورداشت‌های گیل و دیلم

کتاب آیین‌ها و باورداشت‌های گیل و دیلم، اثر محمود پاینده لنگرودی، اثر پژوهشی بی‌نظیری در جمع‌آوری آیین‌ها و باورهای مردم گیلان و دیلمان است. 

درباره‌ی کتاب آیین‌ها و باورداشت‌های گیل و دیلم

در هر گوشه‌ای از این کره خاکی، فرهنگ، آیین‌ها و باورهای متفاوتی به چشم می‌خورد. کشور ایران نیز با جای دادن اقوام زیادی در دل خود، از این قاعده مستثنی نیست و آیین‌های متفاوتی را در گذر زمان به چشم خود دیده است. آیین‌ها و باورهایی که هرچند حالا کمرنگ شده‌اند یا ناکارآمدی‌شان اثبات شده است، اما بخشی از فرهنگ ما را می‌سازند. بسیاری از آن‌ها هنوز لطف و زیبایی‌شان را از دست نداده‌اند و شناخت‌شان به معنای شناخت مردم آن ناحیه و طرز تفکر آن‌ها است. 

کتاب آیین‌ها و باورداشت‌های گیل و دیلم یک اثر پژوهشی است که آیین‌ها و باورداشت‌های مردم گیلان و دیلمان را جمع آوری کرده است. در کتاب آیین‌ها و باورداشت‌های گیل و دیلم در دوبخش با آیین‌ها و باورداشت‌ها آشنا می‌شویم. همچنین جدولی در ابتدای کتاب وجود دارد که تلفظ صحیح عبارات و آواشناسی واژگان را به ما می‌آموزد. 

کتاب آیین‌ها و باورداشت‌های گیل و دیلم را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم 

کتاب آیین‌ها و باورداشت‌های گیل و دیلم برای کسانی که دوست دارند با بخشی از فرهنگ گیلان و دیلمان آشنا شوند، کتابی خواندنی است. کتاب آیین‌ها و باورداشت‌های گیل و دیلم همچنین منبعی عالی برای دیگر آثار پژوهشی با موضوعات مشابه به‌شمار می‌رود.

بخشی از کتاب آیین‌ها و باورداشت‌های گیل و دیلم

زنِ بی‌فرزند (اجاق‌به‌کور) یا «مرده‌سور» ۷ شـاهی یـا ۷ سـکۀ یـک ریـالی را در قابـدون (qâbdon :کوزة استوانه‌ای دسته‌دار مسی شبیه قهوه‌جوش) مـی‌گـذارد و بـه صـقل (saqal: سازندة انبر و کفگیر و داس و تبر و سهپایۀ فلزی و...) می‌دهد. صقل (چلنگـر، آهنگـر ) در صبح تاریک روز دوشنبه یا چهارشنبه، سکه‌ها را روی سندان مـی‌ریـزد [ ابتـدا سـکه‌هـا را دوقسمت می‌کند- شاید قسمتی را برمی‌دارد- در این موقع چشم کسی نباید بـه سـکه‌هـا بی‌افتد و صقل هم نباید با کسی حـرف بزنـد ]، آنگـاه سـکه‌هـا را مـی‌کوبـد و در قابـدون (ظرف) می‌گذارد و کمـی از آبِ کثیـف دورِ سـندان یـا آبِ ظـروف دکـان خـود را روی سکه‌ها می‌ریزد و آن ظرف را به میخِ دیوار دکـان مـی‌آویـزد (تـه ظـرف نبایـد بـه زمـین بخورد).

بعد، زنِ نازا آن آب را می‌گیرد و در روز دوشنبه یا چهارشنبه- در زیر درخـت میـوه - بر سرِ خود می‌ریزد و تا پیش از همخوابگی با شوهر، نبایـد آبِ دیگـری روی سـر خـود بریزد (شنیده شده از یک زن کوه‌نشین اطراف املش).

روایت دیگر: صقل، کمی آب و برادة آهنِ کنار کوره را به آب و سکۀ داخل ظـرف اضـافه می‌کند.

فهرست

• یادداشت حوزه هنری
• یادآوری
• راهنمای آوانوشت
• مقدمه 
• پیشگفتار چاپ دوم
• بخش اول: آیین‌ها
• بخش دوم: باورداشت‌ها
• واژه‌نامۀ گیلکی
• از کتاب‌هایی که استفاده شده
• کتابنامه
• نمایه
• نام جای‌ها، آبادی‌ها و شهرها
• نامِ کسان