کتاب عشق مهم تر از نجات جهان است

کتاب عشق مهم تر از نجات جهان است (Parting Words) نوشته بنجامین فرنتس، خاطرات یک حقوقدان را به پرسش‌هایی درباره‌ی شادی، عدالت و مسئولیت انسان پیوند می‌زند. فرنتس که شاهد جنایت‌های جنگی نازی‌ها بوده است، از ضرورت مقابله با خشونت سخن می‌گوید، بی‌آنکه عدالت را با انتقام یکی بداند. تجربه‌ی مهاجرت، فقر، تحصیل و حضور در جنگ، پشتوانه‌ی توصیه‌های او درباره‌ی زندگی است. بهراد رحمانی این کتاب را برای گروه انتشاراتی ققنوس ترجمه کرده است. نسخه‌ی الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب عشق مهم تر از نجات جهان است

کتاب عشق مهم تر از نجات جهان است حاصل گفت‌وگوهایی است که نادیا خمامی با بنجامین فرنتس داشته است؛ گفت‌وگوهایی که خاطره‌های شخصی را کنار تأمل درباره‌ی زندگی و عدالت قرار می‌دهند. نویسنده از کودکی در خانواده‌ای مهاجر و تهیدست، زندگی در محله‌ای پرخشونت، ورود به دانشگاه و تجربه‌ی سربازی سخن گفته است. فرنتس خاطراتش را صرفاً برای بازگویی اتفاق‌ها نقل نمی‌کند؛ هر موقعیت برای او فرصتی است تا درباره‌ی انتخاب، یادگیری، ترس یا انصاف حرف بزند.

روایت اول‌شخص، جزئیات زندگی روزمره و شوخی‌هایی که گاه متوجه خود نویسنده‌اند، فاصله‌ی میان چهره‌ی رسمی یک دادستان و انسانی درگیر گرسنگی، تنهایی و نگرانی را کم می‌کنند. تجربه‌ی خواندن، میان خاطرات شخصی و پرسش‌های اخلاقی حرکت می‌کند و موضوع‌های سنگین را از زندگی معمول جدا نمی‌سازد.

کتاب عشق مهم تر از نجات جهان است فصل‌هایی موضوعی دارد که عنوان‌هایشان موضوع بحث و توصیه‌ی نویسنده را کنار هم می‌نشانند. شش عنوان آغازین، رؤیاها، آموزش و پرورش، شرایط، زندگی، اصول و حقیقت را در بر می‌گیرند. «در باب آموزش و پرورش: هر کجا هستی بیاموز» یادگیری را فراتر از کلاس درس می‌بیند و «در باب اصول: خوب بودن را برگزین» مسئله‌ی انتخاب اخلاقی را در دل تجربه‌ی خشونت مطرح کرده است. موضوع محوری، نسبت میان اختیار انسان و شرایطی است که همیشه در کنترل او نیستند. بنجامین فرنتس از اراده و کوشش دفاع می‌کند اما نقش معلم، فرصت تحصیل، کمک دیگران و شانس را نیز به رسمیت می‌شناسد.

توصیف اردوگاه‌های کار اجباری، بخش‌هایی تلخ و گاه آزاردهنده به متن می‌دهد. نویسنده در برابر این تجربه‌ها از ضرورت قانون سخن می‌گوید؛ قانونی که وظیفه‌اش حفاظت از همه است، نه‌فقط افراد هم‌عقیده یا هم‌گروه. همین پیوند میان رفتار روزمره و مسئولیت اجتماعی، محور تأمل‌های این کتاب است.

خلاصه کتاب عشق مهم تر از نجات جهان است

فرنتس زندگی خود را از مهاجرت خانواده‌اش و بزرگ‌شدن در محله‌ی آشپزخانه‌ی جهنم آغاز می‌کند؛ جایی که فقر و خلافکاری بخشی از محیط کودکی او بودند. فرصت تحصیل مسیر دیگری پیش پایش می‌گذارد و علاقه‌اش به فهم علت بزهکاری، او را به علوم اجتماعی و حقوق می‌رساند. تجربه‌ی جنگ و جمع‌آوری مدارک جنایت‌های نازی‌ها، مسئله‌ی عدالت را برای او به مسئولیتی ملموس تبدیل می‌کند.

کتاب عشق مهم تر از نجات جهان است از خلال این خاطره‌ها چند ایده را پیش می‌برد: محیط دشوار الزاماً سرنوشت انسان را تعیین نمی‌کند، یادگیری به مدرسه محدود نیست و مقام افراد تضمینی برای درستی حرف‌شان نیست. فرنتس همچنین شادی را صرفاً وابسته به دارایی نمی‌داند. حرف اصلی او، حفظ توان انتخاب و مهربانی در شرایط نامطلوب است؛ انتخابی که در عرصه‌ی عمومی به دفاع از قانون و مقاومت در برابر انتقام می‌رسد.

چرا باید کتاب عشق مهم تر از نجات جهان است را بخوانیم؟

دلایل خواندن کتاب عشق مهم تر از نجات جهان است را می‌توان این‌طور خلاصه کرد:

• خاطرات یک دادستان، مسئله‌ی پاسخگویی در برابر جنایت را به تجربه‌ی شخصی پیوند می‌دهد.
• روایت تحصیل نویسنده، نقش فرصت‌های آموزشی و حمایت دیگران را روشن می‌کند.
• بحث درباره‌ی ترس و اقتدار، زمینه‌ای برای تأمل در استقلال رأی فراهم می‌سازد.
• تأمل‌های نویسنده، شادی و قدرشناسی را در کنار مسئولیت اجتماعی قرار می‌دهند.

خواندن کتاب عشق مهم تر از نجات جهان است را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

کتاب عشق مهم تر از نجات جهان است به این گروه‌ها پیشنهاد می‌شود:

• علاقه‌مندان به خاطرات حقوق‌دانان و تجربه‌های جنگ.
• خوانندگانی که دغدغه‌ی عدالت و مقابله با انتقام دارند.
• کسانی که به نقش آموزش در عبور از محدودیت‌های اجتماعی علاقه‌مندند.

بخشی از کتاب عشق مهم تر از نجات جهان است

«خانه‌ای که در آن به دنیا آمدم در کشوری بود که دیگر وجود ندارد: ترانسیلوانی. من روی همان تختی به دنیا آمدم که خواهرم یک سال پیش‌تر به دنیا آمده بود. او مجارستانی بود و من، بنا بر پاسپورتم، رومانیایی. پس از جنگ جهانی اول، بخش‌هایی از ترانسیلوانی به رومانی واگذار شد، کشوری که به زادگاه دراکولا شهرت داشت. این‌که نام کشورها عوض شده بود اهمیت نداشت، آنچه اهمیت داشت این بود که با ساکنانشان چگونه رفتار می‌کردند. از آن‌جا که مجارستان و رومانی هر دو به یک اندازه یهودستیز بودند، عاقلانه این بود که پدر و مادرم اگر می‌توانستند کشور ــ یا هر دو کشور ــ را ترک کنند.

ماجرای زندگی من به این شکل آغاز شد: در فقر مطلق بودیم. کلبه‌ای که در آن به دنیا آمدم آب لوله‌کشی، دستشویی یا برق نداشت. ساختمانی یک‌طبقه بود با یک اتاق زیرشیروانی. برای آوردن آب باید از چندین محله می‌گذشتیم تا به چاهی در مرکز شهر برسیم.

به محض این‌که امکان جابه‌جایی پیدا کردیم، با کشتی کوچکی عازم آمریکا شدیم. در میانهٔ زمستان ۱۹۲۰ روی عرشه‌ای بدون سقف می‌خوابیدیم و تنها به این علت در قسمت درجه‌سهٔ کشتی بودیم که درجه‌چهار وجود نداشت. پدرم که آشفته بود و کمبود خواب داشت وسوسه شده بود من را که از فرط گرسنگی جیغ می‌کشیدم به دریا بیندازد و فقط پادرمیانی یکی از عموهایم که با ما همسفر بود باعث نجاتم شد.»