کتاب کنام نور

کتاب کنام نور نوشته حسین یوسفیان و رمانی ایرانی درباره‌ی عشق، مرگ و جست‌وجوی معنای زندگی است. سیاوش، صاحب یک مجموعه‌ی تولید ابریشم، میان مسئولیت‌های کاری و کشش به خلوت جنگل زندگی می‌کند. پیداشدن ردپای گربه‌سانی ناشناس در برف، آرامش پناهگاه او را به پرسشی نگران‌کننده بدل می‌کند؛ پرسشی که به بی‌قراری درونی او پیوند می‌خورد. نشر سنجاق رمان حاضر را به‌صورت الکترونیکی منتشر کرده است. طبیعت، شعر و روابط عاطفی در این کتاب، مسیر تأمل درباره‌ی زیستن و رهایی را شکل می‌دهند. نسخه‌ی الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب کنام نور

کتاب کنام نور رمانی ایرانی است. حسین یوسفیان انگیزه‌ی نوشتن این رمان را جان‌بخشیدن به مفاهیم حاضر در شعرهایش معرفی کرده است. عشق، حقیقت مرگ، رهایی و نسبت انسان با جهان، پرسش‌های مرکزی این کتاب هستند. فضای آغازین عمارتی در جنگلی کوهستانی است که برف سنگین، مرز باغ و جنگل اطراف آن را محو می‌کند. سکوت درختان، آبشار یخ‌زده و نشانه‌های حضور جانوری ناشناس، احساس امنیت شخصیت اصلی را از بین می‌برد.

سیاوش صاحب مجموعه‌ای صنعتی و انسانی دلبسته‌ی کتاب، شعر و خلوت است. این دو وجه فاصله‌ی میان مشغله‌های بیرونی و سؤال‌های درونی او را آشکار می‌کنند. رمان کنام نور به گفت‌وگوهای عاطفی و تأمل‌های شخصی می‌پردازد. شعرهای میان داستان بیانگر آشفتگی‌ها و اشتیاق‌های سیاوش هستند. نویسنده برای تمایز گفتار سیاوش از گفتار راوی دوم، نشانه‌هایی جداگانه در نظر گرفته است.

رمان کنام نور در کنار خلوت شخصیت اصلی (سیاوش)، زندگی جمعی روستا و کارخانه را نیز نشان می‌دهد. روژان محل پیوندهای دیرپا و مراقبت متقابل است؛ جایی که سیاوش در میان اهالی آن احساس آشنایی و تعلق دارد. فریدون، دوست معتمد او، در گفت‌وگوها جایگاه راهنما را دارد. سودابه نیز زندگی خود را به آموزش کودکان و نوجوانان روستا پیوند زده است. در سوی دیگر کژال مسئولیت اداره‌ی کارخانه را بر عهده دارد و مراقبت از سیاوش هنگام حمله‌های تشنج، رابطه‌ی کاری آن‌ها را به رابطه‌ای پیچیده تبدیل کرده است.

حضور پدر و مادر سیاوش زمینه‌ی شناخت ریشه‌های علاقه‌ی او به هنر و ادبیات را فراهم می‌سازد. خاطرات کودکی و مسیر آموختن صنعت ابریشم نیز گذشته‌ی او را به زندگی کنونی‌اش وصل می‌کنند. توصیف‌های پرجزئیات از طبیعت و حضور مکرر شعر، حال‌وهوایی تأمل‌برانگیز به کتاب کنام نور داده است. تعلیق ناشی از ردپاهای ناشناس در کنار محبت‌های موجود و احساس‌های پنهان پیش می‌رود.

خلاصه داستان کنام نور

هشدار: این پاراگراف بخش‌هایی از داستان را فاش می‌کند!

سیاوش در غیاب سرایداران عمارت کنام نور، زمستان را در پناهگاه جنگلی خود می‌گذراند. او هنگام بازگشت از گردش در جنگل، ردپای گربه‌سانی بزرگ را روی برف می‌بیند. خراش‌های تازه بر تنه‌ی درخت، احتمال خطای چشم را کمرنگ می‌کنند. سیاوش برای در میان‌ گذاشتن نگرانی‌اش نزد فریدون می‌رود و از او سخنانی را درباره‌ی تغییر و اعتماد به دل می‌شنود.

تماس کژال درباره‌ی توقف کامیون‌های کارخانه، سیاوش را از خلوت خود بیرون می‌کشد. مسئولیت‌های مجموعه‌ی ابریشم‌پود، دیدار خانواده و مراقبت‌های کژال زندگی روزمره‌ی او را دوباره پر می‌کنند. بااین‌حال حمله‌های تشنج و بی‌قراری ذهنی همچنان همراه سیاوش هستند. کتاب و شعر برای او مجال مکث فراهم می‌آورند، اما کشش بازگشت به جنگل فروکش نمی‌کند. رمان از کنار هم قرارگرفتن این گرفتاری‌ها پرسشی را درباره‌ی معنای آرامش و نیاز انسان به چیزی فراتر از موفقیت می‌سازد.

چرا باید کتاب کنام نور را بخوانیم؟

دلایل خواندن رمان کنام نور را می‌توان این‌طور خلاصه کرد:

• توصیف جنگل برفی و نشانه‌های ناشناس، رابطه‌ی احساس امنیت و ترس در یک محیط آشنا را نشان می‌دهد.
• حضور شعر در میان داستان، امکان شناخت دغدغه‌های شخصیت اصلی از خلال سروده‌های او را فراهم می‌کند.
• رابطه‌ی مراقبت و دلبستگی، فرصتی را برای تأمل درباره‌ی مرز محبت، مسئولیت و رنج مشترک به وجود می‌آورد.

خواندن کتاب کنام نور را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

خواندن کتاب کنام نور به گروه‌های زیر پیشنهاد می‌شود:

• علاقه‌مندان به ادبیات داستانی معاصر ایران و قالب رمان درمورد عشق، مرگ و معنای زیستن.
• خوانندگانی که از توصیف‌های مفصل طبیعت و حضور شعر در لابه‌لای داستان لذت می‌برند.
• دوستداران رمان‌هایی درباره‌ی احساسات ناگفته.

بخشی از کتاب کنام نور

«زمستون، که سال‌ها بود پشمی به کلاه نداشت، انگار اون سال برای حفظ آبروش می‌خواست همهٔ داشته‌هاشو یک‌جا رو کنه.

اولین روز بهمن بود؛ برخلاف سال‌های دور و نزدیک، سرما چنان شدت گرفته بود که برف، بی‌امان و صبور، روی زمین می‌نشست.

با این‌که سرما استخون‌سوز بود و برف سنگین، ولی هیچ‌کس دلش نمی‌اومد کار رو متوقف کنه.

روند بازسازی به آخرین مرحله‌ها رسیده بود؛ جز ترمیم سردر اصلی و چند لکه‌گیری جزئی، دیگه چیزی باقی نمونده بود.

پدر، که شوق پایان و آغاز رو با هم تو دلش داشت، مثل همیشه وقتی هیجان‌زده می‌شد، دست‌هاشو پشت کمرش قلاب می‌کرد و آروم قدم می‌زد.

برق چشماش همون برق آشنایی بود که همیشه موقع ساختن سازهای تازه می‌دیدم.

چهارم بهمن رو برای افتتاحیه انتخاب کرد؛ روزی که چهار سال مرارت برای جان‌بخشیدن به اون خونهٔ تاریخی به پایان می‌رسید.

عمارتی بود به‌جا مونده از روزگار صفوی؛ خونه‌ای که از دلِ یه ویرونه، دوباره جان گرفته بود.»