کتاب سلطان زیرزمین

کتاب سلطان زیرزمین نوشته گلنوش دهقان پور و رمانی خیال‌پردازانه است که در شهری زیرزمینی می‌گذرد؛ جایی با چشمه‌ها، دالان‌های تاریک، قانون‌های سخت و ترسی همیشگی از ناشناخته‌ها. داستان از نگاه پسری به نام برزو روایت می‌شود که به‌سرعت از بازی‌های کودکانه، مشغولیت با سنگ‌های رنگی و راز دالان‌ها به کشفی بزرگ می‌رسد؛ کشفی که تصویر او از جهان اطرافش را به هم می‌زند. این کتاب را نشر سنجاق به‌صورت الکترونیکی منتشر کرده است. نسخه‌ی الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب سلطان زیرزمین

کتاب سلطان زیرزمین نوشته‌ی گلنوش دهقان پور خواننده را به شهر ارگ می‌برد؛ جهانی بسته و زیرزمینی که ساکنان آن در حفره‌ها و محله‌هایی با نام‌ها و رنگ‌های مختلف زندگی می‌کنند. سقف این شهر نور و خوراک می‌دهد، دالان‌های تاریکش ترس می‌سازد و قانونی نانوشته بر همه‌چیز سایه انداخته است؛ اینکه نباید از مرزهای تعیین‌شده عبور کرد. زندگی روزمره‌ی مردمان این شهر با ماهیگیری، بازی، اندازه‌گیری قد، انتخاب کار و مراقبت از نظم محله پیش می‌رود، اما زیر این نظم ظاهریْ ترس از خشم اندر، قصه‌های هشداردهنده و سوءظن به هر رفتار نامعمول جریان دارد.

رمان سلطان زیرزمین دنیایی کامل را با جزئیات ملموس ساخته است. چشمه، چادرها، زمین لیز، کاسه‌های آش، سنگ‌های رنگی و بازی‌های بچه‌ها، همگی، بخشی از سازوکار این جهان هستند. در مرکز این فضا رابطه‌ی برزو با مادرش، پدرش، شهرزاد و حناچه قرار دارد. مادر با نقاشی و ساختن شهرهای خیالی، راهی برای نفس‌کشیدن در این محیط بسته پیدا کرده است و پدر نماینده‌ی ترس، نظم و سازگاری با قانون‌های موجود است. این تضاد، بدون شعار و توضیح مستقیم، در رفتارها و انتخاب‌ها دیده می‌شود.

کتاب سلطان زیرزمین از زاویه‌ی دید کودکی روایت می‌شود که هنوز همه‌چیز را کامل نمی‌فهمد، اما دقیق می‌بیند و جزئیات را ثبت می‌کند. همین زاویه‌ی دید باعث شده است ترس، کنجکاوی، بازیگوشی و کشف در این رمان به‌طور همزمان حضور داشته باشد. رمان حاضر کم‌کم شکاف میان آنچه را به کودکان گفته شده است و آنچه را واقعاً وجود دارد، آشکار می‌کند.

خلاصه داستان سلطان زیرزمین

هشدار: این پاراگراف بخش‌هایی از داستان را فاش می‌کند!
برزو در شهر زیرزمینی ارگ زندگی می‌کند؛ جایی که بچه‌ها با قانون‌های سخت، ترس از دالان‌های تاریک و باور به موجودی به نام اندر بزرگ می‌شوند. او همراه با شهرزاد و زیر نگاه متضاد پدر و مادرش، روزهایش را میان بازی، ماهیگیری و ساختن شهرهای خیالی می‌گذراند. رمان وقتی جدی‌تر می‌شود که یک سنگ سرخ و درخشان کنار دالانی ممنوعه پیدا می‌شود.

کنجکاوی برزو و شهرزاد آن‌ها را شبانه به دالان می‌کشاند. این جست‌وجو به روبه‌روشدن این دو شخصیت با موجوداتی ناشناخته و آدم‌هایی می‌انجامد که با تصویر ترسناکی که از دنیای بیرون در ذهنشان ساخته شده است، فرق دارند. از همین‌جاست که شک در باورهای قدیم آغاز می‌شود.

چرا باید کتاب سلطان زیرزمین را بخوانیم؟

دلایل خواندن کتاب سلطان زیرزمین را می‌توان این‌طور خلاصه کرد:

• این رمان جهانی زیرزمینی را با جزئیات دقیق می‌سازد؛ جهانی که قواعد، ترس‌ها و زندگی روزمره‌ی خاص خودش را دارد.
• خواننده می‌تواند شکل‌گیری ترس جمعی و اثر قصه‌های هشداردهنده بر ذهن کودکان را بهتر دریابد.
• رابطه‌ی برزو با پدر، مادر و شهرزاد لایه‌ی انسانی مهمی به اثر می‌دهد و رمان را فقط به کشف راز محدود نمی‌کند.
• رمان از زاویه‌ی دید کودک، فاصله‌ی میان آنچه به کودکان گفته می‌شود و آنچه را واقعاً وجود دارد، پررنگ‌تر می‌کند.
• کتاب به موضوع مرز میان اطاعت، کنجکاوی و کشف حقیقت می‌پردازد.
• فضای اثر برای کسانی جالب است که از رمان‌های ماجراجویانه‌ی ایرانی لذت می‌برند.

خواندن کتاب سلطان زیرزمین را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

خواندن کتاب سلطان زیرزمین به این گروه‌ها پیشنهاد می‌شود:

• علاقه‌مندان به رمان‌های خیال‌پردازانه و ماجراجویانه که در فضاهای بسته و پر از رمزوراز می‌گذرد.
• خوانندگانی که به داستان‌هایی با راوی نوجوان و حس کشف تدریجی علاقه دارند.
• کسانی که دوست دارند نقش ترس، قانون و باورهای جمعی را در رمان دنبال کنند.
• خوانندگانی که به رابطه‌ی میان تخیل، بازی و مقاومت در برابر محدودیت‌ها توجه دارند.

بخشی از کتاب سلطان زیرزمین

«در زیر نور زرد کم‌رنگی که از سقف چادر دفترداری به درون می‌تابید، نوشته‌ها جان می‌گرفتند، از روی پوستهٔ قهوه‌ای ماهی‌ها بلند می‌شدند، در هوا پیچ‌وتاب می‌خوردند و اشکال گوناگونی به خود می‌گرفتند: به‌شکل دختر کوچکی درمی‌آمدند که دوست داشت انگشت در بینی کند و بعد آن را در دهان فروببرد؛ به‌شکل پسرک شیطانی درمی‌آمدند که دوست داشت در کنار دالان تاریکی کمین کند و بچه‌های کوچک‌تر از خودش را درون آن هل بدهد؛ به‌شکل زنی درمی‌آمدند که در چادر خود می‌نشست و با تکه‌های سنگ و آش نقاشی می‌کشید؛ به‌شکل مرد بیماری درمی‌آمدند که از رفتن به چالهٔ آش سر باز می‌زد. این شکل‌ها در پیرامونم در چادر دفترداری زندگی می‌کردند، قهقهه می‌زدند، با اخم خیره به دوروبرشان می‌نگریستند، می‌خوابیدند، عصادردست و لیزخوران بازی می‌کردند و از جایی به بعد ناپدید می‌شدند.»