کتاب آخرین سخنرانی آقای جانسون

کتاب آخرین سخنرانی آقای جانسون نمایشنامه‌ای به قلم رضا رمضانیان است که نشر سنجاق آن را به‌صورت الکترونیکی منتشر کرده است. داستان این نمایشنامه در شهری می‌گذرد که همه‌چیز آن زیر سایه‌ی قانون‌های عجیب و اراده‌ی یک مالک قرار دارد؛ از ازدواج اجباری گرفته است تا کنترل رفت‌وآمد، خبر و حتی شکل زندگی روزمره. نمایشنامه‌ی حاضر شبی سرد و پرتنش را دنبال می‌کند که در آن گذشته، قدرت، ترس و اعتراض کم‌کم در یک خانه جمع می‌شوند تا سخنرانی‌های رسمی آقای جانسون معنای دیگری پیدا می‌کند. نسخه‌ی الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب آخرین سخنرانی آقای جانسون

کتاب آخرین سخنرانی آقای جانسون نوشته‌ی رضا رمضانیان و یک نمایشنامه‌ی ۱۷پرده‌ای است که همه‌ی رخدادهای آن در یک صحنه‌ی ثابت می‌گذرد؛ در خانه‌ی مردی که هم مالک شهر است و هم قانون‌گذار آن. بیرون، شهری زیر برف و فشار قانون‌هاست و در داخل، اتاقی قرار دارد که قرار است هم محل سخنرانی باشد، هم محل بازخواست و هم جایی برای آشکارشدن ترس‌ها و تناقض‌ها. این نمایشنامه‌ی ایرانی تصویری از قدرتی می‌سازد که می‌خواهد همه‌چیز را تعریف کند؛ از اخلاق و خانواده تا خبر و ایمان.

نمایشنامه‌ی آخرین سخنرانی آقای جانسون جمعی از شخصیت‌های به‌ظاهر حاشیه‌ای را وارد صحنه می‌کند؛ امانوئلِ درمانده و شوخ، مارگریتِ روزنامه‌نگار، یوهانسِ مشروب‌فروش، مالکومِ مذهبی و زوج سالخورده‌ای مثل الا و بلین که هم طنز می‌آفرینند و هم لایه‌های تلخ‌تری از زندگی در آن شهر را نشان می‌دهند. هرکدام از این شخصیت‌ها بخشی از سازوکار شهر را روشن می‌کنند و تصویری از جامعه‌ای می‌سازند که در آن قانون وعده‌ی رفاه می‌دهد و نیز ابزار حذف می‌شود.

آخرین سخنرانی آقای جانسون میان طنز تلخ، موقعیت‌های ابزوردگونه و تنش سیاسی حرکت می‌کند. سخنرانی‌های جانسون درباره‌ی قانون‌های شهر در کنار گفت‌وگوهای روزمره و گاه خنده‌دار به‌تدریج نشان می‌دهند که پشت نظم ظاهریْ نوعی کنترل همه‌جانبه پنهان شده است. نمایشنامه به همراهی، ترس، سکوت و سهم آدم‌های عادی در دوام آن هم می‌پردازد. این متن نمایشی فرسایش درونی شخصیت‌ها را نشان می‌دهد؛ موقعیتی که در آن مرز میان عدالت، انتقام، قانون و خودفریبی مدام جابه‌جا می‌شود.

این نمایشنامه ۹ شخصیت دارد.

خلاصه داستان آخرین سخنرانی آقای جانسون

هشدار: این پاراگراف بخش‌هایی از داستان نمایشنامه را فاش می‌کند!
آقای جانسون در شبی بسیار سرد در خانه‌ی خود با وکیلش، خدمتکارش (امانوئل) و بعدتر با گروهی از شهروندان روبه‌رو می‌شود که هرکدام زخمی از قانون‌های او بر تن دارند. جانسون سال‌ها شهری را با مقررات سخت‌گیرانه اداره کرده است و حالا همان قانون‌ها و تصمیم‌ها به‌شکل اعتراض، اتهام و محاکمه‌ای خودساخته به خانه‌اش برگشته‌اند.

در طول نمایشنامه، میان سخنرانی‌های رسمی آقای جانسون درباره‌ی نظم و رفاه و گفت‌وگوهای پرتنش شبانه، چهره‌ی واقعی شهر روشن‌تر می‌شود. داستان قدم‌به‌قدم به‌سمت رویارویی با گذشته، بررسی اتهام‌ها و سنجش مرز میان عدالت و انتقام می‌رود.

چرا باید کتاب آخرین سخنرانی آقای جانسون را بخوانیم؟

دلایل خواندن کتاب آخرین سخنرانی آقای جانسون را می‌توان این‌طور خلاصه کرد:

• این نمایشنامه شهری را نشان می‌دهد که قانون در آن فقط ابزار نظم نیست؛ ابزار کنترل هم هست.
• خواننده می‌تواند نسبت میان قدرت، ترس، اطاعت و اعتراض را در این اثر دنبال کند.
• نمایشنامه با کنارهم‌گذاشتن طنز و تهدید فضایی می‌سازد که هم خنده‌دار است و هم ناآرام‌کننده.
• سخنرانی‌های آقای جانسون نشان می‌دهد چگونه واژه‌هایی مثل رفاه، اخلاق و امنیت می‌توانند از معنا تهی شوند.
• حضور شخصیت‌های متعدد، از کارگر خانه تا روزنامه‌نگار و شهروندان سالخورده، نگاه اثر را از یک درگیری شخصی فراتر می‌برد.

خواندن کتاب آخرین سخنرانی آقای جانسون را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

خواندن کتاب آخرین سخنرانی آقای جانسون به این گروه‌ها پیشنهاد می‌شود:

• خوانندگانی که به موضوع قدرت، قانون‌گذاری و پیامدهای استبداد در زندگی روزمره فکر می‌کنند.
• کسانی که از نمایشنامه‌هایی دارای طنز تلخ استقبال می‌کنند.
• مخاطبانی که دوست دارند شخصیت‌های متنوع یک شهر را در دل یک بحران مشترک ببینند.
• دانشجویان و علاقه‌مندان به هنر تئاتر که ادبیات نمایشی ایران را دنبال می‌کنند.

بخشی از کتاب آخرین سخنرانی آقای جانسون

«پردهٔ چهاردهم: گلوله، نه، دار

بازگشت به پردهٔ دوازدهم

مارگریت: آره، تو به همهٔ ما ظلم کردی حتی به این امانوئل.

امانوئل (صدایش می‌لرزد): راست میگه؛ راست می‌گه.

جانسون: چی رو راست میگه احمق؟ اگه من نبودم تو رو خیلی وقت پیش زنت از خونه انداخته بود بیرون و از سرما مرده بودی.

امانوئل: به این فکر کن که اگه تو و قوانین مزخرفت نبودید من الان زندگی بهتری داشتم. اگه به زور من رو فرستاده بودید درس بخونم جای اینکه امروز توی خونهٔ تو ظرف بشورم و با تو برقصم، حتماً یک آدم بزرگ بودم و با یک خواننده یا رقاصهٔ معروف می‌رقصیدم. شاید الان دکتر روانشناس بودم.

امانوئل (رو به الا و بلین): نبودم؟

الا: چرا پسرم.

بلین: تو اگه پزشک می‌شدی من یکی نمی‌ذاشتم آمپول‌هام رو بزنی.

مالکوم: اولین دیوانه‌ای هم که پیشت می‌آوردیم همین آقای جانسون متوهم بود.

جانسون: دیگه حوصلم سر رفته، گم شید از خونهٔ من بیرون.

یوهانس اسلحه‌اش را بیرون می‌آورد و رو به جانسون می‌گیرد.

یوهانس: اونی که باید از این به بعد از ترس گم بشه تویی نه ما.»