کتاب سرزمین زنان

کتاب سرزمین زنان گردآوری زهرا غلامی گوراب، مجموعه‌ای از داستان‌ها و متن‌هایی است که صداها و تجربه‌های گوناگون زنان و دختران را در موقعیت‌های مختلف زندگی کنار هم نشان می‌دهد؛ از کوچه‌های جنگ‌زده و خاطرات جبهه تا خانه‌های امروزی، روابط خانوادگی، عشق، سوگ، فقر و انتخاب‌های دشوار. در این اثر، هر نویسنده با زبان و جهان خود روایت کوتاهی از یک برش زندگی را پیش چشم خواننده می‌گذارد؛ گاهی در قالب داستان واقع‌گرا و گاهی در شکل متنی نمادین. نشر ناران این مجموعه را منتشر کرده است. نسخه الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب سرزمین زنان

کتاب سرزمین زنان گردآوری زهرا غلامی گوراب، محصول نگاه موشکافانه و صداقت نسلی از نویسندگان نوظهور است که دغدغه‌ها و تجربیات زیسته‌ی خود را در قالب قصه و دل‌نوشته به رشته‌ی تحریر درآورده‌اند. ساختار کتاب بر پایه‌ای چندوجهی استوار است و علاوه بر داستان‌های کوتاه، بخشی از محتوای خود را به شعر هم اختصاص داده است.

در لایه‌های روایی کتاب سرزمین زنان، هر داستان با لحن و فضایی متمایز، تکه‌ای از چالش‌های اجتماعی و روانی جامعه را کالبدشکافی می‌کند؛ به طوری که در یک داستان، خاطرات جنگ، رفاقت‌های جبهه و زخم‌های روحی پایدار از مجرای یک اسکناس قدیمی بازخوانی می‌شود و در دیگری، کشمکش‌های خانوادگی، سوگ پدر و تلاطم‌های تقسیم ارث در روابط میان‌فردی به تصویر درمی‌آید. 

همچنین تقابل میان فقر شهری و مفاهیم نمادین عشق و امنیت در روایت‌های دیگر بررسی می‌شود؛ رویکردی مضمونی که در کنار قصه‌هایی با محوریت تنهایی، اعتیاد و آوارگی ناشی از جنگ، این اثرِ زهرا غلامی گوراب را به پازلی متنوع و چندبخشی از سیمای عاطفی و ایستادگی زنان در مواجهه با بحران‌های زندگی بدل ساخته است.

خلاصه داستان سرزمین زنان

هشدار: این پاراگراف بخش‌هایی از داستان را فاش می‌کند! 

در داستان «اسکناس ۲۰۰ تومانی»، حاج‌ابراهیم به عنوان پیرمردی آسیب‌دیده از جنگ تصویر می‌شود که در انزوای اتاق خود و از طریق یک اسکناس قدیمی، خاطرات همرزمان و عملیات کربلای پنج را بازخوانی می‌کند؛ در حالی که اعضای خانواده نگران وضعیت روحی او هستند، ذهن او میان فضای نخلستان‌های خرمشهر و واقعیت‌های پیری و تنگی نفس در نوسان است. 

در اثر بعدی با عنوان «فردا؛ دیگر شبیه امروز نیست»، موقعیت مها در آستانه‌ی قرائت وصیت‌نامه‌ی پدرش واکاوی می‌شود؛ فضایی آکنده از سوگ و تشریفات قانونی که با تقسیم مساوی اموال میان خواهر و برادر، تأمین آینده‌ی مادر و تداوم امور خیریه پیش می‌رود و در نهایت با تسلیم پاکتی اختصاصی به مها، زمینه‌ساز دگرگونی در آینده‌ی او می‌شود. همچنین داستان «قند بی‌کوپن» به بازنمایی همدلی در بستر فقر شهری پرداخته و تصمیم راوی برای خرید کل بساط زن دست‌فروش در یک شب سرد را به تصویر می‌کشد.

«ماهی قرمز تنگ شکسته» از طریق روایتی استعاری، ماجرای خروج ماهی از حریم امن تنگ به ترغیب اره‌ماهی را مطرح می‌سازد که به آسیب‌دیدگی، بی‌مسئولیتی عاطفی و در نهایت انتقال هراس به محیط جدید (آکواریوم) منجر می‌شود و مفهوم اعتماد و شکست مرزهای امن را بررسی می‌کند. در فصول پایانی، آثاری چون «حباب» و «طلوع بی‌نشان» به موضوعاتی مانند احساسات متناقض دختری نوجوان در محیط خانه و تجربه‌ی زیسته‌ی زنی به نام نجوا صیاد می‌پردازند؛ شخصیتی که مسیر زندگی‌اش از آوارگی در کمپ‌های جنگی و درگیری با اعتیاد آغاز شده و در نهایت به تلاش برای بازسازی هویت اجتماعی خود منتهی می‌شود.

چرا باید کتاب سرزمین زنان را بخوانیم؟

سرزمین زنان را می‌توان به‌ عنوان یک آلبوم چندصدایی از تجربه‌های زنانه و زیست روزمره در جامعه‌ی امروز ایران خواند. خواندن این کتاب فرصتی است برای دیدن جزئیات ریز زندگی که فضای عاطفی داستان‌ها را شکل داده و کمک کرده‌اند تا موقعیت‌های آشنا، ملموس‌تر شوند. از سوی دیگر، حضور نویسنده‌های نوظهور در این مجموعه، امکان آشنایی با صداهای تازه‌ای را فراهم کرده که هر کدام در حال یافتن لحن و جهان خود هستند.

خواندن کتاب سرزمین زنان را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

سرزمین زنان به کسانی پیشنهاد می‌شود که به داستان‌های کوتاه با محوریت زندگی روزمره، روابط خانوادگی، تجربه‌های زنان و دختران و بازتاب اثر جنگ، فقر و اعتیاد بر زندگی انسان‌ها علاقه‌مند هستند. همچنین به خوانندگانی که دوست دارند با نویسنده‌های نوظهور آشنا شوند، می‌توان این کتاب را پیشنهاد کرد.

بخشی از کتاب سرزمین زنان

«ابراهیم دو زانو سمت کمد رفت؛ بازش کرد. از بین کتاب‌ها آلبوم قدیمی خود را برداشت و تا جایی که اسکناس خود را ببیند، ورق زد. 

پیدایش کرد. آن را روی زمین گذاشت و خودش هم با شکم روی زمین دراز کشید.

چند تقه به در زده شد؛ اهمیتی نداد. دوباره صدا تکرار شد: 

"حاج ابراهیم." 

حاج‌خانم بود. باز در زد. 

"حاجی به خدا جواب ندی، در رو می‌شکنم."

نگاهش را از در گرفت و به عکس خیره شد. حاج میرزا فریاد می‌زد: 

"بچه‌ها شکوندن؛ خط دشمن رو شکوندن، دارن عقب‌نشینی می‌کنن، عراقی‌ها زدن به دریا.» 

«حسن در رو بشکن.»

حسن... حسن. حسن عراقی! اسم پسرش را حسن گذاشته بود تا هر وقت صدایش می‌کند، حسن عراقی برایش تداعی شود. این درد شیرین را دوست داشت.»