کتاب توت چین ها

کتاب توت چین ها (The Berry Pickers) نوشته آماندا پیترز، روایتی است از زندگی، فقدان و جست‌وجوی حقیقت در دل خانواده‌هایی که هر کدام زخمی از گذشته دارند و به مضامینی همچون هویت، تبعیض، خاطره و پیوندهای خانوادگی می‌پردازد. محوریت داستان بر دو خانواده است: خانواده‌ای بومی که برای چیدن توت به ایالت مین می‌آیند و دیگری خانواده‌ای مرفه که دخترشان نورما درگیر رازهای خانوادگی و رؤیاهای آشفته است. گم‌شدن دختربچه‌ی خانواده‌ی بومی، نقطه‌ی عطفی است که سرنوشت شخصیت‌ها را به هم گره می‌زند. این رمان پرفروش و تحسین‌شده را سارا کهری برای نشر راوشید ترجمه کرده است. نسخه الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب توت چین ها

کتاب توت چین ها اثر آماندا پیترز، داستانی است که در بستر تاریخی و اجتماعی ایالت مین آمریکا روایت می‌شود. این رمان با تمرکز بر دو خانواده متفاوت، تصویری از زندگی بومیان و سفیدپوستان را در کنار هم قرار داده است. خانواده‌ی بومی برای کار فصلی چیدن توت به مین می‌آیند و با چالش‌های اقتصادی، فرهنگی و تبعیض روبه‌رو هستند. در نقطه‌ی مقابل، خانواده‌ای مرفه با دختری به نام نورما قرار دارد که در ظاهر زندگی آرامی دارد اما درگیر رازهای پنهان و رؤیاهای آزاردهنده است. 

ساختار کتاب به‌ گونه‌ای است که روایت را از زاویه‌ی دید شخصیت‌های مختلف پیش می‌برد و با رفت‌وبرگشت‌های زمانی، تأثیر یک حادثه‌ی تلخ (گم‌شدن روثی) را بر زندگی افراد مختلف بررسی می‌کند. آماندا پیترز در این رمان، علاوه‌بر پرداختن به مسائل هویتی و خانوادگی، به موضوعاتی چون خاطره، احساس گناه و تلاش برای یافتن حقیقت نیز پرداخته است. 

فضای داستان توت چین ها، سرشار از جزئیات زندگی روزمره، روابط خانوادگی و تأثیرات اجتماعی و روانی یک فقدان ناگهانی است.

خلاصه داستان توت چین ها

هشدار: این پاراگراف بخش‌هایی از داستان را فاش می‌کند! 

داستان توت چین ها با ورود خانواده‌ای بومی به ایالت مین برای کار تابستانی چیدن توت آغاز می‌شود. در همان هفته‌های ابتدایی، روثی، دختربچه‌ی چهارساله‌ی خانواده، به طرز مرموزی ناپدید می‌شود. جو، برادر شش‌ساله‌ی روثی، آخرین کسی است که او را می‌بیند و این حادثه تا سال‌ها سایه‌ی سنگینی بر زندگی او و خانواده‌اش می‌اندازد. جست‌وجوها برای یافتن روثی بی‌نتیجه می‌ماند و خانواده مجبور به بازگشت می‌شود، اما زخم این فقدان هرگز التیام نمی‌یابد.

در سوی دیگر داستان، نورما، دختری از خانواده‌ای مرفه، با مادر و پدری سرد و دور از دسترس زندگی می‌کند. نورما از کودکی رؤیاها و کابوس‌هایی می‌بیند که به نظر می‌رسد با واقعیت پیوند دارند. او با بزرگ‌تر شدن، حس می‌کند رازی در خانواده‌اش پنهان است و سال‌ها در پی کشف حقیقت می‌ماند.

چرا باید کتاب توت چین ها را بخوانیم؟

توت چین ها با روایت چندلایه و شخصیت‌پردازی دقیق، تصویری ملموس از تأثیرات یک فقدان ناگهانی بر زندگی افراد و خانواده‌ها ارائه می‌دهد. این کتاب با پرداختن به موضوعاتی چون هویت، تبعیض، خاطره و جست‌وجوی حقیقت، فراتر از یک داستان معمایی یا خانوادگی صرف حرکت می‌کند و به لایه‌های عمیق‌تری از احساسات انسانی می‌رسد. روایت از زاویه‌ی دید شخصیت‌های مختلف، امکان همذات‌پنداری با دغدغه‌ها و رنج‌های متفاوت را فراهم کرده است. همچنین، فضای تاریخی و اجتماعی داستان، فرصتی برای آشنایی با زندگی بومیان و چالش‌های آن‌ها در جامعه‌ای نابرابر فراهم می‌کند.

خواندن کتاب توت چین ها را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

خواندن توت چین ها به علاقه‌مندان به رمان‌های خانوادگی، داستان‌های معمایی و کسانی که به موضوعات هویت، خاطره و تأثیرات روانی فقدان توجه دارند پیشنهاد می‌شود. همچنین به کسانی که دغدغه‌ی تبعیض، روابط میان‌فرهنگی و جست‌وجوی حقیقت را دنبال می‌کنند، این کتاب توصیه می‌شود.

جوایز و افتخارات کتاب توت چین ها

• برنده‌ی مدال Andrew Carnegie (سال ۲۰۲۴)
• نامزد جایزه‌ی OLA Evergreen (سال ۲۰۲۴)
• نامزد جایزه‌ی کتاب سال Barnes & Noble (سال ۲۰۲۳)
• نامزد جایزه‌ی Atwood Gibson Writers' Trust Fiction (سال ۲۰۲۳)
• نامزد جایزه‌ی Clara Johnson
• بهترین کتاب سال ۲۰۲۳ به انتخاب آمازون، نیویورکر، هارپرز و...
• در لیست پرفروش‌ترین کتاب‌های سال

بخشی از کتاب توت چین ها

«روزی که روثی گم شد، گویی مگس‌های سیاه به شدت گرسنه بودند. به خاطر تلخی در خون‌مان، ما چیننده‌های توت خیلی خوبی هستیم؛ این حرف را سفیدپوست‌ها در فروشگاهی گفتند که ما تجهیزات‌مان را می‌خریدیم. اما با این وجود، با داشتن شش سال سن می‌دانستم که حرف‌شان حقیقت ندارد. مگس‌های سیاه تبعیض قائل نمی‌شوند. ولی هم‌اکنون این‌جا دراز کشیده‌ام و تقریباً پنجاه سال از آن ماجرا گذشته است. از درون با مریضی که حتی نمی‌توانم به چشم ببینمش، در حال نابودی‌ام. دیگر یقین ندارم که چی حقیقت دارد و چی ندارد. شاید ما کج‌خلق باشیم. 

علی‌رغم طعم خون‌مان، مگس‌ها باز هم نیش‌مان می‌زدند اما مامان بلد بود که چگونه خارشش را در شب آرام کند تا بتوانیم بخوابیم. پوست تنه درخت توسکایی را می‌کند، می‌جوید و سپس روی جای نیش‌ها می‌گذاشت.

مامان موقع مالیدن خمیر غلیظ می‌گفت: "حرکت نکن جو! تکون نخور!" در امتداد باریک درخت‌های پشت مزرعه، درخت‌های توسکا رشد می‌کردند. آن مزرعه‌ها تا ناکجا ادامه داشتند؛ یا حداقل آن موقع این‌جور به نظر می‌رسید. آقای الیس، صاحب مزرعه، با سنگ‌های بزرگی آن را تقسیم‌بندی کرده بود. به این صورت به خاطر سپردن جایی که بودیم و جایی که باید می‌رفتیم آسان‌تر می‌شد. اما سرانجام و همیشه دوباره به درختان می‌رسیدید؛ یا به درختان یا جاده ۹، که جاده‌ای درب و داغان و مملو از گودال‌هایی به اندازه هندوانه و به عمق دریاچه بود، خط تیره‌ای از آسفالت که در سراسر مزرعه‌ها جمع شده بود و هر سال پس از سال دیگر ما را به آن‌جا می‌برد.»