کتاب آذربرزین نامه

کتاب آذربرزین نامه حاصل تحقیق و تصحیح رضا غفوری است. گروه انتشاراتی ققنوس این شعر کهن ایران را در مجموعهٔ «ادبیات عامه» منتشر کرده است.

درباره کتاب آذربرزین نامه

کتاب آذربرزین نامه برابر با یک شعر کهن ایرانی و در واقع، منظومه‌ای پهلوانی به‌تقلید از شاهنامۀ فردوسی است. این کتاب دربارۀ سرگذشت «آذربُرزین» پسر زال، از آغاز تولد تا مرگ بهمن است. این منظومه در بحر متقارب سروده شده است. رضا غفوری، مصحح و محقق این اثر به‌دنبال ردپایی از این پهلوان در منظومۀ پهلوانی، به متون تاریخی و ادبیات عامۀ ایران نگاه کرده و از این میان ویژگی‌های فکری و زبانی و ادبی این متن را بررسی کرده است. او گفته است که «آذربرزین‌نامه» مانند دیگر متون پهلوانی پس از شاهنامه، از اثر سترگ ابوالقاسم فردوسی تأثیر پذیرفته است.

می‌دانیم که شعر فارسی عرصه‌های گوناگونی را درنوردیده است. در طول قرن‌ها هر کسی از ظن خود یار شعر شده است و بر گمان خود تعریفی از شعر به‌دست داده است. حضور شعر در همهٔ عرصه‌ها از رزم و بزم گرفته تا مدرسه و مسجد و خانقاه و دیر و مجلس وعظ، همه و همه گویای این مطلب است که شعر، بی‌محابا، زمان، مکان و جغرافیا را درنوردیده و در هفت‌اقلیم جان و جهان به دلبری پرداخته است. آمیختگی شعر با فرهنگ مردم و اندیشه‌های اجتماعی، این هنر را زبان گویای جوامع بشری ساخته است؛ بدان‌گونه که هیچ جامعه‌ای از این زبان بارز، برای انتقال اندیشه‌هایش بی‌نیاز نبوده است. گاهی شعری انقلابی به پا کرده است و گاه انقلابی، شعری پویا را سامان داده است.

خواندن کتاب آذربرزین نامه را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب را به دوستداران شعر کهن ایران پیشنهاد می‌کنیم.

بخشی از کتاب آذربرزین نامه

«بازگشتن صور به کشمیر پیش زال

۱۶۵ یکی ماه شادان‌دل و مهربان

ببُد صور در نزد شاه جهان

چو هنگام رفتنْش آمد فراز

به شاه آفرین خواند و بردش نماز

به دستوری بازگشتن به راه

بیامد به نزد جهاندار شاه

جهاندار پس خلعت آراستش

چه و چند، چندان‌که دل خواستش

همان نیز از بهر دستان سام

فرستاد هر گونه چیزی تمام

۱۷۰ به‌نیکی بدو باز پاسخ نوشت

در آن آفرین کرد و خوبی سرشت

همان باج کشمیر بخشیدشان

چو زین‌گونه شه نیکوی دیدشان

بشد صور و برزین به ایران بماند

به نزدیک شاه جهانبان بماند

شهش هر زمان خلعتی تازه داد

بدو گنجْ بیرون ز اندازه داد

ز خویشان همه پایه‌اش برفزود

بدان‌سان که بالای او کس نبود

۱۷۵ به هر چند گاهی ز ایران خبر

به کشمیر رفت از شه دادگر

دل زال بیچاره از غم برَست

به حمد خدا برگشاده دو دست

چو شد سال برزین به ایران دو چل

دل دشمنش گشت از وی خجل»