کتاب من کلمه شدم

کتاب من کلمه شدم نوشتهٔ خدیجه مختاری است. انتشارات نسل روشن این کتاب خاطرات را منتشر کرده است؛ کتابی دربردارندهٔ روایت‌های واقعی از اتاق درمان.

درباره کتاب من کلمه شدم

کتاب من کلمه شدم خاطرات یک اتاق درمان روان در ایران را در بر گرفته است. این کتاب که در سال ۱۴۰۳ منتشر شده، در چند بخش مختلف نوشته شده است. عنوان برخی از این بخش‌ها عبارت است از «امنیت»، «ترس»، «شک»، «خانواده»، «احساس تنهایی»، «آسیب درمانگر»، «پدر و مادر»، «تحلیل آدم‌ها»، «تکه‌ای از وجود درمانگر» و «نزدیک‌ترین خویش من». خدیجه مختاری این کتاب خاطرات را به درمانگرش تقدیم کرده است. این اثر را می‌توان یک ناداستان در نظر گرفت.

در یک تقسیم‌بندی می‌توان ادبیات را به دو گونهٔ داستانی و غیرداستانی تقسیم کرد. ناداستان (nonfiction) معمولاً به مجموعه نوشته‌هایی که باید جزو ادبیات غیرداستانی قرار بگیرد، اطلاق می‌شود. در این گونه، نویسنده با نیت خیر، برای توسعهٔ حقیقت، تشریح وقایع، معرفی اشخاص یا ارائهٔ اطلاعات و به‌دلایلی دیگر شروع به نوشتن می‌کند. در مقابل، در نوشته‌های غیرواقعیت‌محور (داستان)، خالق اثر صریحاً یا تلویحاً از واقعیت سر باز می‌زند و این گونه به‌عنوان ادبیات داستانی (غیرواقعیت‌محور) طبقه‌بندی می‌شود. هدف ادبیات غیرداستانی تعلیم هم‌نوعان است (البته نه به‌معنای آموزش کلاسیک و کاملاً علمی و تخصصی که عاری از ملاحظات زیباشناختی است)؛ همچنین تغییر و اصلاح نگرش، رشد افکار، ترغیب یا بیان تجارب و واقعیات از طریق مکاشفهٔ مبتنی بر واقعیت، از هدف‌های دیگر ناداستان‌نویسی است. ژانر ادبیات غیرداستانی به مضمون‌های بی‌شماری می‌پردازد و فرم‌های گوناگونی دارد. انواع ادبی غیرداستانی می‌تواند شامل این‌ها باشند: جستارها، زندگی‌نامه‌ها، کتاب‌های تاریخی، کتاب‌های علمی - آموزشی، گزارش‌های ویژه، یادداشت‌ها، گفت‌وگوها، یادداشت‌های روزانه، سفرنامه‌ها، نامه‌ها، سندها، خاطره‌ها و نقدهای ادبی.

خواندن کتاب من کلمه شدم را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب را به دوستداران مطالعهٔ روایت‌های واقعی از اتاق درمان در قالب خاطرات پیشنهاد می‌کنیم.