کتاب ستاره های روی آب

کتاب ستاره های روی آب نوشتهٔ فاطمه عربی و ویراستهٔ حمیدرضا رضوانی اول است و نشر آرسس آن را منتشر کرده است.

درباره کتاب ستاره های روی آب

کتاب ستاره های روی آب نوشتهٔ فاطمه عربی است؛ هنرمندی که با زیبایی متنی را برای آموزش کودکان و نوجوانان و همچنین پدران و مادرانی که فرزندشان دچار کم‌توجهی و بیش‌فعالی هستند ارائه کرده است.

برخی از کودکان و نوجوانان دچار اختلال بیش‌فعالی و کم‌توجهی می‌شوند اما خوشبختانه امروزه راهکارهای زیادی برای رفتار با این کودکان در نظر گرفته شده است که بیشتر شامل بازی و صحبت و رفتارهای روزمره است تا رویکرد دارویی.

خواندن کتاب ستاره های روی آب را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

«نگاه کن! پسربچه‌ای که روی نیمکت آخر کلاس نشسته. همان که کنار پنجره‌ست. اسمش بنیامین است. انگار حواسش به خانم معلم نیست. دارد بیرون را نگاه می‌کند: گربه‌ای از روی دیوار روبرو می‌پرد پایین. گنجشک‌هایی که زیر درخت پرتقال دنبال خرده نان می‌گردند، در یک لحظه همه با هم به هوا پرواز می‌کنند... صدای خانم معلم می‌پیچد توی کلاس: "بنیامین، نوبت توست. بلند شو."

بنیامین از جا می‌پرد. قلبش تاپ تاپ می‌کند. دست‌هایش یخ کرده. تند تند پلک می‌زند.

"شش نه تا؟"

"۵۶ تا... خانم؟"

خانم معلم ابروهایش را بالا می‌اندازد.

"هشت هفت تا؟"

بنیامین یادش نمی‌آید. دیشب جدول ضرب را کامل خواند. اما الان هیچی یادش نمی‌آید. انگار مغزش قفل کرده.

"چهار هشت تا؟"

بنیامین سرش را می‌اندازد پایین. خانم معلم با ناراحتی سر تکان می‌دهد. پچ پچ و خنده ریز بچه‌ها کلاس را پر می‌کند. ناگهان، زنگ به صدا در می‌آید. بنیامین با عجله کیفش را بر می‌دارد و بدون اینکه به کسی نگاه کند، از میان جمعیت می‌دود بیرون. بابا طاهر کنار در حیاط ایستاده و با مهربانی بچه‌ها را که همدیگر را هل می‌دهند، از هم جدا می‌کند.

"یواش، بابا جان. مواظب باشید..."

بابا طاهر تنها دوست بنیامین در مدرسه است. بنیامین گاهی زنگ‌های تفریح می‌رود پیشش و از هر دری با هم حرف می‌زنند: درباره ترب‌های درشتی که توی باغچه سبزیکاری‌اش کاشته، درباره هواپیماهایی که توی آسمان ویراژ می‌دهند، درباره رادیوی قدیمی بابا که توانسته راهش بیندازد... بابا طاهر همیشه با علاقه به حرف‌های بنیامین گوش می‌دهد. انگار از حرف‌های او خسته نمی‌شود. همیشه منتظر است ماجراجویی‌های تازه بنیامین را بشنود.

بنیامین بابا طاهر را نگاه می‌کند که سرش گرم بچه‌هاست. دلش می‌خواهد بایستد همان جا و با او حرف بزند. اما مامان توی پیاده رو جلوی در منتظر است. اگر بنیامین دیر برود داد می‌زند و جنگ جهانی راه می‌اندازد.

"کجایی تو؟ ...نمی‌تونم که تا نصفه شب منتظر وایسم. زودباش ..."

مامان همیشه، هر کجا که باشد، فریاد می‌کشد:

بنیامین، با کفش‌های گلی نیا تو اتاق.

چه اتاق نامرتبی داری، بنیامین.

وسط حرفم نپر؛ دارم با بابات صحبت می‌کنم.

جیغ نکش؛ بنیامین.

مودب باش.

از اون بالا بیا پایین.

بابا هم همین طور. البته او بیشتر سرش توی روزنامه است یا اخبار تلویزیون می‌بیند. اگر حرف بزند هم، همین‌ها را می‌گوید.

موتور هواپیمات رو خاموش کن بنیامین. خیلی سروصدا راه انداخته‌ای.

یازده غلط املایی؟ پس توی مدرسه چی یادتون می‌دن؟

زود باش بنیامین؛ هنوز بند کفش‌هات رو نبستی؟»