کتاب خدا اینجاست

«خدا اینجاست» نوشته صدیقه بهمن‌پور، نویسنده معاصر است. در بخشی از کتاب می‌خوانیم: بدنم تب دار و‌ بی‌حال روی زمین افتاده است. انگار از همه طرف مرا فشار میدهند. هیچ حرکتی نمیتوانم بکنم. داغ داغم. گاهی می‌لرزم. موهای تنم سیخ میشود. رو اندازم نمیتواند مرا در مقابل سرمایی که از درونم نشأت گرفته محافظت کند. هم داغم، هم سردم. چشمهایم دائم اشک دارد. مثل وقتی که سرما خورده‌ای و چشمهایت دائم اشک دارد.‌امّا من سرما نخورده‌ام. کلبه تاریکم در میان این جزیره بزرگ تنها مانده است. هیچ کدامشان به سراغم‌ نمی‌آیند. همه در کلبه‌های خود، در کلبه‌های زیبا و روشن خود، با‌یارشان همدلی می‌کنند. ولی من اینجا تنهای تنهایم. گیرم که آنها هم دلشان به حال من بسوزد و به عیادتم بیایند. من که زبان آنها را‌ نمی‌فهمم. هر چه قدر هم از حالم، از داغی و سردی درونم برایشان بگویم باز هم حرفم را‌ نمی‌فهمند. در نهایت می‌روند و باز من می‌مانم و پیکر‌ بی‌رمقم، و باز من می مانم و حسرت و هزاران ‌ای کاش. ‌ای کاش در چنین شرایط سختی او بود! کاش او، که تنها کسی است که در این جزیره زبان مرا می‌فهمد، حالا اینجا بود. ولی نیست. او هم دورتر در کلبه تاریک خود تنها نشسته است. شاید هم راه میرود. نمیدانم. شاید او هم‌ بی‌رمق افتاده و انگار از همه طرف فشارش میدهند. شاید او هم داغ است و می‌لرزد و ‌یا سرد است و می‌سوزد. ‌ نمی‌دانم. از وقتی به این جزیره آمده ایم همه معادلات طبیعت به هم ریخته است. شب‌ها بیداریم و روز‌ها می‌خوابیم. در گرما سردمان می‌شود و در سرما می‌سوزیم. یکدیگر را می‌بینیم و به هم سلام‌ نمی‌کنیم.‌یکدیگر را‌ نمی‌بینیم و به هم سلام می‌کنیم. خوشحالیم و گریه می‌کنیم. غمگینیم و می‌خندیم. به هم نیاز داریم اما از هم می‌ گریزیم. نگفته بودم؟! آخر ما دو دیوانه با هم قهریم. آن هم اینجا. در این جزیره که فقط من و او زبان هم را می‌فهمیم.