کتاب شام خانوادگی

کتاب شام خانوادگی نوشتهٔ لوری دیوید و ترجمهٔ صدیقه وفایی است. انتشارات راوشید این کتاب را روانهٔ بازار کرده است. این اثر حاوی شیوه‌های فوق‌العاده برای برقراری ارتباط با بچه‌ها در هر وعدهٔ غذایی است.

درباره کتاب شام خانوادگی

کتاب شام خانوادگی در زمینهٔ فرزندپروری و روان‌شناسی خانواده، به رابطهٔ والدین با بچه‌ها در هر وعدهٔ غذایی و هنگام کار در آشپزخانه پرداخته است. در کتاب حاضر، مأموریت لوری دیوید این است که به اعضای جداافتادۀ خانواده ‌ها کمک کند تا همراه با یکدیگر سر یک میز شام بنشینند. نویسنده در اینجا تمام دلایل، دستورالعمل‌های غذایی و ابزارهای بامزه را برایتان فراهم کرده است. لوری دیوید بر مبنای تجربۀ شخصی خود از رویارویی با چالش‌های بزرگ‌کردن دو دختر نوجوان سخن گفته است. والدین امروزی مسائل بسیاری دارند که باید رسیدگی کنند و مشغله باعث شده که اعضای خانواده دور از هم بمانند؛ همچنین وسایل الکترونیکی مانند تلفن همراه و تلویزیون بیش از پیش به این مشکل دامن زده است. پژوهش‌های علمی اثبات کرده‌اند هر نوع نگرانی که ما در مقام والدین در ذهن داشته‌ باشیم، از سوء‌مصرف موارد مخدر و الکل در میان بچه‌ها، انحراف جنسی، چاقی مفرط، نمره‌های درسی ضعیف و تغذیهٔ نامناسب، همگی با شیوۀ سادهٔ «شام خانوادگی» با هم و صحبت‌کردن اعضای خانواده دور یک میز حل خواهد شد. این کتاب به‌شکلی کاربردی، الهام‌بخش و سرگرم‌کننده (و دوستدار طبیعت) به نگارش درآمده تا والدین را در مهم‌ترین ساعت شبانه‌روز راهنمایی کند. فصل‌های کتاب سرشار از مطالب سودمند و آموزنده هستند؛ از جمله دستور پخت غذاها و خوراکی‌هایی که بچه‌ها از آن لذت می‌برند، توصیه‌هایی دربارهٔ آموزش ارزش‌های طبیعت و اقدام‌های سبز برای حفظ محیط‌زیست؛ همین‌طور جمله‌هایی برای شروع گفت‌وگوی سازنده با کودکان در آشپرخانه، بازی‌هایی برای کمک به دعوت از خجالتی‌ترین عضو خانواده به آشپزی، راه‌هایی برای ابراز سپاسگزاری از نعمت‌های الهی، برگزاری شام‌های خانوادگی تک‌والدها و بچه‌ها پس از طلاق و بسیاری راهکارهای دیگر.

خواندن کتاب شام خانوادگی را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

خواندن این کتاب را به پدرها، مادرها و مربی‌های کودک پیشنهاد می‌کنیم.

بخشی از کتاب شام خانوادگی

«می‌دانم که در بیشتر روزها حداقل یک ساعت، بعضی وقت‌ها بیشتر، همۀ ما از کاری که انجام می‌دادیم دست می‌کشیدیم و در قالب یک خانواده کنار هم می‌نشستیم. ما حرف زدیم، خندیدیم، دعوا کردیم، غذا خوردیم، داستان گفتیم، و بازی کردیم.

در مورد ارزش‌ها، معضل‌ها، و مقاله‌های روزنامه بحث کردیم. حتی گاهی شعر خواندیم. آن زمان خردمندانه سپری شد؛ دیگر تمام شده و کسی قادر به برگرداندن آن نیست.

همان طور که جاناتان سفرن فور در کلام آخر خود به خوبی می‌گوید، “هر وعده‌ای اهمیت دارد.” این دقیقاً همان احساسی است که من دارم و امیدوارم بچه ‌هایم در زندگی خودشان چنین احساسی داشته باشند. شام خانه است.»