کتاب زیر پای مادر

کتاب زیر پای مادر نوشتۀ فاطمه صمدزاده است. این کتاب را انتشارات رزا منتشر کرده است.

درباره کتاب زیر پای مادر

کتاب زیر پای مادر شامل داستان‌های کوتاهی است که در وصف محبت مادرانه نوشته شده‌اند. این کتاب کوتاه در سال ۱۴۰۱ و در ۳۰ صفحه منتشر شده است.

داستان کوتاه به داستان‌هایی گفته می‌شود که کوتاه‌تر از داستان‌های بلند باشند. داستان کوتاه دریچه‌ای است که به روی زندگی شخصیت یا شخصیت‌هایی و برای مدت کوتاهی باز می‌شود و به خواننده امکان می‌دهد که از این دریچه‌ها به اتفاقاتی که در حال وقوع هستند، نگاه کند. شخصیت در داستان کوتاه فقط خود را نشان می‌دهد و کمتر گسترش و تحول می‌یابد. گفته می‌شود که داستان کوتاه باید کوتاه باشد، اما این کوتاهی حد مشخص ندارد. نخستین داستان‌های کوتاه اوایل قرن نوزدهم میلادی خلق شدند، اما پیش از آن نیز ردّپایی از این گونهٔ داستانی در برخی نوشته‌ها وجود داشته است. در اوایل قرن نوزدهم «ادگار آلن پو» در آمریکا و «نیکلای گوگول» در روسیه گونه‌ای از روایت و داستان را بنیاد نهادند که اکنون داستان کوتاه نامیده می‌شود. از عناصر داستان کوتاه می‌توان به موضوع، درون‌مایه، زمینه، طرح، شخصیت، زمان، مکان و زاویه‌دید اشاره کرد. تعدادی از بزرگان داستان کوتاه در جهان «آنتوان چخوف»، «نیکلای گوگول»، «ارنست همینگوی»، «خورخه لوئیس بورخس» و «جروم دیوید سالینجر» و تعدادی از بزرگان داستان کوتاه در ایران نیز «غلامحسین ساعدی»، «هوشنگ گلشیری»، «صادق چوبک»، «بهرام صادقی»، «صادق هدایت» و «سیمین دانشور» هستند.

خواندن کتاب زیر پای مادر را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

علاقه‌مندان به داستان‌های کوتاه ایرانی با فضای روان‌شناسانه می‌توانند از مخاطبان این کتاب باشند.

بخشی از کتاب زیر پای مادر

«بوی عشق

بعضی بوها را که استشمام می‌کنیم هیچ‌گاه از خاطرمان پاک نمی‌شوند؛ بوی گل رز اسپند نم ساحل و بوی غذای مادر آن هم موقع ورود به خانه که تمام فضا را عطرآگین کرده است ... .

امروز با صدای مادرم از خواب بیدار شدم.

+ بیدار شو دخترم دیرت میشه ها!

مامان چقدر صدا می‌کنی بذار بخوابم.

حتی وقتی جمله‌ام کامل نشده بود به پشیمانی افتادم خواب از سرم پرید. کل روز فکرم درگیر بود. با خودم گفتم آخه دختر قدرنشناس تو حتی نمی تونی تصور کنی چقدر دلش برای شیطنت و حرف‌زدنت تنگ شده که دوست داره بیدار شی و بیشتر ببینتت.

پشیمان بودم، مثل گلوله‌ای که در میدان جنگ به‌جای رقیب به رفیقم زده باشم یا مثل توپی که در زمین فوتبال به دروازه تیم خودم پرتاب کرده باشم. انگار بدجوری گل به خودی زده بودم.

از محل کار برگشتم، این بار شرمنده کل فضای خانه از بوی قورمه سبزی پر شده بود و عطر چای هل و دارچین که به عبارتی با روح و روان بازی می‌کرد بوی غذای مادر در فضای خانه، تنها بویی است که وقتی به مشامت می‌خورد انگار صداقت و صمیمیت را استشمام می‌کنی.

چه کسی در دنیا وجود دارد که با وجود تمام بدخلقی‌هایت آن‌قدر بخشنده باشد طوری رفتار کند که انگار هیچ‌چیز ندیده و نشنیده است و همچنان به محبت بی‌پایانش ادامه دهد؟»