کتاب گنجینه سخن

کتاب گنجینه سخن نوشتۀ سارا بهرامی و یوسف بهرامی است. انتشارات زلال سبز این کتاب را منتشر کرده است. این اثر، شامل بهترین اشعار شاعرات نامدار ایران و مطالب مفید، متنوع و ارزنده‌ای از روان‌شناسان، جامعه‌شناسان، متفکران و اندیشمندان ایران و سراسر جهان و نیز شامل هزاران پند، اندرز، طنز، ضرب‌المثل و نکته‌های جذاب و مفید است.

درباره کتاب گنجینه سخن

کتاب گنجینه سخن، برای دوستداران شعر و سخنان ماندگار گردآوری و نوشته شده است.

این کتاب با اشعار تک‌بیتی، دوبیتی و رباعی، سه‌بیتی، چندبیتی و شعر نو و نکات و عبارات کوتاه و مفید آغاز می‌شود و با اشاره به موضوعاتی مانند خوشبختی و موفقیت و نیز شادی و خنده ادامه پیدا می‌کند. سپس سخنان و نکات بزرگان دین و چند ضرب‌المثل نیز گنجانده شده است.

خواندن کتاب گنجینه سخن را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

خواندن این کتاب را به دوستداران ادبیات فارسی ایران پیشنهاد می‌کنیم.

بخشی از کتاب گنجینه سخن

«به ابوسعید ابوالخیر گفتند:

فلانی قادر است پرواز کند، گفت: این که مهم نیست مگس هم می پرد ،گفتند : فلانی را چه می گویی روی آب راه میرود گفت این که مهم نیست تکه های چوب نیز همین کار را میکند گفتند پس از نظر تو شاهکار چیست؟ گفت اینکه در میان مردم زندگی کنی ولی هیچگاه به کسی زخم زبان نزنی ،دروغ نگویی، کلک نزنی، دلی را نشکنی، از اعتماد کسی سوء استفاده نکنی، فخر نفروشی و کسی را از خود ناراحت نکنی، این شاهکار است»

***

«قضاوت ممنوع:

بدگویی، قضاوت و پرداختن به امور شخصی زندگی دیگران نشانه شخصیت ضعیف و سطحی فردی می باشد.این افراد انرژی ای را که باید صرف اصالح امور زندگی خویش کنند صرف امور زندگی دیگران می کنند ،به همین دلیل زندگی خودشان لبریز از مشکلات فراوان است.»

***

«عیسی بن مریم می فرماید:

دشمنان خودتان را دوست بدارید و تقدیس کنید کسانی را که شما را لعنت می کنند. به کسانی که شما را دشمن دارند نیکی کنید و دعا نمائید درباره ی آن هایی که شما را آزار می دهند.

پس خوشبخت کسی است که قوه ی عشق را اولا روز به روز صاف تر و پاک تر و عالی تر می کند. ثانیا انوار روح پرور و آن را به تمام موجودات می رساند و همه را غرق امواج محبت و شفقت خود می سازد. کسی از خوشبختی بهره مند می باشد که با شادی دیگران شاد و با اندوه دیگران اندوهگین شود و بالاتر از فدای نفس در راه سعادت دیگران خوشبختی وجود ندارد.پس شرافت انسانی در این است که اوال تا دم مرگ بکوشد و مانند دریا از جوش و خروش باز نایستد و ثانیاً فعالیت خود را در راه سعادت دیگران صرف کند.»