کتاب ولایت و انسان سازی

کتاب ولایت و انسان سازی نوشته اسماعیل فخریان است. ایم کتاب را نشر شهید کاظمی منتشر کرده است. این کتاب براساس بیانات حضرت آیت‌الله العظمی خامنه‌ای تنظیم شده است.

درباره کتاب ولایت و انسان سازی

دین خدا یعنی برنامهٔ سعادت بشر در دنیا و آخرت. این برنامه همان‌طور که ضامن رشد و اعتلای معنوی جوامع بشری است، ضامن زنده‌کردن استعدادهای فکری و رشددادن به شخصیت و توانایی‌های آن‌ها هم هست. دین برای ادارهٔ زندگی مردم آمده است.۱ دین خدا، در حقیقت شکل‌دادن و جهت‌دادن و قالب‌بخشیدن به همهٔ تلاش‌های انسانی است. دین، یعنی صراط زندگی. اگر شما به یک جامعهٔ انسانی و به یک کشور نگاه کنید، می‌بینید انسان‌ها در این جامعه، برای مسائل شخصی و عاطفی و معیشتی و عمومی خود، فعالیت‌های متنوع و گوناگونی دارند. دین به‌عنوان «یگانه مرجعِ بی‌نقص در راهنمایی بشر» تمام لوازم، شرایط و ابزار ساخت یک جامعهٔ الهی را بیان کرده و این قوانین را در قالب «کتاب» به انبیا داده تا بیایند و جامعه‌ای درخور شأن انسان بسازند.

بعد از انبیا، اولیای الهی نیز متکفل همین وظیفهٔ خطیرند و مأمور به دستگیری از انسان‌ها در قالب ایجاد یک نظام و جامعهٔ اسلامی.

بر اساس قاعدهٔ امامت، خداوند متعال، در عصر غیبتِ حضرت حجة‌بن‌الحسن‌المهدی (عج) انسان‌ها را بی‌راهنما و رهبر رها نکرد، بلکه ولایت خود را به فقهای عظیم‌الشأن اسلام اعطا کرده تا ایشان خط انبیا و امامان معصوم را ادامه دهند. در عصر غیبت، وظیفهٔ ولی‌فقیه، بی‌کم‌وکاست، همان وظیفهٔ انبیا و اولیا، یعنی ایجاد کارخانهٔ انسان‌سازی است. این کتاب که براساس بیانات حضرت آیت‌الله العظمی خامنه‌ای تنظیم شده است کمک می‌کند تا به رستگاری و سعادت برسید. 

خواندن کتاب ولایت و انسان سازی را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب را به تمام علاقه‌مندان به یک زندگی سعادت‌مند پیشنهاد می‌کنیم. 

بخشی از کتاب ولایت و انسان سازی

دین مقدس اسلام، دنیا و آخرت مردم را و زندگی مادی و معنوی انسان را از راه برنامه‌های هماهنگ، به سعادت و صلاح می‌رساند. چنین نیست که اسلام فقط آخرت مردم را آباد کند و کاری به کار دنیای مردم نداشته باشد. ازجملهٔ تهمت‌های بسیار ناجوانمردانه‌ای که دشمنان اسلام و دشمنان دین بر این آیین مقدس وارد کرده‌اند، یکی این است که گفته‌اند دین اسلام فقط به امور اخلاقی و معنوی می‌پردازد و به دنیای مردم کاری ندارد. این تهمتی است که اکنون چند قرن است که دشمنان و استعمارگران و در کنار استعمارگران، مستبدان و خودکامگان از آن بهره می‌برند و استفاده می‌کنند. به مردم مسلمان تفهیم می‌کنند که باید فقط به فکر اخلاق خود و به فکر آخرت خود باشند؛ مسائل جهانی، مسائل سیاسی، مسائلی که مربوط به ارتباطات عظیم بین‌المللی است، به آن‌ها ارتباطی ندارد و هستند کسانی که برای آن‌ها تصمیم بگیرند و برای خود عمل کنند.

درحالی‌که دین مقدس اسلام برعکس این تصور، نقطهٔ مقابل آن چیزی است که این‌ها گفته‌اند و می‌گویند. اسلام، دین زندگی است. در اسلام همان اندازه که مسائل معنوی و اخلاقی هست، مسائل سیاسی و دنیایی هم هست. به‌همان اندازه که نماز اهمیت دارد، جهاد در راه خدا هم اهمیت دارد. در نماز به‌همان اندازه که انسان باید به‌سوی خدا برود، باید به‌همان اندازه کین و کید دشمنان خدا را هم بفهمد و در مقابل آنان جبهه بگیرد. چنین نیست که انسانِ مسلمان اگر نماز بخواند و عبادت کند و در کنج خلوتگاه محراب بنشیند، مسلمانی خود را کامل کرده باشد. مسلمان اگر می‌خواهد مسلمان کاملی باشد، به امور دنیا هم باید بپردازد، سیاست هم باید بفهمد، در سیاست هم باید مداخله کند.

به ما می‌گویند دین از سیاست جدا است؛ اسلام می‌گوید دین و سیاست یکی است، سیاست جزو دین است، جزو احکام دین است. مهم‌ترین بخش فقه ما، بخش سیاسات است. به‌قول یکی از مراجع عظیم تقلید گذشته، رحمة‌الله‌علیه، مُعظَم دین را سیاسات تشکیل می‌دهد. احکام حکومت، مقررات مربوط به حاکم، وظایف حاکم در مقابل مردم، وظایف مردم در مقابل حاکم، قضاوت دربارهٔ اینکه چگونه انسانی می‌تواند حاکم باشد و صلاحیت این منصب را دارد و چگونه انسانی این صلاحیت را ندارد، این‌ها همه مسائل فقه اسلام است. مجتهد همچنان که احکام صلات و صیام و زکات را استنباط می‌کند، این‌ها را هم باید استنباط بکند.