کتاب تبارنامه خسروخان بابادی

کتاب تبارنامه خسروخان بابادی نوشتهٔ قباد خسروی بابادی و روشن خسروی بابادی است و نشر گلسنج آن را منتشر کرده است.

درباره کتاب تبارنامه خسروخان بابادی

بیان شرح حال، تبارنامه و تاریخ هر قومی، کمک به شناخت بیشتر پیشینیان آن قوم می‌باشد و ما را با فرهنگ اصیل آنها آشنا می‌نماید. با این شناخت، آیندگان می‌توانند فرهنگ اصیل را از فرهنگ بیگانه تشخیص داده و با غنی کردن فرهنگ اصیل خود، گامی به جلو بردارند. بدون تعصب می‌توان گفت همانطور که مردم و بزرگان تاریخ نویس جهان اذعان دارند، فرهنگ و تمدن ایران، بسیار غنی است و این ادعا زبانزد عام و خاص است. شناخت فرهنگ ملی این کشور امکان پذیر نیست. مگر با شناخت فرهنگ تک تک اقوام آن.

این کتاب با بیان بخشی از فرهنگ یکی از اقوام ایرانی بنام بختیاری و مطرح نمودن تبارنامه‌ی یکی از فرزندان آنها بنام خسروخان بابادی، تلاش می‌نماید تا در جهت هرچه بیشتر عملی شدن این مهم، گامی برداشته و خدمتی به کشور عزیزمان ایران بنماید.

خواندن کتاب تبارنامه خسروخان بابادی را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

خواندن این کتاب را به دوستداران تاریخ محلی ایران پیشنهاد می‌کنیم.

بخشی از کتاب تبارنامه خسروخان بابادی

سرزمین کنونی بختیاری هزاران سال است که سکونت‌گاه گروه‌های مختلف انسانی می‌باشد. شواهد گوناگون نشان می‌دهد که سرزمین باستانی قوم لر ده‌ها هزار سال پیش، مسکونی بوده‌ است. منابع و امکانات طبیعی از قبیلِ آب، جنگل، مراتع، بارندگی مناسب، آبگیرهای فراوان و درّه‌های مستعد برای کشاورزی، این سرزمین را به یکی از بهترین زیستگاه‌ها و محل تجمع و سکونت گروه‌های انسانی در گذشته تبدیل نموده است. افزون بر این امکانات، در بلندی‌های زاگرس و دامنه‌های آن، محیط مناسبی برای رویش نباتات علوفه‌ای و گونه‌های مختلف حیوانات فراهم کرده است.

کاوش‌های باستان شناسی نشان می‌دهد که قدمتِ سکونتِ انسان در این منطقه به چهل هزار سال می‌رسد. بازمانده‌های فرهنگیِ دورانِ پارینه سنگی، میان سنگی، نوسنگی و شهرنشینی در این ناحیه به چشم می‌خورد. سرزمین بختیاری، از جمله محدود سرزمین‌هایی است که انسان برای اولین بار به اهلی کردنِ حیوانات و نباتات پرداخته یا به دیگر سخن، زندگی ده نشینی و کشاورزی را که لازمه پیدایش تمدن می‌باشد، آغاز نموده‌است.

هنری تی رایت باستان شناس آمریکایی در سال‌های ۱۹۷۵ و ۱۹۷۶ میلادی در شمال شرقی خوزستان در دشت ایذه و دشتگل به مطالعات باستان شناسی مبادرت نمود و از حیات مستمر و فعال گروه‌های انسانی در ۶ تا ۷ هزار سال پیش از میلاد، در این مناطق گزارش داد.