کتاب کد ۹۹

در کتاب کد ۹۹ اثر سیدعلی نقیب که در نشر شهید کاظمیبه چاپ رسیده است، خاطرات حجت‌الاسلام سید محمد بابامیری را از خط مقدم مبارزه با کرونا را می‌خوانید.

 درباره کتاب کد ۹۹

سیدمحمد بابامیری متولد ۱۳۵۶ در شهر مقدس قم است؛ او بعد از شهادت پدر در جنگ تحمیلی، همراه خانواده راهی تهران شد و چند سال بعد برای ورود به حوزهٔ علمیه به قم برگشت.

پس از آن در کنار تحصیلات حوزوی به سرودن شعر روی آورد و در این حوزه عناوین مختلف استانی و کشوری کسب کرد.

در سال ۱۳۹۴ از طرف نهاد مقام معظم رهبری در دانشگاه علوم‌پزشکی قم به‌عنوان مشاور دینی بیمارستان شهید دکتربهشتی (رضوان‌الله علیه) قم، مشغول‌به‌کار شد و هم‌زمان با این فعالیت، موفق به دریافت مدرک کارشناسی ارشد در رشتهٔ مشاورهٔ خانواده شد.

با شیوع ویروس کرونا همراه جمعی از اساتید حوزوی و دانشگاهی خود که روان‌شناس و مشاور بودند، تحت عنوان روحانیان روان‌شناس جهادی به مراکز درمانی درگیر با کرونا رفتند و در شیفت‌های متعدد پابه‌پای کادر درمان به مراقبت از بیماران کرونایی پرداختند.

این تلاش به شهر قم محدود نبود و در شهرهای دیگر ازجمله: تهران و در بیمارستان‌های مختلف ادامه داشت. حضور در منازل بیماران کرونایی علاوه بر بیمارستان‌ها از دیگر فعالیت‌های او و تیم متخصصین روان‌شناس بود.

کتاب پیشِ‌رو گزیده‌ای از خاطرات ایشان از حضور در خط مقدم مبارزه با ویروس منحوس کروناست.

  خواندن کتاب کد ۹۹ را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

 علاقه‌مندان به کتاب‌های خاطرات مخاطبان این کتاب‌اند.

بخشی از کتاب کد ۹۹

دکتربابامیری، به اتاق عمل!

از کودکی عاشق پزشکی بودم. در جوانی و هنگام انتخاب رشته هم با همین رؤیا، رشتهٔ تجربی را برای تحصیل انتخاب کردم. دائم در فکروخیال بودم و شوق پزشک شدن در وجودم سرشار بود. حتی در رؤیا و خیالم هم این صدا طنین‌انداز بود: «دکتربابامیری، به اتاق عمل!»

در همان دوران دبیرستان کتابی خواندم که مسیر زندگی‌ام را عوض کرد. دغدغه‌هایم با خواندن این کتاب عوض شد. نمی‌خواهم شعار بدهم؛ اما می‌خواستم به‌جای شناخت بدن، نفس خودم را بشناسم. آن جوان که روزی عاشق پزشکی بود، حالا شده بود طلبهٔ نوپایی که می‌خواست خودش را بشناسد.

طلبه شدم؛ اما شوق پزشکی همیشه همراهم بود، تا اینکه پیشنهاد شد برای مشاورهٔ مذهبی در بیمارستان مشغول‌به‌کار شوم. برای این کار مصاحبه داده بودم و منتظر جواب بودم. وقتی خبر آمد که پذیرفته شده‌ام، اشک شوق امانم نمی‌داد. از شدت خوشحالی نمی‌دانستم چه باید بکنم.

خدا چقدر خوب مسیر را برایم ترسیم کرده بود. رؤیای پزشک شدنم جور دیگری داشت تعبیر می‌شد. راهی بیمارستان شدم، با عزم اینکه روح و ذهن طبیبان را طبابت کنم.

تحویل سال کرونایی

سال‌های گذشته نزدیک تحویل سال در بیمارستان شور و غوغایی به پا بود. ما هم برای روحیه دادن به بچه‌ها مسابقه برگزار می‌کردیم. پرسنل هر بخش با خلاقیت خودشان سفرهٔ هفت‌سین می‌چیدند و ما به زیباترین سفره هدیه می‌دادیم.

امسال اما کرونا، دل‌ودماغ جشن تحویل سال برای کسی نگذاشته بود. می‌خواستم به کادر درمان روحیه بدهم و دوست نداشتم لحظهٔ تحویل سال آن‌قدر کسل و بی‌روح باشد. با همراهی بعضی از پرستارها سفرهٔ هفت‌سین مختصری چیدیم و در دقایق مانده به تحویل سال با دوستان طلبه در اتاق‌ها برنامه اجرا کردیم. گفتیم و خندیدیم تا روحیهٔ بیمارها و کادر درمان ضعیف نشود.

بعضی‌ها تعجب می‌کردند که چند طلبه برای حفظ روحیهٔ بیمارها برنامه اجرا می‌کنند، شعر و سرود می‌خوانند و لطیفه می‌گویند. تصورشان از طلبه و روحانی، یک تصویر خشک و بی‌روح بود. از خودم پرسیدم چقدر در سفره‌های هفت‌سین سال‌های قبل، قدر سین سلامتی را می‌دانستیم؟ حالا کرونا باعث شده بود که قدر این سین عزیز را بیشتر بدانیم.