کتاب معجزه توجه‌آگاهی

مردم معمولاً راه رفتن روی آب یا هوا را معجزه می‌دانند. اما من فکر می‌کنم معجزۀ واقعی راه رفتن روی آب یا هوا نیست، بلکه راه رفتن روی زمین است. هر روز در معرض معجزه‌ای هستیم که حتی آن را تشخیص نمی‌دهیم

ا گر حین شستن ظرف‌ها فقط به فنجان چایی که منتظر ماست فکر کنیم، عجله می‌کنیم تا از مانع ظرف‌ها عبور کنیم؛ انگار مایۀ آزار ما هستند. آن‌وقت «ظرف‌ها را برای ظرف شستنْ نمی‌شوییم». و بدتر از آن، در مدتی که ظرف‌ها را می‌شوییم زنده نیستیم. درحقیقت، وقتی مقابل ظرفشویی ایستاده‌ایم قادر نیستیم معجزۀ زندگی را به‌طور کامل درک کنیم. ا گر نتوانیم ظرف‌هایمان را با توجه کامل بشوییم، احتمالاً نمی‌توانیم چایمان را هم با توجه کامل بنوشیم. هنگام نوشیدن چای، فقط به چیزهای دیگر فکر خواهیم کرد. به‌ندرت از فنجانی که در دستمان است آ گاه می‌شویم. بنابراین، به آینده کشیده می‌شویم - و قادر نیستیم دقیقه‌ای‌از زندگی را واقعاً زندگی کنیم.

بهترین تمرینِ خوب مردنْ خوب زیستن است. زیرا به‌قول آن فیلسوف، فقط کسی که به‌هنگام زیسته باشد می‌تواند به‌هنگام بمیرد - و بی‌حسرت از جهان برود

مردم معمولاً راه رفتن روی آب یا هوا را معجزه می‌دانند. اما من فکر می‌کنم معجزۀ واقعی راه رفتن روی آب یا هوا نیست، بلکه راه رفتن روی زمین است. هر روز در معرض معجزه‌ای هستیم که حتی آن را تشخیص نمی‌دهیم: آسمان آبی، ابرهای سفید، برگ‌های سبز، چشمان سیاه و کنجکاو یک کودک، چشمان خود ما. همۀ اینها معجزه‌اند.

نارنگی تکه‌هایی دارد. ا گر بتوانید فقط یک تکه را با توجه بخورید، احتمالاً تمام نارنگی را می‌توانید با توجه بخورید. اما ا گر نتوانید آن تکه را با توجه بخورید، تمام نارنگی را هم نمی‌توانید.

شما باید بدانید چطور نفس بکشید تا توجه‌آ گاهی‌تان را حفظ کنید، زیرا تنفس ابزاری طبیعی و بی‌نهایت مؤثر است که می‌تواند از پرا کندگی پیشگیری کند. تنفس پلی است که زندگی را به هشیاری متصل می‌کند، بدنتان را با افکارتان متحد می‌کند. هروقت ذهن پرا کنده شد، از تنفس برای برقرار کردن تماس با ذهنتان استفاده کنید.

توجه‌آ گاهی (مایندفولنس) را آ گاهی از تجربۀ حاضر همراه با پذیرش آن دانسته‌اند. همچنین آن را نوعی خاص از توجه کردن معرفی کرده‌اند؛ توجه کردنی عمدی، بدون قضاوت و در لحظۀ حال. تعریف دیگری که برداشتی شفاف از توجه‌آ گاهی فراهم می‌کند این است که توجه‌آ گاهی را آ گاهی از تجربه، بدون ترجیح دادن تجربه‌ای دیگر بر تجربۀ حاضر، بدانیم. این‌بار می‌توانیم سؤالمان را این‌گونه بپرسیم

در صومعه، همه یاد می‌گیرند از ذهن به‌عنوان ابزاری استفاده کنند تا پرا کندگی ذهن را متوقف کنند و قدرت تمرکز را افزایش دهند. قدرت تمرکز نیرویی است که از تمرین توجه‌آ گاهی حاصل می‌شود. تمرکز می‌تواند به شخص کمک کند بیداری عظیم را به دست آورد. هنگامی که سالک با نفس‌های خود تماس برقرار می‌کند، بیدار شده است. برای حفظ توجه‌آ گاهی در بلندمدت، باید مشاهدۀ نفس‌هایمان را ادامه دهیم.

«من انسان‌ام. پس هیچ چیز انسانی با من بیگانه نیست».

مرگ و زندگی دو روی سکۀ زندگی هستند و بدون هریک زندگی ممکن نخواهد بود. حالاست که می‌توان به فراسوی مرگ و زندگی رفت، و چگونه زیستن و چگونه مردن را دانست. می‌گویند بودی‌ساتواهایی که واقعیت همبستگی را درک کرده بودند، تمام دیدگاه‌های محدود را شکسته بودند و می‌توانستند آن‌چنان وارد مرگ و زندگی شوند که گویی قایق کوچکی را می‌رانند، بی‌آنکه در امواج مرگ و زندگی فروروند یا غرق شوند.

بدون شتاب برای رسیدن به آینده. لحظۀ حقیقی را زندگی کنید. زندگیْ تنها همین لحظۀ حقیقی است. به آینده دل نبندید. نگران کارهایی که باید انجام دهید نباشید.

وقتی حمام کردید، ذهنتان باید به سبکی و آرامی بدنتان باشد. تنفس خود را دنبال کنید. خودتان را به پا کی و خوش‌بویی برکۀ گل‌های نیلوفر در تابستان تصور کنید.

یاد داشته باش که فقط یک زمان مهم وجود دارد و آن ا کنون است. لحظۀ حال تنها زمانی است که ما بر آن تسلط داریم. مهم‌ترین شخص همیشه کسی است که با او هستی، کسی که درست مقابل توست، کسی نمی‌داند در آینده با چه کسی سروکار خواهی داشت. مهم‌ترین کار این است که کسی را که کنارت است خوشحال کنی، ادامۀ زندگی تنها برای این کار است

توجه‌ات را بر کار متمرکز کن، گوش‌به‌زنگ و آماده باش تا هر شرایطی را که ممکن است پیش بیاید، ماهرانه و هوشمندانه مدیریت کنی - توجه‌آ گاهی یعنی همین. توجه‌آ گاهی چیزی جز متمرکز کردن توجه بر کار، گوش‌به‌زنگ بودن و به کار بردن بهترین تصمیم ممکن برای شخص نیست.

تأمل کنید تا ببینید آنها که به بیداری رسیده‌اند، درحالی‌که بردۀ خدمت به جانداران نمی‌شوند، هرگز خدمت کردن به آنها را رها نمی‌کنند.

دشمن واقعی نه افراد، بلکه ایدئولوژی، نفرت و نادانی است.

هنگام شستن ظرف، فقط باید ظرف شست. یعنی حین ظرف شستن، شخص باید کاملاً از این حقیقت آ گاه باشد که او درحال ظرف شستن است.

اغلب فراموش می‌کنیم افراد زیادی اطرافمان هستند که باید اول برای آنها زندگی کنیم. ا گر نمی‌توانید به همسر، فرزند یا والدین خود خدمت کنید، چطور می‌خواهید به جامعه خدمت کنید؟

ما باید نسبت به هر نفس، هر حرکت، هر فکر و احساس، و هر چیزی که به ما مربوط می‌شود هشیار باشیم.

به‌خاطر فراموشکاری و تعصب، عموماً واقعیت در حجاب دیدگاه‌ها و نظرات نادرست پنهان می‌شود. این کار همان دیدن واقعیت از طریق تخیل است. تخیل پندار باطلی از واقعیت است

ا گر بدانیم چطور هشیارانه زندگی کنیم، می‌دانیم چطور از قلب و ذهن خود مراقبت و محافظت کنیم.

هنگام شستن ظرف، فقط باید ظرف شست. یعنی حین ظرف شستن، شخص باید کاملاً از این حقیقت آ گاه باشد که او درحال ظرف شستن است. در ابتدا ممکن است کمی ابلهانه به نظر برسد: چرا باید کار به این سادگی را با استرس انجام داد؟ اما نکته دقیقاً همین‌جاست. این حقیقت که من اینجا ایستاده‌ام و این کاسه‌ها را می‌شویم، واقعیتی شگفت‌انگیز است. کاملاً خودم هستم، تنفسم را دنبال می‌کنم، از حضور خودم و افکار و اعمالم آ گاه‌ام. امکان ندارد با حواس پرت، مانند بطریِ رهاشده بر امواج، این‌طرف و آن‌طرف پرت شوم.

. ما باید نسبت به هر نفس، هر حرکت، هر فکر و احساس، و هر چیزی که به ما مربوط می‌شود هشیار باشیم.

این اندیشه را زنده نگه دارید که «من دارم در مسیری که به دهکده می‌رود راه می‌روم»

هر کاری که می‌کنید، آن را به‌آهستگی و با آسودگی و هشیارانه انجام دهید. هیچ کاری را برای خلاص شدن از آن انجام ندهید. اراده کنید هر کاری را با مَنشی آرام و با تمام توجه‌تان انجام دهید. از کارتان لذت ببرید و با آن یکی شوید.

تمرین کنید به هر موجودی از منظر شفقت نگاه کنید: این مراقبه «مراقبه بر شفقت» نام دارد.

ا گر در خانواده یک نفر توجه‌آ گاهی را تمرین کند، تمام خانواده هشیارتر خواهد شد. زیرا حضور یک عضو که هشیارانه زندگی می‌کند، به تمام خانواده یادآوری می‌کند هشیارانه زندگی کنند. ا گر در یک کلاس یک دانش‌آموز هشیارانه زندگی کند، تمام کلاس را تحت‌تأثیر قرار می‌دهد.

به یاد داشته باش که فقط یک زمان مهم وجود دارد و آن ا کنون است. لحظۀ حال تنها زمانی است که ما بر آن تسلط داریم. مهم‌ترین شخص همیشه کسی است که با او هستی، کسی که درست مقابل توست، کسی نمی‌داند در آینده با چه کسی سروکار خواهی داشت. مهم‌ترین کار این است که کسی را که کنارت است خوشحال کنی، ادامۀ زندگی تنها برای این کار است».

. شیوۀ فلسفه برای غلبه بر مرگ همانا «خوب زیستن» است: بهترین تمرینِ خوب مردنْ خوب زیستن است. زیرا به‌قول آن فیلسوف، فقط کسی که به‌هنگام زیسته باشد می‌تواند به‌هنگام بمیرد - و بی‌حسرت از جهان برود

مراد از خوب زیستن، در یک جمله، نه لزوماً زندگی شاد و همراه با کامیابی، بلکه زیستنی است که ارزشش را داشته باشد؛ چنین زیستنی افزون بر گشایش‌و رهایشی که به همراه دارد، و در کنار ارزشمندی‌اش، به‌معنای پذیرفتن محدودیت‌، ترس‌و شکست‌، و درد و رنج نیز هست.