کتاب زن و شوهری با قامت متوسط نمایشنامه‌ای از رضا فیاضی، هنرمند سرشناس تئاتر، سینما و تلویزیون است که در نشر آواژ به چاپ رسیده است.

این اثر دو کاراکتر دارد و روایتگر زندگی زن و شوهری است که سال‌ها در کنار همدیگر با زندگی روزمره و یکنواخت خود، خو گرفته‌اند. اما حالا قرار است ماشینی بیاید و آن‌ها را به جایی ببرد و از همین نقطه، ماجرا آغاز می‌شود...

این نمایشنامه جذاب چندین بار توسط هنرمندان مختلف به روی صحنه رفته است و نمایشنامه خوانی‌های موفقی هم داشته است.

کتاب زن و شوهری با قامت متوسط را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

تمام علاقه‌مندان به ادبیات نمایشی از خواندن کتاب زن و شوهری با قامت متوسط لذت می‌برند.

درباره رضا فیاضی

رضا فیاضی سال ۱۳۳۲ در اهواز، به دنیا آمد. او بازیگر سینما و تئاتر و نویسنده ایرانی است. او از سال ۱۳۵۵ فعالیت خود را در سینما و تلویزیون آغاز کرد و کاراکترهای بسیاری را خلق نمود که از جمله آنها می‌توان به شخصیت آقای جمالی در مجموعه زی زی گولو اشاره کرد. وی علاوه بر بازیگری قلمی توانا و ذوقی سرشار در نوشتن دارد. الو...

از میان آثار رضا فیاضی می‌توان به کتاب‌های الو... اینجا پدری به قتل رسیده، ت، مثل تئاتر، بازیگر و بانوی نیلوفر، زن و شوهری با قامت متوسط و پرسه در پاریس اشاره کرد.

بخشی از کتاب زن و شوهری با قامت متوسط

(مرد سبیل گذاشته. اما پر واضح است که مصنوعی است. مرد کتاب دست گرفته اما نمی‌خواند. چند لحظه بعد زن که حامله است و پر واضح است که بالشتی زیر پیراهن حاملگی‌اش گذاشته، بیرون می‌آید.)

زن: ببین چه لگدی می‌زنه پدر سوخته.

مرد: آی خانم بچه مادر هم داره. طوری نمی‌شه مادر سوخته هم بهش بگی. (هر دو به شدت می‌خندند.) چند وقتشه بچه‌مون؟!

زن: پا گذاشته تو هفت ماهگی... شاید همین روزا سر و کله‌ش پیدا بشه!

مرد: چه عجول!

زن: (مکث) دیشب مامان زنگ زد پرسید براش اسم انتخاب کردیم یا نه؟!

مرد: چی گفتی؟!

زن: گفتم دوست دارم باباش براش اسم انتخاب کنه. آخه اون یه نویسنده‌ست. گرچه پاورقی می‌نویسه و هیچ کتابی منتشر نکرده!

مرد: تو واقعاً دلت می‌خواد من اسم پسرمونو انتخاب کنم؟!

زن: تردید نکن.

مرد: ولی من می‌خوام تو براش اسم انتخاب کنی.

زن: اینو از ته دلت می‌گی؟!

مرد: از ته ته دلم می‌گم.

زن: آخه مردا معمولاً دوست دارن اسم بچه‌هاشونو خودشون انتخاب کنن.

مرد: انتخاب اسم مهم نیست. مهم تربیت بچه‌هاست.

(کمی سکوت)

زن: تو خیال داری تربیت بچه‌ت رو خودت به عهده بگیری؟

مرد: چرا گفتی تربیت بچه‌ت؟!

زن: آخه بچه مال مرده. اینو از قدیم گفتن. برای همینه که فامیلی پدر به فرزندش می‌رسه. تفکیک جنسیتی هم وجود نداره.

مرد: تفکیک جنسیت؟!

زن: خب آره. مثلاً پسرا فامیلی پدراشون رو می‌گیرن و دخترا فامیلی مادراشونو. این‌جوری عدالت هم رعایت شده.

مرد: این بی‌عدالتی ناراحتت می‌کنه؟!

زن: خوشحالم هم نمی‌کنه.

مرد: این قانون وحی مُنزل که نیست. می‌شه تغییرش داد و یه قانون جدید براش نوشت. شاید زد و طرفدارای زیادی پیدا کرد. هان؟! یا یه چیز دیگه...

زن: یه چیز دیگه؟!

مرد: از مسئول ثبت احوال خواهش می‌کنیم که برای پسرمون دو تا فامیل بنویسه. فامیل پدر و فامیل مادر... تقدم و تأخرش هم مهم نیست، چی می‌گی خانم؟!

زن: عجب فکر بکری. تو یه نابغه‌ای؟

مرد: نه، ولی شاید بتونم مسئول ثبت احوال خوبی باشم.

زن: بهترین مسئول ثبت احوال دنیا.

(هر دو با صدای بلند می‌خندند. آنقدر بلند و پر صدا که صدای اعتراض استاد را به همراه می‌آورد. او محکم با عصایش به سقف می‌کوبد.)

مرد: چه خبره؟! چی شده؟

زن: (که همچنان می‌خندد.) بالأخره صدای جناب استاد رو در آوردیم.

مرد: صداشو؟!