کتاب اخبار را پیگیری نکنید

اگر شما از اخبار دوری کنید و به جای آن مقاله‌ها و کتابهای مربوط به یک موضوع یا عنوان خاص را بخوانید یا با متخصصین و اهل فن آنها مقایسه کنید، تصویر بسیار واقعی‌تری از دنیا خواهید داشت و هرگز تحت‌تأثیر این توهم که درک و فهم ما از آینده آسان است، نخواهید شد.

هیچ خبری به اندازه اینکه شما نمی‌توانید بدون آن زندگی کنید، مهم نیست.

نظر و عقیده مثل دماغ (بینی) است - هر کسی آن را دارد. مشغول بودن با اخبار مثل این است که کل صورت ما پر از دماغ باشد.

هربرت سیمون اقتصاددان برنده جایزه نوبل این مسئله را تقریباً پنجاه سال پیش مشخص کرده بود: «آنچه که اطلاعات مصرف می‌کند، خیلی واضح هست: اطلاعات توجه دریافت‌کنندگان خود را می‌گیرند. از این رو غنای اطلاعات فقر توجه ایجاد می‌کند».

به شما اطمینان می‌دهم هر چقدر خبر فوری «داغ» تر باشد، اهمیت آن در دنیای واقعی ما کمتر است.

بیل گیتس از زمانی که شرکت مایکروسافت را تأسیس کرد دو بار در سال یک هفته کامل را به تفکر محض اختصاص می‌داد. او آن را «هفته تفکر» نامید. یک چمدان پر از کتاب و یک دسته کاغذ یادداشت برمی‌داشت و به جایی می‌رفت که به هیچ سیستم ارتباطی و حتی برق متصل نباشد.

زمانی که شما دائماً زندگی خود را در حیطه دایره توانایی خود سازماندهی می‌کنید، متوجه خواهید شد که نود و نه درصد از آنچه که در رسانه‌ها می‌خوانید، می‌بینید و می‌شنوید، ربطی به شما ندارند. آن‌ها را ببرید و دور بیندازید.

شما احتمالاً از دوران کودکی کتابهای حل جدول معما و جورچین را به‌خاطر می‌آورید که در هر صفحه چیزی جز تعدادی نقطه شماره‌گذاری‌شده نداشتند. بازی این طور بود که می‌بایست نقطه‌ها را به ترتیب به هم وصل می‌کردید و به‌تدریج شکل موردنظر پدیدار می‌شد. گزارش‌های خبری چیزی جز این نقطه‌ها نیستند و هیچ‌کس به خودش زحمت نداده تا نقطه‌ها را به هم وصل کند و معما را حل کند. اهمیتی ندارد که چقدر خبر می‌خوانید، اما بدانید هیچ تصویری از آنها پدیدار نخواهد شد.

اخبار می‌گوید که فقط وقایع و رویدادها وجود دارند و هیچ زمینه‌ای در پس آن‌ها وجود ندارد.

توماس جفرسون یکی از بنیانگذاران ایالات متحده آمریکا در سال ۱۸۰۷ این مسأله را فهمید: «فردی که هیچگاه نگاهی به روزنامه‌ها نمی‌اندازد، خیلی بااطلاع‌تر از کسی است که آنها را می‌خواند.»

نسیم طالب مثال دیگری می‌زند: بیایید تصور کنیم شخصی مقامات نیروی هوایی آمریکا را متعاقد ساخته تا درها و کابین خلبان را در هواپیماها، ضدگلوله بسازند. با انجام این کار از حوادثی مثل ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ جلوگیری می‌شد. حتی یک خبرنگار هم در مورد این شخص و ایده بسیار عالی و منحصربه‌فردش گزارشی تهیه نکرد. اخبار در مورد فوریت‌های پزشکی، تغییر مواضع یک شرکت (در برابر رفتارهای مدیریتی مثبتی که از اتخاذ تصمیمات فوری در وهله اول جلوگیری می‌کند) و مأموریت‌های نجات در مناطق جنگی گزارش ارائه می‌دهند اما در مورد عملکردهایی که باعث جلوگیری از وقوع چنین فاجعه‌های می‌شوند، سخنی به میان نمی‌آورند.

خبرنگاران به صورت ذاتی چشمشان در برابر عدم وجود مسائل نابیناست به‌خاطر اینکه آنها متوجه وقوع مسائل هستند. آن‌ها سگ‌هایی را که عوعو نمی‌کنند نمی‌بینند اما ممکن است روزی همان سگ‌ها گازتان بگیرند.

در سوئیس دره‌ای هست، یک دره دوردست، جایی که روستایی به نام موتادال وجود دارد. عده کمی از ساکنین آنجا که خود را پیش‌بینی‌کننده هوا می‌نامند - با استفاده از چیزهایی مثل مورچه‌ها و مخروط‌های کاج این کار را مأموریت خود قرار داده‌اند. جدی می‌گویم. این آدم‌های غیرمعمولی و عجیب‌وغریب اصلاً از کار خود خجالت نمی‌کشند - آن‌ها آمادگی بسیاری برای مصاحبه‌های دارند. البته بیشتر پیش‌بینی‌های آنها غلط از آب درمی‌آیند، خود پیش‌بینی‌کنندگان نیز این را می‌دانند.

خبار از شما یک متفکر سطحی می‌سازد.

محقق نیکولاس کار می‌گوید: «وقتی که آنلاین می‌شویم، وارد محیطی شده‌ایم که خواندن شتاب‌زده و تفکر عجولانه و همراه با حواس‌پرتی و یادگیری سطحی را در ما تقویت می‌کند. حتی با وجود اینکه اینترنت دسترسی آسان به حجم وسیعی از اطلاعات را برای ما فراهم می‌آورد، اما از ما یک متفکر سطحی‌نگر می‌سازد و در واقع ساختار مغز ما را عوض می‌کند».

داستان‌های خبری عمدتاً با مسائلی متمرکز می‌شوند که شما نمی‌توانید آن‌ها را تغییر دهید

ارنست همینگوی پنجاه سال پیش نوشت: «هر انسان بایستی یک مزخرف‌یاب خودکار ذاتی داشته باشد که درون او کار کند.»