کاربر ۲۶۶۰۱۸۶
۰
تا قبل از انقلاب صنعتی، اندازه و تناسبات عناصر شکل دهنده شهر، بر مبنای مقیاس انسانی و الگوی جابهجاییها نیز بر اساس حرکت فرد پیاده بود؛ یعنی او اندازه و فاصله ها را تعیین میکرد (قریب، ۱۳۸۳) این نوع جابه جاییها، هزاران سال تجربه شده و در واقع، حرکت عابر پیاده ساختار سکونتگاهها را شکل میداده است.
با شروع انقلاب صنعتی و به دنبال آن حاکمیت تفکر مدرنیسم و به ویژه مطرح شدن تئوری «شهر مناسب با اتومبیل شخصی» از نقش و اهمیت فضاهای پیاده