کتاب چگونه بر جهان حکومت کنیم؟

خیلی بد است که تنها کسانی که می‌دانند یک کشور باید چطور اداره شود، راننده تاکسی‌ها و سلمانی‌ها هستند. جرج بارنز

بابت خونی که لکه‌هایش هنوز روی دست‌هایتان است احساس عذاب وجدان دارید؟ معلوم است که نه... قدرت تمام چیزی است که از این دنیا می‌خواستید.

این نقل قول هیتلر را آویزهٔ گوش‌تان کنید: وظیفهٔ رسانه همیشه و به‌طور ثابت جلوه دادن حقیقت به طرزی است که از حق ما جانبداری کند. قدرت درک توده کم، اما قدرت فراموشی‌شان زیاد است. به‌وسیلهٔ تبلیغات می‌توان مردم را معتقد ساخت که بهشت، جهنم و جهنم، بهشت است. هر چقدر این دروغ‌ها بزرگ‌تر باشد مردم حاضرند برای تحقق آن‌ها تلفات بیشتری بدهند.

مردان واقعی تاریخ را نمی‌نویسند، می‌سازند.

دقت کرده‌اید که وقتی یک بچهٔ کوچک برای غذا، اسباب‌بازی یا عوض‌کردن پوشک کثیفش جیغ و داد راه می‌اندازد، پدر و مادرش چطور سراسیمه برای تأمین خواسته‌اش به این‌سو و آن‌سو می‌دوند؟ کودکان بزرگ‌ترین دیکتاتورها هستند.

چگونه بر جهان حکومت کنیم؟

آزادی آن‌قدر ارزشمند است که باید پیوسته جیره‌بندی شود.

کسی که آرزو دارد از او اطاعت کنند، ابتدا باید بداند چگونه دستور دهد.

دستور بدهید مجسمه‌هایتان را بسازند. هرچه بزرگ‌تر، بهتر. ترجیحاً نگاه‌تان در این مجسمه‌ها به افق‌های دور خیره شده باشد (همان جایی که پس‌اندازهای خارجی مخفی‌تان است)

قصدتان چه کودتا در محل کارتان باشد یا در کاخ ریاست‌جمهوری، سعی کنید نقشه‌تان را آخر هفته اجرا کنید. از هر سیاستمداری بپرسید به شما می‌گوید که جمعه روز خوبی برای انتشار اخبار بد است. چرا؟ چون تا روز شنبه که روز نخست کاری است هیچ روزنامه‌نگاری در موردش چیزی نمی‌نویسد. بعدش هم چه کسی می‌داند چه اتفاقی می‌افتد؟ وقتی مردم شنبه در روزنامه‌ها درباره‌اش می‌خوانند، دیگر همه‌چیز تمام شده و مردم بار دیگر زندگی روزمره‌شان را از سر می‌گیرند.

چگونه بر جهان حکومت کنیم؟

به غر زدن مردم در اتوبوس و تاکسی و مغازهٔ سلمانی کاری نداشته باشید. آن‌ها را دچار این توهم می‌کند که از آزادی بیان برخوردارند و تاریخ نشان داده که عامهٔ مردم آزادی بیان را به آزادی اندیشه ترجیح می‌دهند چون به‌ندرت با مقولهٔ دوم سروکار دارند.

دوم شدن در المپیک، نقره نصیب‌تان می‌کند و دوم شدن در سیاست، گمنامی.

چگونه بر جهان حکومت کنیم؟

مذهب: پتک مخملی هر چقدر بیشتر مذاهب را مطالعه می‌کنم بیشتر متقاعد می‌شوم که انسان در طول تاریخ چیزی جز خودش را نپرستیده است.

بعضی‌ها می‌گویند قدرت باید تقسیم شود، می‌گویند قدرت زیاد در دست یک نفر چیز بدی است، قدرت شخصیت افراد را به شکل نامطلوبی تغییر می‌دهد، قدرت اَخ است و چنین است و چنان و قس علی‌هذا. اما خیلی این حرف‌ها را جدی نگیرید، تنها آدم‌های ناتوان و بی‌جربزه از این حرف‌ها می‌زنند. کسانی که قدرت دارند می‌دانند که زندگی بدون قدرت هیچ است، بی‌معنا است. بدون قدرت هیچ‌چیز نیستید. در تندباد حوادث مثل بیدی هستید که با هر بادی می‌لرزید و احتمالش هم هست که کلاً ریشه‌کن شوید. اما با قدرت شما چیز می‌شوید، همه‌چیز. آدمی که می‌تواند دنیا را عوض کند.

ایجاد نظام اداری عظیم و پیچیده یکی از شیوه‌های پسندیده و کارآمد سر کار گذاشتن و درگیر کردن ذهن مردم‌تان است. در ضمن از این طریق می‌توانید تمام آشنایان بی‌کفایت، تنبل و مفت‌خور و برخوردار از «ژن خوب» خودتان را مشغول کار کنید. این کار چه فایده‌ای دارد؟ سر کار رفتن قوم و خویش و دوستان علاف بیکار و اکثراً بی‌هنر شما و پیشرفت سریع‌شان در طی مدارج ترقی باعث می‌شود که خودشان را مدیون و مرهون شما بدانند و بلافاصله خواسته‌های شما را اجرایی کنند. در ضمن نهادها و ادارات موازی در رقابت با یکدیگر سرشان گرم می‌شود و هیچ‌گاه تهدیدی برای شما نمی‌شوند.

سخنرانی‌های شما باید احساسات مردم را تحریک کند، نه این‌که خدای نکرده آن‌ها را به فکر کردن وادارد.

مردی که عقل در کلّه‌اش دارد و این را می‌داند، قادر به شکست ده مرد است که عقل در کله‌شان ندارند و آن را نمی‌دانند.

مردم اگر دغدغهٔ معاش نداشته باشند، فرصت می‌کنند کتاب و مطبوعات بخوانند و به این مسئله فکر کنند که اصلاً چرا باید تحت حکومت مستبدانهٔ شما زندگی کنند. پس سیاست شما باید از این قرار باشد: شرایط زندگی حداقلی برای مردم فراهم کنید.

«آیا می‌توانیم دنیا را عوض کنیم؟ نه، ولی می‌توانیم سعی‌مان را بکنیم.»

تاریخ به شما می‌آموزد که دیکتاتورها سرانجام خوبی ندارند. ـ آگوستو پینوشه

کودکان بزرگ‌ترین دیکتاتورها هستند. آن‌ها همیشه چیزی را که می‌خواهند به‌دست می‌آورند و تنها در ازای یک خنده یا یک صدای نامفهوم، پدر و مادر تمام اذیت و آزارشان را فراموش می‌کنند.

هنگامی که حاکمی جبار از مزاحمت تمامی مخالفان داخلی‌اش، چه از راه اعدام‌شان و چه از طریق تبعید و حبس‌شان آسوده می‌شود، برای یافتن دشمنی موهوم فراسوی مرزهایش را جست‌وجو می‌کنند. افلاطون

کارهایی که دیکتاتورها می‌توانند بکنند و رهبران دموکرات نه ۱. تعطیلی شبکه‌های تلویزیونی و بستن دَرِ نشریات ۲. خودداری از پرداخت مالیات ۳. چاپ تصویر نیم‌رخ و تمام‌رخشان روی تمبر و اسکناس ۴. تغییر وضعیت آب‌وهوای روز گذشته ۵. لغو قوانین قوهٔ مقننه قبل و بعد از تصویب، جلوگیری از پیگیری و اجرای احکام قضایی، پیشگیری از افزایش قدرت و اختیارات قوهٔ مجریه ۶. نگارش کتابی که فروش بالایش پیشاپیش تضمین شده و اغلب شرح حال خودشان است. ۷. دوبله پارک کردن ماشین در هر کجا و هر زمان ۸. تغییر دولت

بدون قدرت هیچ‌چیز نیستید. در تندباد حوادث مثل بیدی هستید که با هر بادی می‌لرزید و احتمالش هم هست که کلاً ریشه‌کن شوید.

میلیون‌ها نفر باید کشته شوند تا سزار، سزار شود. تامس کمپل

چون به اعتقاد او تنها بازنده‌ها بابت خطاهایشان بازخواست می‌شدند.

تجربهٔ محرومیت و رنج، یک منبع انرژی و انگیزهٔ خوب برای جاه‌طلبی‌ها و بلندپروازی‌هاست.

شخصیت ایده‌آل یک پیشوا پاسخ‌های شما به سؤالات آزمون زیر نشان می‌دهد که آیا شما شخصیت لازم برای رهبر شدن را دارید یا خیر. (امتیاز پاسخ بله یک و پاسخ خیر صفر است) ۱. قادر هستید به‌سرعت در محل کارتان جا بیفتید، با مافوق‌هایتان روابط حسنه داشته باشید و از همکاران‌تان به‌عنوان ابزار و پلکانی برای ترقی خودتان استفاده کنید؟ بله/خیر ۲. حاضرید کاری را به‌موقع و سر وقت تحویل دهید، حتی اگر به قیمت به خطر افتادن سلامت و جان چند نفر از کارگران زیردست‌تان تمام شود؟ بله/خیر ۳. می‌توانید با صدای بلند به بقیه دستور بدهید و امر و نهی کنید؟ بله/خیر ۴. همیشه در پی فرصت مناسبی هستید تا رئیس‌تان را از آن بالا به پایین بکشید یا تضعیفش کنید؟ بله/خیر ۵. ترجیح می‌دهید با یک گروه کوچک پرنفوذ با تمایلات توطئه‌گرانهٔ قوی حشر و نشر داشته باشید تا با گروه کثیری از افراد عادی؟ بله/خیر ۶. وقتی در حال صحبت دربارهٔ احساسات‌تان هستید، به‌زور جلوی پوزخندتان را می‌گیرید؟ بله/خیر