بریده‌هایی از کتاب گربه علف است و ماهی درخت

"مزهٔ مرگ می‌ده. همه چیز بوی مرگ می‌ده"

مرد اول سیگار روشن می‌کند. بی‌دلیل. بی‌آن که هوس کرده باشد. فقط برای این‌که نیست نشود و یک‌باره محو نگردد و در دهان هیچ فرو نیفتد. دستاویزی برای اثبات آن‌که بودنش را ثابت کرده باشد. نیرنگی حقیر و کوچک به آن وسعت بی‌انتهای وهمی که در اطرافش دهان گشوده.

کاش برای خوابیدن هم یه کلیدی چیزی اختراع می‌کردن. مثل کلیدی که برای خاموش و روشن کردن لامپ درست کردن. مثلاً یه تیکه غضروف کار می‌ذاشتن پشت گوش آدم که وقتی فشارش می‌دادی، خوابت می‌برد. بدون جون کندن و از این دنده به اون دنده شدن. راحت و سریع.