کتاب زنان بدون مرز

«اگر زنان آزادی و استقلال اقتصادی داشته باشند، دیگر بازیچه و منبع سوءاستفادۀ مردان نخواهند شد.»

زنانی که در صفحات این کتاب آمده‌اند، فضاهای خود را سراسر پر کرده‌اند، فضاهایی بسیار بزرگ، آن هم در روزگاری که هیچ‌کس مکانی را به آن‌ها اختصاص نداده بود.

زنانی که در صفحات این کتاب آمده‌اند، فضاهای خود را سراسر پر کرده‌اند، فضاهایی بسیار بزرگ، آن هم در روزگاری که هیچ‌کس مکانی را به آن‌ها اختصاص نداده بود.

«وقتی دختری زاده می‌شود، جامعه به زور موهبت مادری را در دامن او می‌گذارد زیرا می‌خواهد که اساساً او فقط به همان خانه‌داری و شست‌وشو مشغول باشد... اگر از همان کودکی او را طوری بار بیاوریم که فکر کند حتماً سعادت او در بچه‌دارشدن است، وقتی به سن بیست سالگی برسد، گزینه‌ای غیر از آن نخواهد داشت.»

«اگر بتوانم به‌شکل روح به دنیا بازگردم، دوست دارم آدم‌های زیادی را به‌وحشت اندازم، و اولین آن‌ها قاضی دادگاه کاساتیون خواهد بود. واقعاً لذت‌بخش است که امثال او را چنان وحشت‌زده کنی که مجنون شوند و به زانو درآیند.»

«ما هرگز دموکراسی نخواهیم داشت، مگر آن زمان که خانواده‌هایی دموکراتیک داشته باشیم و جامعه‌ای بدون دسته‌بندی‌های خودساختۀ مربوط به نژاد و جنسیت.

پیش از آن، قابله‌های دربار آزمایش‌هایی انجام داده بودند تا مشخص شود که دوشیزگی او را، چنان که خودش مدعی بود، زایل کرده‌اند. این دادگاه هشت ماه تمام ادامه داشت و در طی این مدت، آرتمیسیا هرگز از شکایت خود پا پس نکشید. آگوستینو تاسی، نقاشی که پدرش برای تعلیم او اجیر کرده بود، به شاگردش تعدی کرده بود.

«مغز من به‌طور وحشتناکی فعال و در تکاپو است. می‌خواهم چنان در دنیای کتاب‌هایم غرق شوم که گویی از گذر زمان، پیرشدن و رسیدن به مرگ، آگاه هستم.»

پیش از آن، قابله‌های دربار آزمایش‌هایی انجام داده بودند تا مشخص شود که دوشیزگی او را، چنان که خودش مدعی بود، زایل کرده‌اند. این دادگاه هشت ماه تمام ادامه داشت و در طی این مدت، آرتمیسیا هرگز از شکایت خود پا پس نکشید. آگوستینو تاسی، نقاشی که پدرش برای تعلیم او اجیر کرده بود، به شاگردش تعدی کرده بود.

فروغ زنی مطلقه بود و در مورد احساسات عاشقانه می‌نوشت؛ زنی ایرانی بود که در مورد رنج‌های این مقام می‌سرود («کن طلب حق خود، ای خواهر من!»). کاغذهای ارزان قیمت را در حجم زیاد می‌خرید و هزاران سطر شعر می‌نوشت و هرگز آن‌ها را چاپ نمی‌کرد. ولی اندکی را هم که منتشر کرده بود، برایش لقب سیلویا پلات ایران را به بار آورده بود

فرخزاد رابطه‌اش با شعر را این‌گونه توصیف می‌کرد: «نیازی حیاتی، در حد خوردن و خوابیدن. چیزی مثل نفس کشیدن.»

در جایی نوشته است: «با وجود همۀ مشکلات، من تهران خودمان را دوست دارم، و در آنجاست که زندگی‌ام معنی و هدف می‌یابد... من آن غروب‌های حزن‌انگیز، جاده‌های گل‌آلود، و آن مردم ساده و بیچاره و درمانده را دوست دارم، همه را.»