بریده‌هایی از کتاب مثل هنرمندها بدزدید

یکی از تئوری‌های من این است که افراد وقتی شما را نصیحت می‌کنند در واقع دارند با خودشان در گذشته حرف می‌زنند.

ویلسون میزنر، نویسنده، می‌گوید «اگر از یک نویسنده کپی کنید می‌شود دزدی ادبی، اگر از خیلی‌ها کپی کنید می‌شود پژوهش»

جعل کنید تا وقتی که بسازید.

یکی از تئوری‌های من این است که افراد وقتی شما را نصیحت می‌کنند در واقع دارند با خودشان در گذشته حرف می‌زنند.

هر چیزی که لازم است گفته شود تا حالا گفته شده. ولی از آن جا که هیچ کس گوش نکرده لازم است که همه چیز دوباره گفته شود

در زندگی منظم و مرتب باشید، تا بتوانید در کارتان سخت و اصیل باشید.»

هر وقت مانده بودید که حرکت بعدی‌تان چه باید باشد فقط از خودتان بپرسید «چی داستان بهتری می‌سازد؟»

«هنر، سرقت است». Pablo Picasso

«زباله که وارد شود، زباله خارج میشود»

مانیفست این است: نقاشی‌ای را بکشید که می‌خواهید ببینید، کسب‌وکاری را شروع کنید که دوست دارید بگردانید، موزیکی را بنوازید که دوست دارید بشنوید، کتابی را بنویسید که دوست دارید بخوانید، محصول‌هایی را بسازید که دوست دارید استفاده کنید – کاری را بکنید که دوست دارید انجام شود.

«فقط یک راه هست. مهربان باشید».

افراد وقتی شما را نصیحت می‌کنند در واقع دارند با خودشان در گذشته حرف می‌زنند.

راهی بیابید که بدن‌تان را وارد کارتان کنید. اعصاب ما خیابان یک‌طرفه نیستند – همان قدر که مغز به اعضای بدن پیام می‌دهد اعضای بدن هم می‌توانند به مغز پیام بدهند.

قانون طلایی در دنیای فراپیوستهٔ ما طلایی‌تر هم هست. یک درس مهم: اگر شما دربارهٔ کسی در اینترنت حرف بزنید، خواهد فهمید. همه یک هشدار گوگلی (Google Alert) برای اسم‌شان دارند.

«شما به عنوان (هنرمند) قلابی شروع می‌کنید و یک (هنرمند) واقعی می‌شوید.»

همهٔ کارهای خلاقه بر چیزهایی که از قبل وجود داشته‌اند بنا شده‌اند. هیچ چیزی کاملا اصل نیست.

ما به سمت نوع خاصی از کارها کشیده می‌شویم چون از کسانی که آن کار را انجام می‌دهند الهام می‌گیریم.

آندره ژید، می‌گوید «هر چیزی که لازم است گفته شود تا حالا گفته شده. ولی از آن جا که هیچ کس گوش نکرده لازم است که همه چیز دوباره گفته شود»

هر ایدهٔ جدیدی آمیزه یا چینش جدیدی از یک یا چند ایدهٔ قدیمی‌تر است

جاناتان لتم می‌گوید وقتی مردم به چیزی می‌گویند «اصل» در نُه مورد از هر ده تا، صرفا منبع مربوطه را نمی‌شناسند.

نکتهٔ عالی دربارهٔ کار خلاقه همین است: اگر به حرکت درآییم، اگر گیتار را بنوازیم، کاغذهای یادداشت را روی میز زیرورو کنیم، گِل ورز بدهیم، حرکت، مغز را راه می‌اندازد.

آندره ژید، می‌گوید «هر چیزی که لازم است گفته شود تا حالا گفته شده. ولی از آن جا که هیچ کس گوش نکرده لازم است که همه چیز دوباره گفته شود».

اگر دو یا سه علاقمندی واقعی دارید فکر نکنید که مجبور اید یکی از آن‌ها را انتخاب کنید. از هیچ کدام دست نکشید. همهٔ علاقمندی‌های‌تان را در زندگی‌تان نگه دارید.

«بهترین راه برای تایید گرفتن بی‌نیازی از آن است».

در این عصر اطلاعات و فراوانی و بار اضافی، آن‌هایی جلو می‌افتند که می‌دانند چه چیزی را کنار بگذارند، بنابراین می‌توانند روی چیزی تمرکز کنند که واقعا برایشان مهم است. هیچی فلج‌کننده‌تر از تصور امکان‌های نامحدود نیست. این فکر که می‌توانید هر کاری بکنید وحشتناک است.

هیچ کسی با سبک‌اش زاده نشده است. وقتی به دنیا می‌آییم نمی‌دانیم کی هستیم. در آغاز با رفتن در نقش قهرمانان‌مان می‌آموزیم. ما با کپی کردن یاد می‌گیریم. این جا داریم از تمرین حرف می‌زنیم نه از دزدی هنری. دزدی هنری یعنی اثر کس دیگری را به عنوان اثر خودتان جا بزنید. کپی کردن یعنی مهندسی معکوس. مثل یک مکانیک که قطعه‌های ماشینی را از هم باز می‌کند تا ببیند چه طور کار می‌کند.

خلاقیت فقط آن چیزهایی که برای جای دادن انتخاب می‌کنیم نیست؛ بلکه همچنین چیزهایی است که برای حذف کردن انتخاب می‌کنیم.

«نگران این نباشید که مردم ایده‌های‌تان را بدزدند. اگر ایده‌های‌تان خوب باشند باید آن‌ها را به گلوی افراد فرو بدهید.»

سفر باعث می‌شود دنیا نو به نظر برسد، و وقتی دنیا نو به نظر می‌رسد مغز ما سخت‌تر کار می‌کند.

چیزی که ما را جالب می‌کند فقط آنچه تجربه کرده‌ایم نیست بلکه همچنین آن چیزهایی است که تجربه نکرده‌ایم. وقتی کارتان را انجام می‌دهید هم همین صادق است: باید محدودیت‌های‌تان را در آغوش بکشید و به پیش بروید.