کتاب خدایان بدکردار

برای منتقدان و مفسران همذات‌پنداری نزدیک مردم با سلبریتی‌ها با دین همانندی‌هایی دارد. معمولاً به سلبریتی‌ها بُت یا شمایل می‌گویند و گاهی آن‌ها را (مقدس) و حتی (خدایان) می‌خوانند. می‌گویند هواداران سرسپردۀ سلبریتی‌ها هستند، آن‌ها را عاشقانه دوست دارند و در بسیاری از موارد رفتار هواداران چیزی شبیه به (پرستش) است. در ادبیات دانشگاهی دربارۀ فرهنگ شهرت این استدلال که فرهنگ شهرت جایگاه دین را به خود گرفته یا خودش به نوعی دین بدل شده کاملاً رایج است.

کتاب‌های «سلبریتی‌های اینترنتی: فهم شهرت آنلاین»، «خدایان بدکردار: رسانه‌ها، دین و فرهنگ شهرت»، «فعالیت‌های انسان‌دوستانۀ سلبریتی‌ها»، «اخلاق شهرت و از دست رفتن اقتدار دینی» و «راهنمای مطالعات شهرت راتلج» از کتاب‌هایی است که ترجمۀ آن پایان یافته است.

درواقع اساساً سلبریتی به کسی گفته می‌شود که می‌تواند در خدمت «فروش بیشتر» یا «پیروزی» در یک کارزار سیاسی قرار گیرد. استفاده از سلبریتی‌ها، به‌عنوان بخشی از راهبردهای بازاریابی، رویه‌ای معمول در شرکت‌های بزرگ است و این شرکت‌ها با استفاده از آنان، نشان‌های تجاری خود را ارتقا می‌بخشند. شرکت‌ها هم سرمایه‌های درحورتوجهی را برای تولید سلبریتی‌ها خرج می‌کنند و هم به واسطۀ بصری‌سازی جذابیت سلبریتی‌ها، سرمایۀ قابل توجهی به دست می‌آورند. درواقع مفهوم سلبریتی به رسانه گره خورده است و بدون پشتیبانی رسانه‌ها نمی‌توان انتظار شکل‌گیری سلبریتی‌ها را داشت.

سلبریتی‌ها مهم‌اند، اما نه به دلیل مهارت‌های مادرزاد، هوش، نبوغ یا حتی موفقیت‌هایشان. اکثر سلبریتی‌ها هوش چندانی ندارند و بیشترشان بی‌استعدادند. سلبریتی‌ها نه به خاطر خودشان، بلکه به دلیل چیزی که بازنمایی می‌کنند اهمیت دارند.

افول نهادهای دینی باعث ایجاد خلائی شده که به وسیلۀ رسانه‌های امروزین پر می‌شود. برخلاف انتظار، این امر باعث نشده یک عصر سکولار به وجود بیاید. برعکس، سلبریتی‌ها را هوادارانی به جایگاه خدایی رسانده‌اند که وسوسه‌ها و تمناهای دینی‌شان در حوزه‌ای که می‌تواند بهترین چیزها یا بدترین چیزها را برایشان به ارمغان بیاورد، همچنان فعال‌اند.

در سال ۱۶۵۱ توماس هابز در کتاب لوایتان دربارۀ نفوذ اسطوره‌های باستان بر کسانی که به دنبال افتخارند نوشت: وقتی انسانی تصویر خودش را با تصویر و کنش‌های یک انسان دیگر درآمیزد، مانند زمانی که مردی خود را هرکول یا اسکندر بپندارد (که بیشتر در مورد آن‌هایی رخ می‌دهد که زیاد در مورد رومی‌ها می‌خوانند) این یک تخیل مرکب و داستانی در ذهن است... افتخاری پوچ که از وانمود کردن به داشتن توانایی‌هایی یا فرض به داشتن این توانایی‌ها در خودمان حاصل می‌شود و خوب می‌دانیم بیشتر برای مردان جوان روی می‌دهد و به وسیلۀ تاریخ‌ها یا داستان‌های تخیلی از شوالیه‌ها تغذیه می‌شود؛ و بیشتر وقت‌ها با بالا رفتن سن یا سر و سامان گرفتن در یک شغل درست می‌شود