کتاب زنانگی از دست رفته و چگونگی احیای آن

عشق یعنی خودت به تنهایی، دنیا شوی، دنیای فردی دیگر شوی؛

ما غربی‌ها، به طور غریزی می‌دانیم در فرهنگ شرق، عنصری اساسی وجود دارد که ما برای درمان فرهنگ غربی تُهی خود به آن نیاز داریم.

وقتی متوجه می‌شویم که هیئت نمایندگان کلیسای قرن ششم در مکون (بخشی در کشور فرانسه که در شمال لیون واقع شده) مدت‌ها بر سر این موضوع که آیا زنان روح دارند یا نه، بحث می‌کردند شوکه می‌شویم

بُعد ناخودآگاه روانِ ما همان چهره‌ای را از خود به ما نشان می‌دهد که ما به آن نشان داده‌ایم.

«سه استاد - درد، زمان و وفاداری - به من صبر را آموخته‌اند».

روان همه ما هم از ویژگی‌های مردانه و هم از خصایص زنانه برخوردار است؛ این ویژگی روان انسان همچون تیغی دو لبه است که هم می‌تواند در خدمت ما باشد و هم می‌تواند ما را برده و اسیر خودش سازد.

«یک زن واقعاً چه می‌خواهد؟ او می‌خواهد فرمانروای زندگی خودش باشد!»

هر بار بخواهیم از تقدیر اجتناب کنیم، اتفاقاً باعث می‌شویم یکی از رشته‌های ریسمانِ تقدیر در جای مناسب خود قرار گیرد.

زنانگی ماهیتی است که هستهٔ هویت زنانهٔ یک زن و همچنین احساسات و ارزش‌های یک مرد را تحت تأثیر قرار می‌دهد.

تا زمانی که صرفاً ارزش‌های مردانه بر سر قدرت هستند، هیچ عشقی وجود نخواهد داشت. غالباً قدرت، به بهای نابودی عشق به دست می‌آید و بنابراین عشق از بین می‌رود.

خودآگاهی تنها با دست تقدیر بر سر راه ما قرار می‌گیرد و تنها زمانی می‌توانیم از خودآگاهی بهره‌مند شویم که در فرایند دستیابی به آن مشارکت کنیم و بهای آن را تمام و کمال بپردازیم.

در پی هر نوآوری، ناگزیر به پذیرش یک ویرانی هستیم.

معنا، قلمروی زنانگی است. بدون برخورداری از زنانگی امن در دنیای درون‌روانی، امکان ندارد از زندگی خود رضایت داشته باشیم یا برای آن معنایی بیابیم.

وقتی بهای رشد درونی را نپردازیم، ناچار به تحمل احساس تنهایی، اضطراب و از خود بیگانگی می‌شویم.

اودیپ می‌گوید: «سه استاد - درد، زمان و وفاداری - به من صبر را آموخته‌اند». اودیپ متوجه می‌شود که دو پسرش درگیر جنگ قدرت شده‌اند، اول با کرئون و سپس با یکدیگر. پسرهای اودیپ برای به دست آوردن فرمانروایی سرزمین مادریشان تا سر حد مرگ می‌جنگند و صراحتاً بیان می‌کنند که فرمانروایی تبس را به بازگشت پدر ترجیح می‌دهند. اودیپ در پاسخ می‌گوید: فقط این دو دخترم همهٔ آنچه را که از عهدهٔ زنان بر می‌آید برای من انجام داده‌اند آن‌ها هر آنچه را که من نیاز داشتم، به من ارزانی کردند آن‌ها به من غذا دادند، از من محافظت و مراقبت کردند. اما برادران آن‌ها، پدرشان را به تاج و تخت فروختند، و سلطنت و قدرت پادشاهی را به پدرشان ترجیح دادند.

نگاهی که فرد به بیرون و دنیای روزمره می‌اندازد، به بینشی درونی مبدل می‌گردد و در نهایت منجر به رونق فرهنگ می‌شود

خودآگاهی، هستهٔ اصلی شخصیت فرد را بارور و غنی می‌سازد.

در فقدان هویت زنانه، دستاوردها هر چند قهرمانانه باشند، اما به بهای محرومیت از صمیمیت، احساس، شادی و آرامش بدست می‌آیند.

مردان و زنانی که به دستاوردهای مردانه خود انرژی درونی زنانه می‌افزایند، کاری بسیار هوشمندانه انجام می‌دهند. ما به شکل‌های گوناگونی می‌توانیم موفقیت‌های مردانه و انرژی زنانه را با هم در آمیزیم: مثلاً نیم ساعت و در سکوت به مراقبه بپردازیم، هدیه‌ای بخریم و جشنی برپا کنیم.

اگر زنانگی چهرهٔ ترسناکش را به نمایش بگذارد، بهترین کاری که یک مرد می‌تواند انجام دهد این است که احترام و ادب را حفظ کند. این جادوی تغییر است که بیش از هر وسیلهٔ دیگری موجب می‌شود زنانگی کج‌خلق و به تاریکی رانده شده، به سرعت و باری دیگر زیبایی واقعی خود را بازیابد. این داستان، دربارهٔ ساز و کار انرژی زنانهٔ درون‌روانی است و چه برای مردانی که سعی دارند با بخش زنانهٔ روان خود ارتباط برقرار کنند و چه برای زنانی که در تلاشند تا هویت اصلی خود را بیابند، اهمیت دارد و البته این اصل را نباید در روابط بیرونی زن و مرد نیز نادیده گرفت.

«یک زن واقعاً چه می‌خواهد؟ او می‌خواهد فرمانروای زندگی خودش باشد!»

زنانگی ارزش‌هایی همچون احساسات، آرامش، خرسندی و چشم‌اندازی زنانه است و تنها در سایه زنانگی می‌توانیم از درد و رنجی که متحمل شده‌ایم، رهایی یابیم.

ریشهٔ مشکل ما اینجا است که در دستور زبانمان هیچ واژه یا هیچ مفهومی برای این نیمهٔ تاریک نداریم که نشان دهد به همان اندازه‌ای که برای نیمهٔ روشن امور ارزش قائلیم، نیمهٔ تاریک آن‌ها را نیز ارج می‌نهیم.

هیچ چیز پست‌تر و غیر انسانی‌تر از این نیست که فرد دیگری را – که هیچ تقصیری ندارد - وادار کنیم بهای اشتباهات و خطاهای ما را بپردازد. موضوع این نیست که آن اشتباه مربوط به یک دعوای خانوادگی باشد یا رخدادی بین‌المللی؛ بلکه موضوع خودِ آن تاوان و بهایی است که باید پرداخت شود.

در مسیر زندگی گاهی کنترل رویدادها از دست انسان خارج می‌شود اما باز هم طرز برخورد هوشمندانه یا غیر هوشمندانه اوست که می‌تواند پایانی باشکوه یا فاجعه‌بار برای داستانش رقم بزند. درست است که تقدیر و بنابراین آنچه تقدیر برایمان رقم می‌زند، در اختیار ما نیست اما شیوهٔ برخورد ما با تقدیر در اختیار خودمان است و بنابراین مسئول آن هستیم.

دنیای واقعی نیز غالباً زنان در ارتباط با مردان این حس را دارند که گویی مردها ناگهان به لحاظ روان‌شناختی و عاطفی غیب می‌شوند! هرگاه زن بتواند نشانه‌ای کوچک از ماهیت واقعی یک مرد را تشخیص دهد و با آن ارتباط برقرار کند، می‌تواند به مرد کمک کند تا بار دیگر یکپارچگی روانی خود را به دست آورد.

اگر زنانگی چهرهٔ ترسناکش را به نمایش بگذارد، بهترین کاری که یک مرد می‌تواند انجام دهد این است که احترام و ادب را حفظ کند. این جادوی تغییر است که بیش از هر وسیلهٔ دیگری موجب می‌شود زنانگی کج‌خلق و به تاریکی رانده شده، به سرعت و باری دیگر زیبایی واقعی خود را بازیابد

معنا، قلمروی زنانگی است. بدون برخورداری از زنانگی امن در دنیای درون‌روانی، امکان ندارد از زندگی خود رضایت داشته باشیم یا برای آن معنایی بیابیم.

اگر حتی ساده‌ترین شادمانی، پیام‌آور معنا و ارتباط انسانی باشد ارزشش را دارد که همیشه آن را به خاطر داشته باشیم.

چیزی که یک زن واقعاً می‌خواهد این است که فرمانروای زندگی خودش باشد.