کتاب هفت جلوه حسن

و جبرئیل گفت نام او را حسن بگذار

سرور و سالار من؛ به خاطر داری؛ روزی را که کسی پیش تو آمد و گفت میان من و دشمنم منصفانه داوری کن. تو پرسیدی دشمن تو کیست؟ او جواب داد فقر و ناداری... سر پیش انداختی؛ از حیا و شرم، و خادم خویش را گفتی هرچه موجودی داریم بیاور. او رفت و با پنج هزار درهم بازگشت. پول را به او دادی و گفتی هر وقت دشمن تو بنای ناسازگاری گذاشت، باز هم برای دادخواهی نزد من بیا. (۱۲)

سرور و سالار من؛ به خاطر داری؛ روزی را که کسی پیش تو آمد و گفت میان من و دشمنم منصفانه داوری کن. تو پرسیدی دشمن تو کیست؟ او جواب داد فقر و ناداری... سر پیش انداختی؛ از حیا و شرم، و خادم خویش را گفتی هرچه موجودی داریم بیاور. او رفت و با پنج هزار درهم بازگشت. پول را به او دادی و گفتی هر وقت دشمن تو بنای ناسازگاری گذاشت، باز هم برای دادخواهی نزد من بیا

شنیده‌ام روزی غلام سیاهی را دیدی که باغبانی می‌کند. از قرص نانی که در اختیار اوست، لقمه‌ای خود می‌خورد و لقمه‌ای به سگی می‌بخشد. پرسیدی چرا چنین می‌کنی؟ پاسخی کوتاه می‌دهد: شرم می‌کنم خود از این لقمه نان بخورم و او را محروم کنم. پاسخ شرم او چقدر است؟ باورکردنی نیست... این اندازه که باغ را بخری، غلام را نیز، غلام را آزاد کنی و باغ را به او ببخشی

لیک من خود تو را برگزیدم و از آن چهارده مشعل هدایت، انگشت اشاره به سمت تو بردم، به امید آنکه تو نیز در روزی که آدمها کمتر خواهان دارند، مرا برگزینی!

تو مگو ما را بدان شه بار نیست با کریمان کارها دشوار نیست

سه بار تمام دارایی‌ات را با خدا قسمت کردی. دوبار نیز همه‌اش را در راه خدا بخشیدی و شدی کریم اهل بیت. به خدا این لقب برازنده توست.