کتاب سی وده

هیچ جایی را مثل این‌جا ندیده‌ام. مرد و زنی که قریب به پانزده ساعت تشنه و گرسنه مانده‌اند و گرمای طاقت‌فرسا و کویری را تحمل کرده‌اند، با وجود گرما و عطش هنگام شنیدن صدای اذان به خواندن نماز جماعت مشتاق‌ترند تا نشستن سر سفره.

چشم که به قرآن باشد، دلت نمی‌آید رویت را به هر بهانه‌ای ازش جدا کنی.

خدایا! به‌خاطر خودت و نه به‌خاطر ما، کمی از دردهایمان را در این ماه کم کن. نمی‌دانم دعایم خوب بوده یا بد. مردم هم دست‌هاشان را بالا می‌آورند و بلند می‌گویند: آمین.

«وَ تَحْسَبُهُمْ أَیْقَاظاً وَ هُمْ رُقُودٌ»؛ پنداری‌شان بیداران، و آنان خفتگان.