کتاب ما در برابر شما

بدی بزرگ شدن این است که آدم می‌فهمد همه‌جا همین‌طور است.

مشکل رؤیا همین است: به قله آرزوهایت که می‌رسی، تازه می‌فهمی ترس از ارتفاع داری!

«سوراخ‌های کوچک‌اند که کشتی‌های بزرگ را غرق می‌کنند.»

روی دیوار اتاق رختکن باشگاه نوشته است: «به هر که بیشتر داده شده از او بیشتر گرفته خواهد شد.»

من خیلی دوست صمیمی داشتم اما تا حالا دوست صمیمی کسی نبودم. می‌فهمی؟

هیچ‌کس نمی‌داند چرا. فقط ناگهان دو نفر به‌جای اینکه با هم زندگی کنند، تنها کنار هم زندگی می‌کنند

مردم یک دروغ ساده را ترجیح می‌دهند به یک راست پیچیده، چون دروغ مزیتی دارد که شکست‌ناپذیرش می‌کند: حقیقت باید بتواند تمام جزئیات یک حادثه را باز کند وشرح دهد، اما دروغ فقط کافی است باورکردنی باشد

بدترین چیزی که ما درباره شما می‌دانیم این است که به شما وابسته‌ایم. که کارهای شما روی زندگی ما تأثیر می‌گذارد؛ نه‌فقط کارهای کسانی که ما انتخابشان می‌کنیم، نه‌فقط کارهای آن‌ها که دوستشان می‌داریم، بلکه حتی کارهای شما آدم‌های بی‌شعور. همین شماها که هیچ صفی را رعایت نمی‌کنید، همین شماهایی که نمی‌توانید درست رانندگی کنید، همین شماهایی که از سریال‌های مزخرف تلویزیون خوشتان می‌آید و توی رستوران بلندبلند حرف می‌زنید و بچه‌هایمان توی مدرسه از بچه‌هایتان اسهال و استفراغ می‌گیرند. همین شماها که کج پارک می‌کنید و مشاغل ما را قاپ می‌زنید و به حزب‌ها و آدم‌های ناجور رأی می‌دهید. شماها بر لحظه‌لحظه زندگی ما تأثیر دارید. خداوندا! به همین دلیل است که از شما بیزاریم!

بزرگ شدن برای بعضی دخترها چیزی نیست که انتخابش کرده باشند؛ برخی دخترها مجبورند بزرگ شوند.

زندگی در اینجا هرگز آسان نبوده. همین بود که ما از عهده‌اش برآمدیم و شما نه.

هر آدمی صدها آدم در درون خود دارد

وقتی ایزاک مرد، همه می‌پرسیدند: «آدم چطور می‌تونه از پس همچین اندوهی بربیاد؟» و تنها جواب پیتر این بود که آدم نمی‌تواند. آدم فقط به نفس کشیدن ادامه می‌دهد و بس.

«غم بهاییه که برای عشق می‌پردازیم، رامونا. قلب شکسته یه قلب کامله.

در دنیای مردها زن‌ها همیشه مشکل اصلی‌اند.

همه تنهایند. ما تنها به دنیا می‌آییم، تنها می‌میریم و تنها دعوا می‌کنیم.

عشق پدر و مادرها عشقی است بی‌پروا، طاقت‌فرسا و بی‌پاسخ

همه دنبال منافع‌اند، تنها فرق آدم‌ها این است که منافع برای هر کسی معنایی دارد.

«تو دلت پسر می‌خواد یا دختر؟» آنا جوری که انگار تمام عمرش را به این پرسش اندیشیده است پاسخ می‌دهد: «پسر.» «چرا؟» «چون برای پسرها شاید گاهی دنیا بر وفق مرادشون بچرخه، اما دنیا تقریباً همیشه بر ضد ما دخترهاست.»

بهای یک پدر یا مادر خوب بودن چیست؟ چیز زیادی نیست. فقط همه‌چیز، دقیقاً همه‌چیز.

به‌تازگی کتابی درباره تروریسم خوانده که در آن یک مورخ تشبیهی با یک مغازه چینی‌فروشی ارائه کرده: یک مگس به‌خودی‌خود نمی‌تواند یک فنجان چای را واژگون کند، اما اگر مگسی دم گوش یک گاو وزوز کند و گاو دیوانه به مغازه هجوم بیاورد، هر ویرانی‌ای ممکن است رخ دهد.

مردم معمولاً خشمشان را سر آنکه سزاوارش است خالی نمی‌کنند. ما معمولاً خشممان را سر اولین آدم دم‌دست خالی می‌کنیم.

وقتی رابطه‌ای نفس‌های آخرش را می‌کشد یک سؤال هر شب در ذهن هر دو طرف تاب می‌خورد: از اول همین‌طور بود؟

هزار سال زمستان را از سر گذرانده بودیم تو ویران بودی من ماتم‌زده طناب را گره زدم و آویختم چند بار مردیم پیش از تولد شانزده سالگی

جامعه یعنی حاصل‌جمع انتخاب‌های ما

هر آدمی صدها آدم در درون خود دارد اما در چشم دیگران تنها یکی از آن‌ها رخ می‌نماید

بدبینی فقط یک واکنش شیمیایی است در برابر ناکامی‌های بسیار.

برایت آرزوی دلی دلیر دارم و خونی جوشان قلبی تپنده و عشقی آتشین و روحی حادثه‌جو ای کاش که بیابی آنچه را می‌جویی و پایان خوشی در انتظارت باشد.

فراموشی بهترین هدیه‌ای است که ورزش به آدم می‌دهد.

در کتابی از یک متخصص آمار بریتانیایی خوانده که طبق آمار، شمار نوزادان متولدشده در شهرهایی که جمعیت لک‌لک بیشتری دارند بیشتر از شهرهایی است که جمعت لک‌لک‌ها در آنجا کمتر است. «این چه چیزی را ثابت می‌کند؟ که نوزادان را لک‌لک‌ها می‌آورند!» آمار اشتباه می‌کند؟ البته که نه. درواقع، به‌طور طبیعی در شهرهایی که دودکش‌های بیشتری دارند لک‌لک‌های بیشتری هم زندگی می‌کنند، چون لک‌لک‌ها روی دودکش‌ها خانه می‌سازند. دودکش بیشتر یعنی خانه بیشتر، جمعیت انسانی بیشتر و درنتیجه بچه بیشتر.

عشق پدر و مادرها عشقی است بی‌پروا، طاقت‌فرسا و بی‌پاسخ.