تحمل دشواریهای زمانه هنگامی که جهانیان نظاره میکنند، هنر نیست. انسان در چنین مواقعی شجاعانه میجنگد، حتی شاید با انگیزههایی پوچ؛ اما کسی که در قعر گمنامی، در برابر ناملایمات روزگار عرضاندام کند، کسی که بدون دوستی که دلگرمی دهد، همدمی که دلسوزی کند یا حتی بدون امید به برطرف شدن گرفتاریهایش، بتواند با آرامش و خونسردی رفتار کند، اوست که لایق صفت «بزرگ» است؛ چه رعیت باشد چه ندیم شاه، باید وی را تحسین کرد و در مقام احترام نشاند و از او سرمشق گرفت.