بریده‌هایی از کتاب شرح یکصد غزل اول از دیوان شمس تبریزی

شاد از غم شو که غم دام لقاست اندرین ره سوی پستی ارتقاست

گر تو کنی بر مه تفو بر روی تو بازآید آن ور دامن او را کشی هم بر تو تنگ آید قبا پیش از تو خامان دگر، در جوش این دیگ جهان بس برطپیدند و نشد، درمان نبود الّا رضا

عقل گوید شش جهت حدست و بیرون راه نیست عشق گوید راه هست و رفته ام من بارها عقل بازاری بدید و تاجری آغاز کرد عشق دیده زان سوی بازار او بازارها عاشقان دردکش را در درونه ذوق‌ها عاقلان تیره‌دل را در درون انکارها عقل گوید پا منه کاندر فنا راه نیست عشق گوید: عقل را کاندر توست آن خارها