بریده‌هایی از کتاب شخصیت پردازی پویا

مواظب افکارت باش؛ به واژه‌ها تبدیل می‌شوند. مواظب واژه‌هایت باش؛ به اعمال تبدیل می‌شوند. مواظب اعمالت باش؛ به عادت تبدیل می‌شوند. مواظب عادت‌هایت باش؛ به شخصیت تبدیل می‌شوند. مواظب شخصیتت باش؛ به سرنوشت تبدیل می‌شود.

، ما دوست داریم در داستان با کسانی معاشرت صمیمانه داشته باشیم که احتمالاً به خانه‌مان دعوتشان نمی‌کنیم

رمان، مانند یک فرش شرقی، نقشه‌ای دارد و هر چیزی که در آن هست برای کمک به شکل گرفتن طرح و نقشه آن به کار رفته است. اگرچه این امر به‌ویژه در مورد داستان کوتاه صادق است، در مورد رمان هم مصداق دارد. نخ‌ها و خامه‌ها قرار است کل تاروپود فرش را بسازند، نه اینکه در میانهٔ کار ریش‌ریش شوند و به امان خدا رها شوند.

وقتی همه عجیب و غریب‌اند، هیچ‌کس واقعاً غیرعادی به نظر نمی‌رسد.

اگر شخصیتِ تنها، منزوی، یا خون‌سردی دارید و حال و هوایی می‌خواهید که با چنین فردی سازگار باشد، داستانتان را مرور و تقریباً همهٔ توصیفات را حذف کنید. آیا داستانتان بهتر می‌شود؟ اگر نشد، همیشه این امکان را دارید که همهٔ توصیف‌ها را به آن برگردانید.

هر چیزی را که دربارهٔ شخصیت خود می‌دانید نمی‌توانید در داستان خود بیاورید. سنجیده و هنرمندانه نکاتی را از میان آن‌ها انتخاب کنید. حذف توصیفات باعث می‌شود به نحو ظریفی نشان دهید که شخصیت‌ها با محیط اجتماعی ارتباطی ندارند. با حذف گفت‌وگوها نویسنده‌ها بر مکان و زمان داستان بیشتر تأکید می‌کنند. حذف برخی از جزئیات ممکن است نبودن آن عناصر را برجسته‌تر کند. ذکر نکردن انگیزه‌های روشن، خواننده را وامی‌دارد خودش دنبال آن‌ها باشد. نوع قالب ادبی تعیین می‌کند که چه چیزی را باید حذف و چه چیزی را حفظ کنید.

قهرمان شما نباید بی‌عاطفه و بی‌احساس باشد؛ برای اینکه این شخصیت جذاب باشد باید نگرشی به حوادث و اشیای دنیای اطرافش داشته باشد.

آن قسمت از افکار شخصیت که برای اعتبار بخشیدن به طرح در پایان داستان می‌آید باید به طور طبیعی با کلمات خود شخصیت (و نه با زبان نویسنده) بیان شود. و این معمولاً به این معنی است که شخصیت دربارهٔ آنچه یاد گرفته و به چه قیمتی، و یا هر دوی این‌ها تأمل و تعمق می‌کند.

داستان می‌تواند در ذهن از هر کجا و هر چیزی شروع شود: سوژه، تصویر خیال، شخصیت، محیط، مشکل، یک فناوری بزرگ، فاجعه‌ای طبیعی، و... از این نقطهٔ آغاز به شخصیتی برسید که در زندگیِ عملی‌اش با خطری مواجه است. پرونده‌ای برای شخصیت خود بسازید، به آن فکر کنید و رفته‌رفته آن را تکمیل کنید تا اینکه احساس کنید او را خوب می‌شناسید. ببینید این شخصیت با چه چیزی درگیری دارد، در مقابل آن چه واکنشی بروز می‌دهد، این‌ها چه تأثیری در گره‌گشایی داستان دارند و در پایانِ حوادث او چه احساسی به آن‌ها دارد؟ این دانسته‌هایتان را بر انگیزه‌های زیربنایی شخصیت، مانند ترس و/ یا عشق استوار کنید.

شخصیت‌هایتان باید مثل همسایه‌هایتان برای شما واقعی بشوند. اگر برایتان واقعیت نداشته باشند، صد درصد خاطرجمع باشید که برای همسایه‌هایتان هم واقعی نخواهند بود. اگر برایتان واقعی باشند، می‌توانید دنیا را از دریچهٔ چشم‌هایشان، به علاوه دریچهٔ چشم‌های خودتان، ببینید/ تام کلانسی.

مؤثرترین و واقعی‌ترین کتاب‌ها، از نظر تأثیرات، آثار داستانی‌اند. آن‌ها خواننده را به پذیرش اصول جزمی‌ای ملزم نمی‌کنند که بعدها باید به نادرستی آن‌ها پی ببرد؛ آن‌ها درس‌هایی را به خواننده نمی‌دهند که بعدها باید از سر خود بیرونش کند. آن‌ها درس‌های خود زندگی را تکرار، بازآرایی، و روشن‌تر می‌کنند/ رابرت لویی استیونسون.