کتاب مثل یک راهب فکر کن

کسی که به شما آسیب می‌زند، خود از پیش آسیب دیده است.

در آشرام عادت داشتیم در پشه‌بند بخوابیم. هر شب ورودی پشه‌بند را می‌بستیم و با چراغی مخصوص مطمئن می‌شدیم پشه‌ای داخل نباشد. یک روز صبح که بیدار شدم، دیدم پشه‌ای در توری باقی مانده و حداقل ده جای بدنم را نیش زده است. یاد جملهٔ دالایی لاما افتادم که می‌گوید «اگر گمان می‌کنید کوچک‌تر از آنید که تأثیرگذار باشید، سعی کنید با یک پشه در پشه‌بند بخوابید.» متأسفانه افکار و نگرش‌های منفی مانند پشه است؛ حتی کوچک‌ترین آن‌ها قادر است آرامش ما را بر هم بزند.

ترس مانع مرگ نمی‌شود، بلکه مانع زندگی می‌شود. ــ بودا

«مقایسه، شِکوه و انتقاد، سرطان‌های ذهن‌اند.»

سِنِکا، فیلسوف رومی، می‌گوید: «ترس‌های ما بسیار بیشتر از خطرات پیرامون ماست و ما در ذهن خود، بسیار بیشتر از آنچه در واقعیت وجود دارد، رنج می‌کشیم.»

وقتی از دیگران عیب‌جویی می‌کنیم، توجه ما به خصایص منفی خودمان نیز جلب می‌شود؛ اما هنگامی که خوبی را در دیگران جست‌وجو می‌کنیم، متوجه بهترین‌های وجود خود می‌شویم.

نمی‌خواهم بگویم مدرسه ما را برای زندگی آماده نکرده است،

«ترس از بهترینِ ما بدترین می‌سازد.»

گاهی می‌توان ردپای ترس را در طفره رفتن‌ها و عملکردمان در انجام دادن کارها پیدا کرد.

روحانی آمریکایی و مؤسس بنیاد مراقبهٔ واشنگتن، تارا براچ، جایی نوشته است: «تا زمانی که خوشبختی ما در گروی وقایع متغیر بیرونی باشد، همیشه در حال دویدن به‌دنبالشان خواهیم بود.»

وابستگی به مسائل فانی، آن‌ها را بر ما چیره می‌کند و درنهایت به منشأ درد و رنجمان تبدیل می‌شوند؛ اما اگر ذات فانی آن‌ها را بپذیریم، شکرگزار همین فرصت محدودی خواهیم بود که به ما امانت داده شده است

رضایت مادی، بیرونی است درحالی‌که خوشبختی احساسی درونی است

اما خوشبختی یعنی داشتن حس رضایتمندی از خود، روابط واقعی و عمیق، و ساختن دنیایی بهت

واژهٔ سانتیدوا، یعنی «کنترل عوامل بیرونی ممکن نیست، اما اگر فقط ذهن خود را کنترل کنیم، چه نیازی است عوامل دیگر را کنترل کنیم؟»

جامعه‌شناسی به نام چارلز هورتون کولی، در سال ۱۹۰۲، نوشت: «من آنچه که می‌پندارم نیستم، آنچه تو نیز می‌پنداری نیستم. من آنچه هستم که فکر می‌کنم تو فکر می‌کنی هستم.»

برای زمان‌هایی که مایلید در کنار دیگران باشید، افرادی با ارزش‌های مشترک انتخاب کنید. به‌این‌ترتیب جمعی از کسانی که دوست دارید در آینده شبیه به آن‌ها شوید، در کنار خود خواهید داشت

تنها راه رسیدن به سبکباری و سکون رها کردن است

وقتی صدای نظرات دیگران و انتظارات و اجبارهای دنیای اطرافمان را خاموش کنیم، صدای خود را خواهیم شنید.

. وقتی اجازه می‌دهیم دستاوردهای مادی مسیر زندگی ما را تعیین کنند، با این توهم زندگی خواهیم کرد که خوشبختی از موفقیت‌های بیرونی حاصل می‌شود؛ اما بسیار دیده شده به‌رغم اینکه یک نفر به همهٔ آرزوهایش رسیده، باز هم خوشبخت نبوده است.

«درختی بکارید بی‌آنکه قرار باشد خود در سایهٔ آن بنشینید.»

عیب‌جویی اخلاقی از دیگران، ما را بااخلاق‌تر نمی‌کند. مقایسهٔ زندگی مشترک خود با دیگران، بدون تفکر و تعمق، زندگی مشترک ما را بهتر نخواهد کرد. قضاوت دیگران موجب این توهم می‌شود که اگر ما قادر به قضاوت دیگران هستیم، پس از آنان بهتریم، یا اگر شاهد شکست دیگری هستیم، پس خود در حال پیشرفتیم؛ اما در واقع مشاهدهٔ عمیق و متفکرانه است که باعث پیشرفت ما می‌شود، نه ناکامی دیگران.

تحقیقاتی که بهداشت عمومی بی‌اِم‌سی منتشر کرده نشان می‌دهد نیکوکاری‌های داوطلبانه احساس افسردگی را کاهش داده و سلامت عمومی بدن را به طور کل افزایش می‌دهد.

سرنوشت خود را ناقص زیستن، بهتر است ‫از تقلیدی بی‌نقص از زندگی دیگری.

در آشرام عادت داشتیم در پشه‌بند بخوابیم. هر شب ورودی پشه‌بند را می‌بستیم و با چراغی مخصوص مطمئن می‌شدیم پشه‌ای داخل نباشد. یک روز صبح که بیدار شدم، دیدم پشه‌ای در توری باقی مانده و حداقل ده جای بدنم را نیش زده است. یاد جملهٔ دالایی لاما افتادم که می‌گوید «اگر گمان می‌کنید کوچک‌تر از آنید که تأثیرگذار باشید، سعی کنید با یک پشه در پشه‌بند بخوابید.» متأسفانه افکار و نگرش‌های منفی مانند پشه است؛ حتی کوچک‌ترین آن‌ها قادر است آرامش ما را بر هم بزند.

جامعه‌شناسی به نام چارلز هورتون کولی، در سال ۱۹۰۲، نوشت: «من آنچه که می‌پندارم نیستم، آنچه تو نیز می‌پنداری نیستم. من آنچه هستم که فکر می‌کنم تو فکر می‌کنی هستم.»

ما از آن استفاده می‌کنیم تا دریابیم آیا دیگران با قضاوت‌های ما دربارهٔ رفتار دیگران و بالطبع ارزش‌های ما موافق‌اند یا نه؟

در زندگی، به‌ازای هر فرد منفی‌باف، به سه نفر منجی نیاز است. من سعی می‌کنم در کنار افرادی باشم که به‌نحوی از من بهترند؛ مثلاً شادترند یا باانگیزه‌تر. زندگی نیز مانند ورزش است؛ هرچه افراد قوی‌تری پیرامونت باشند، بیشتر رشد می‌کنی. هدف این نیست که صراحتاً به دوستانتان برچسب منفی و مثبت بزنید، بلکه باید تلاش کنید حداقل ۷۵ درصد از وقت خود را با افرادی باشید که به‌جای انرژی منفی به شما انگیزه می‌دهند. وظیفهٔ دوستی خود را در روحیه دادن و بالا کشیدن دیگران نیز به جا بیاورید. تمام‌وقت در کنار بهترین دوستان نمانید. کلاس بروید، کتاب بخوانید، کارگاه آموزشی شرکت کنید. واژهٔ سانگها در زبان سانسکریت به‌معنای جامعه است و در معنای پناهگاهی برای کمک‌رسانی و انگیزه دادن به یکدیگر نیز به کار می‌رود.

«هویت تو آینه‌ای غبارگرفته است. در نگاه نخست، حقیقت تو و ارزش‌هایت مبهم و تار است. زدودن این غبار خوشایند نیست، اما تا آن را پاک نکنی، تصویر واقعی خود را نمی‌بینی.»

با شکستن دیگری قادر به از نو ساختن خود نخواهی شد.

انتقام به خودتان بازمی‌گردد.