بریده‌هایی از کتاب سایه

بعضی‌وقت‌ها بهتر است آدم ساکت بماند تا باعث دردسر نشود.

پسر جون، همیشه به غریزه‌ت اعتماد کن، هیچ‌وقت نشین ببین بقیه چی می‌گن.

زندگی برام تبدیل شده به یه مسیر اجباری به‌سمت ناراحتی و عذاب. ما بدون اینکه خودمون خواسته باشیم به دنیا می‌آیم و همین‌طور هم به‌سمت مرگ قدم برمی‌داریم. حالا دیگه نیازی هم نیست این دوران رو با بدبختی بگذرونیم.

چیزهایی در زندگی هست که به‌هیچ‌عنوان در آنها نقشی نداریم.

آب همیشه رنگ آسمان را می‌گیرد. درواقع آب هیچ رنگی ندارد، مگر رنگی که به آن می‌بخشیم.

حواست باشه که خیلی از دیوونه‌ها بستری نیستن. کلی از همین آدمایی که توی خیابون می‌بینی هم دیوونه‌ن.»

پسر جون، همیشه به غریزه‌ت اعتماد کن، هیچ‌وقت نشین ببین بقیه چی می‌گن.

هیچ‌وقت یک مرد این مسئله را قبول نمی‌کند که زنی به همین آسانی‌ها جایش را بگیرد؛ آن‌هم زنی جوان‌تر و با تجربه‌ای کمتر.

اجازه می‌دهد که همهٔ مشکلات، به‌صورت اشک از بدنش خارج شوند. همهٔ چیزهایی که برای پوشاندن و پنهان‌کردنشان، کوشیده بود. هرچیزی که لبخند می‌زد تا پنهانش کند؛

مردم وقتی که به نفعشون باشه، می‌تونن حافظهٔ خیلی ضعیفی داشته باشن.

قبلاً هم در طول زندگی‌ام به‌اندازهٔ کافی وقت تلف کرده‌ام. باید امشب را در کنار یک کتاب سپری می‌کردم، شاید هم در کنار مرد رؤیاهایم... البته اگر وجود خارجی داشت!

«گذر عمر دخترم... گذر عمر به کسی رحم نداره...»

هنوز زنده هستم؛ زنده و تنها، به‌شدت تنها.

زن که باشی باید چند برابر یک مرد برای رسیدن به موفقیت شغلی تلاش کنی، باید انگیزهٔ بالایی داشته باشی و توانایی‌های خودت را به اثبات برسانی.

هرکس در زندگی باید بداند دقیقاً چه چیزی می‌خواهد، ولی شاید قبل از هرچیز لازم باشد ببینیم توانایی چه کارهایی را داریم.

زنی که در شغلش موفق است، ممکن است در ظاهر به دل یک مرد بنشیند، ولی در باطن، و برای خیلی از آنها، سبب شکل‌گیری احساس خطر خواهد شد

بهانه پیدا کردن بسیار آسان است؛ بهانه‌های صددرصد موجه.

هرچند نه! نمی‌شود گفت کاملاً تنهاست! ترس در وجودش رخنه کرده است.

«مردم وقتی که به نفعشون باشه، می‌تونن حافظهٔ خیلی ضعیفی داشته باشن.»

بعضی‌وقت‌ها یک نگاه ساده از ساعت‌ها توضیح بهتر است.

او هنوز هم همان‌جاست، در کنارت؛ بدون اسم، بدون صورت، بدون حرکت. آیا شیطان است که به‌سراغت آمده است؟

ما بدون اینکه خودمون خواسته باشیم به دنیا می‌آیم و همین‌طور هم به‌سمت مرگ قدم برمی‌داریم. حالا دیگه نیازی هم نیست این دوران رو با بدبختی بگذرونیم.

عاشق یک ساعت قبل از طلوع خورشید است؛ یعنی همان لحظهٔ بین شب و روز؛ همان زمان آرامش. همان زمانی که متعلق به خودش است...

هیچ‌کس منتظرش نیست. هیچ‌چیز و هیچ‌کس مگر تنهایی عزیزش

کارش به جایی رسیده است که نه دلش می‌خواهد بمیرد و نه زنده بماند؛ تناقضی بسیار گیج‌کننده!

آب همیشه رنگ آسمان را می‌گیرد. درواقع آب هیچ رنگی ندارد، مگر رنگی که به آن می‌بخشیم.

«منم دیوونه نیستم! ولی دیوونگی رو دوست دارم؛ من رو جذب می‌کنه. به‌نظرم عادی بودن خیلی دردناکه. دیوونگی دریه که به روی دنیاهای جدید باز می‌شه؛ دنیاهایی که حتی توی تخیل ما هم نمی‌گنجن، مگر اینکه دیوونه باشیم.»

مسئله این است که این خوشبختی چند لحظه بیشتر به درازا نمی‌انجامد. اصل خوشبختی هم همین است؛ اینکه هیچ‌وقت قرار نیست دائمی باشد.

ماهیت اشتباه هم همینه که به ما درس می‌ده و باعث پیشرفتمون می‌شه.

منم دیوونه نیستم! ولی دیوونگی رو دوست دارم؛ من رو جذب می‌کنه. به‌نظرم عادی بودن خیلی دردناکه. دیوونگی دریه که به روی دنیاهای جدید باز می‌شه؛ دنیاهایی که حتی توی تخیل ما هم نمی‌گنجن، مگر اینکه دیوونه باشیم.