کتاب چهار اثر فلورانس اسکاول شین

ضرب‌المثلی است که می‌گوید: «هیچ‌کس دوست تو نیست و هیچ‌کس دشمنت نمی‌باشد، بلکه همهٔ انسان‌ها آموزگارت هستند.»

انگار خیر و صلاح به ظاهر محالم دارد برآورده می‌شود. اینک آن (اتفاق) غیرمنتظره رخ می‌دهد!

«وقتی که دعا می‌کنید، باور کنید که به مراد دل‌تان خواهید رسید

هم‌اکنون عشق الهی هر گونه اوضاع نامطلوب را از جسم، ذهن و زندگی‌ام محو می‌کند. عشق خداوندی قوی‌ترین عنصر کائنات است و هر آنچه را که از جنس او نباشد نابود می‌کند.

اغلب هنگامی که انسان خیلی از خود مطمئن است، شکست می‌خورد و این بدان معناست که وی به جای ایمان به «نیروی الهی درونش» بر وجود انسانی خود تکیه کرده است.

«در انجیل کلمهٔ کامیابی تنها دوبار و هر دو بار در کتاب یوشع به کار رفته است.» «تنها کافی است که خیلی دلیر و قوی باشی تا بتوانی از فرامین پیامبران من پیروی کنی، دستور چنین است: «از جایت تکان نخور - نه به سمت چپ و نه به سمت راست - تو اجازه داری که تنها از چیزی بهره‌مند شوی که به تو داده می‌شود. ذکر خدا را از یاد نبر و شب و روزت را به عبادت و تفکر بگذران و در مورد هر آنچه که در این کتاب نوشته شده است بیندیش و تنها بدین گونه است که راه کامیابی و رستگاری را می‌یابی و موفق خواهی شد. پس نه به چپ نگاه کن و نه به راست.» جادهٔ موفقیت یک صراط مستقیم و از مو نیز باریک‌تر است، این راه، جادهٔ دلبستگی عاشقانه و توجه همه جانبه است. «هر چه را که مدام به آن فکر کنید به سوی خود می‌کشید.» پس اگر مدام به فقدان و تنگدستی فکر کنید آن را به خود جذب می‌کنید و هنگامی که مدام به بی‌عدالتی بیندیشید، همیشه با ستمکاری روبه‌رو می‌شوید

انسان تنها می‌تواند به یاری روبه‌رو شدن با ترس‌هایش آن‌ها را مغلوب خود سازد.

هر گاه انسان بتواند تصویر فقر و تنگدستی خود را در ذهن ویران کند، دوران شکوفایی‌اش فرامی‌رسد و همهٔ آرزوهای قلبی‌اش برآورده خواهد شد.

«جایی که راهی وجود ندارد، خداوند راهگشاست.»

«چشم انتظار تحقق یافتن غیرمنتظرهٔ خواسته‌ام هستم. اینک سعادت با شکوهم از راه می‌رسد.» «پروردگار جاوید پشت و پناه‌تان بوده و بازوهای ابدی‌اش شما را دربرگرفته است.»

بنابراین مشخص است که باید ایمان را جایگزین ترس کرد، چرا که در واقع ترس خود یک جور ایمان وارونه است و باور داشتن بدی به جای ایمان به خوبی.

آدمی تنها چیزهایی را از دست می‌دهد که حق الهی‌اش نبوده و یا به اندازهٔ کافی مناسب و در خور شأن او نباشند.

«در خفا به درگاه خداوند دعا کنید و پروردگارتان آشکارا این راز و نیاز پنهان را اجابت خواهد کرد.»

«در همه حال به او توکل کنید. او راه را نشان‌تان خواهد داد.»

عیسی (ع) آموخت که گفتار نقش مهمی را در بازی زندگی بر عهده دارد: «براساس گفتارتان مورد بخشش (خداوند) و یا مورد خشم و قهر او قرار خواهید گرفت.»

ارزش من برای خدا، همچون ارزش او برای من است، چرا که من واسطهٔ طرح و مشیت او هستم

از آنجا که شجاعت، مشتمل بر نبوغ و جادو است، با جسارت و بی‌باکی با ترس‌هایتان روبه‌رو شوید تا ببینید که چگونه ناپدید می‌شوند!

شاگردم دوباره پرسید: «و تا کی انسان باید در این سیاهی به سر ببرد؟» پاسخ دادم: «تا هنگامی که چشمش در تاریکی نیز ببیند.»

این تاریکی پیش از سپیده‌دم است و سحرگاه هرگز دیر نمی‌کند. طلوع آفتاب را باور کنید.

بدی قدرت ندارد؛ پوچ است و بنابراین فقط به پوچی منتهی خواهد شد.

ما بردهٔ تردیدها، ترس‌ها و دلواپسی‌های خودمان هستیم.

آرزوهایمان معمولا در «یک آن» برآورده می‌شوند! طبق مشیت الهی هر یک از خواسته‌های راستین سر وقت به حقیقت می‌پیوندن

«هر انسانی حلقه‌ای است زرین، در زنجیرهٔ خیر و صلاح من» و

خون معنوی‌ام به جوش آمده است! از پس این موقعیت بر می‌آیم.

پروردگارا، به من حکمتی عطا فرما تا از فرصت‌هایم بهره‌جویم. مگذار هرگز اشارتی را نادیده انگارم.

هنگامی که انسان لب به انتقاد و ملامت می‌گشاید، مثل وقتی که سیم لختی را در دست می‌گیرد باید توقع یک شوک قوی را داشته باشد.

«وقتی خدا با کسی است، دنیا با اوست.»

م خونی (برآورده نشدن آرزوها و فقدان شادمانی مسبب کم‌خونی هستند.) عبارت تأییدی به پروردگار درونم تکیه کرده و ذره‌ذرهٔ وجودم سرشار از نور است. خدا را به‌خاطر این تندرستی تابناک و شادمانی بی‌منتها شکر می‌گویم. (می‌توان از این گفتار برای شفای تمام بیماری‌ها سود جست.)

زنی نزد من آمد و گفت که رادیاتورهای آپارتمان‌شان سرد است و مادرش سرما خورده است. وی افزود: «صاحب‌خانه اعلام کرده که تا تاریخ معینی دستگاه گرمازا را به کار نمی‌اندازد.» به او گفتم: «خداوند صاحب‌خانهٔ توست.» زن جواب داد: «جوابم را گرفتم!» و به سرعت دور شد. عصر همان روز، بی‌هیچ گفت‌وگویی، دستگاه گرمازا روشن شد. در حقیقت صاحب‌خانهٔ اصلی - خداوند - دست به کار شده بود!

بیشتر مردم زندگی را همچون یک نبرد می‌پندارند، اما زندگی نبرد نیست، یک بازی است.